Oldalképek
PDF

Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore, A vire justitiæ, quam peccato, cui ante servistis : ego

ut obediatis concupiscentiis ejus. In corpore mortali, vivite, ut immortales. Et quomodo regnet peccatum in corpore, exposuit, per obedientiam scilicet, et C0nSenSum. Sed neque exhibealis membra vestra arma iniquitatis peccato. Unumquodque membrum, si officium suum in malos usus vertit, arma iniquitatis efficitur ad justitiam expugnandam. Simul notandum quod homo membra sua cui velit parti exhibeat per arbitrii libertatem. Sed exhibete vos Deo, tamquam ex mortuis viventes. Tamquam qui jam resurrexistis, quia tunc nec carnaliter vivitur, nec peccato. Et membra vestra arma justitiæ Deo. Ut oculus qui

tamen concedo infirmitati vestrae, ut tantum justitiæ serviatis. Sive ita . humana jam ratione digna loquor, quod omnes mecum sentire possent, et nullus abnuere. Sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ et iniquitati, ad iniquitatem : ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ, in sanctificationem. Quia quidquid anima carnaliter gerit, carnaliter deputatur: si autem caro spirituale opus faciat, totus homo efficitur spiritalis: ut est illud : Corpus quod corrumpitur, aggravat animam. Nos exhibuimus membra nostra servire peccato ; non sicut Mani

chæi dicunt : naturam corporis insertum habere peccatum.

ante videbat ad concupiscendum : nunc videat nu- B Cum enim servi essetis peccati, liberi fuislis justitiæ.

dum ad vestiendum. Sic de reliquis membris adWerte. Peccatum enim vobis non dominabitur. Non vos vincet peccatum. Non enim estis parvuli, sed perfecti : quasi pædagogus puero. Noli facere vitium sermonis; non enim adhuc audis grammaticum, sed oratorem, sive non debet dominari. Item non quia impossibile sit peccare his qui graliam acceperunt: ideo dicit, peccatum in vobis non dominabitur. Non enim sub lege estis, sed sub gratia. Sed bene sciens, quia hi qui sub gratia sunt, alieni sunt a multis, et a diversis præceptis legis, et ab oneribus ejus : quæ data est propter duritiam cordis Judæorum, ut est illud : Leprosam domum destruere, et

Hoc est in nullo ei penitus servientes : ita et nunc liberi estote ab omni peccato. Quem ergo fructum habuistis tunc in illis, in quibus nunc erubescitis? Nam finis illorum mors est. Nullus sine dubio fructus est in ea re, quæ per pœnitentiam erubescitur. Omnis enim qui cognoscit bonitatem, in pristinis actibus erubrscit : quicumque autem erubescit justitiam, fructum ejus ignorat. Ergo qui peccant, nec in præsenti aliquem fructum habent, et mortem perpetuam in futuro percipient. Qui vero serviunt Domino, et in præsenti fructum habent, donum Spiritus sancti : et in futuro vitam æternam. Aliter: Quare fructum in actione illius rei habuistis: in cujus etiam recordatione verecundia est?

longe a civitate in locum immundum projicere. Qui C Nunc vero liberati a peccato : servi autem facti Deo,

enim participes sunt Christi gratiæ, didicerunt quemadmodum oportet vincere passiones, et Deuin diligere ac proximum suum, sicut scriptum est : Non enim estis sub lege, sed sub gratia : gratiam vivendi, et doctrinæ præbuit exemplum. Quid ergo ? Peccabimus : quoniam non sumus sub lege. Ne dicerent : Ergo cessante vindicta legis, impune peccamus. 3ed sub gratia ? Absit. Si peccatis, sub gratia non eslis, An nescitis, quoniam cui exhibetis vos servos ad obedientiam, servi estis ejus cui obedistis, sive peccari, ad mortem : sive obeditionis, ad justitiam ? Si volueritis peccatis servire, incipietis sententiæ legis subjacere, quae vindicat in peccantes : justitiæ obedieritis, non estis sub lege, sed sub gratia. -- - -, Gratias autem Deo, quod fuistis servi peccati. Fuistis, inquit, sed non estis. 0bedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in qua tradiii estis. Ex corde dicit, hoc est, fideliter. Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ. In doctrina et exemplo Christi; qui non solum peccata, sed etiam occasiones auferre docuit deliCtorum. Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ. Humanum dico, quia nondum ad plenum potestis audire divinum. Cum enim multo magis debetis ser

si autem D

habetis fructum vestrum in sanctificationem : finem vero, vitam æternam. Hoc ipsum ideo fructus est, quod vivetis sanctificati per baptismum. Stipendia enim peccati, mors. Qui peccato militat, remunerationem accipit mortem. Item præmium , quod offert ad deceptionem nostram, hoc mors est. Gratia autem Dei vita æterna. Non dixit similiter, stipendia justitiæ : quia non est antequam remuneratur in nobis. Non enim nostro labore quæsita est, sed Dei munere condonata.

CAPUT VII.

An ignoratis, fratres ? scientibus enim legem loquor. Ilic incipit difficultatem legis ostendere, ut illos hortetur ad gratiam sine ejus timore transire. Quia lex in homine dominatur, quanto tempore vivit. IIomo, sive lex homini. Nam quæ sub viro est mulier, vivente viro, alligata est legi. Si autem mortuus fuerit vir ejus, soluta est a lege viri. Comparatione legis, mandatum virum appellat : ut ostendat legein sine effectu vindictæ quasi mortuam, nobis jam mortificatis impedire non posse, quominus ex integro ad Christum (qui resurrexit a mortuis) transeamus : qui merito nobis viveret, si invenisset quod punire posset in nobis. Igitur, vivente viro, vocabitur adultera, si fuerit cum alio viro. Si autem mortuus fuerit vir ejus, liberata est a lege viri, ut non sit adultera, si fuerit cum alio viro.

Quamdiu vivit vir, tamdiu illi secundum ejus solius A id est, qui primum Dei mandata cognoscit: cum con

necesse est vivere voluntatem : cum autem, illo mortuo, alio viro mulier fuerit copulata, jam non illi secundum prioris viri consuetudinem est vivendum. Itaque, fratres mei, et vos mortificati estis legi. Noluit juxta comparationem, legem illis dicere mortuam : sed quod verbis eis dicere non audebat, intellectui dereliquit. Per corpus Christi, ut sitis alterius viri : qui eae mortuis resurrexit, ut fructificetis Deo. Commoriendo Christo, qui damnavit peccatum in carne. Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem erant, operabantur in membris nostris. Cum essemus in carnali conversatione, passio concupiscentiæ operabatur in oculis: et in cæteris membris cæteræ passiones: quæ tamen per legem ostendebantur esse peccata. Item in carne est : qui voluntate carnis ducitur: el legi Dei obedire prohihetur : quia non potest duobus dominis servire. Nunc autem gratia Spiritus sancti, docti passiones vincere, in carne non sumus, quia mortui sumus legi, quæ doctrinam gratiæ non continet. Ut fructificarent morti. Ut nos legis severitas interficeret. Nunc autem soluti sumus a lege mortis, in qua detinebamur. Morientes peccato, in quo detinebamur a lege. Ita ut serviamus in novitate spiritus. Spiritualis gratiæ præceptis, et non litteræ legis. Item servitus nova est, non diligere mundum , neque ea quæ sunt in mundo : et carnis curam non facere in concupiscentiis. Lex enim bona terræ promittens, nutrire novit amatorum carnis desideria. Juste hic discipuli Jesu legi mortui sunt, quoniam mundo abrenuntiaverunt. Et non in vetustate litteræ. Nunc scriptæ et naturalis legis facit mentionem : quia scripta lex et naturalem continet. Infert autem dicens : Nam concupiscentiam nesciebaim nisi per legem. Personata juvenis sumit, ostendere volens, quia quamdiu sumus infantes, omnino quid sit concupiscentia ignoramus. Cum autem crescere cœperimus, initium accipit concupiscentia (quæ a lege prohibita est) in nostram pervenire notitiam, cum jam possimus discernere bonum et malum.

suetudinem habet delinquendi. Nam concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret : Non concupisces. Non dixit; non habebam, aut, non faciebam : sed, nesciebam : hoc est, nesciebam concupiscentiam esse peccatum. Item sicut lumen in tenebris, vel offendiculum, vel foveam ostendit : similiter, et lex præcavendum, et observandum esse a peccatis facit notitiam peccatorum : et per hoc legem sanctam et bonam esse dicimus. Occasione autem accepta, peccatum per mandalum operatum est in me. Hic peccatum diabolum appellal, sicut in Apocalypsi nominatur : scilicet auctor peccati. Dicit ergo occasionem mandati : quod excusationem ignorantiæ abslulit. Gravius enim facit, B quam ante peccare : sicut omnis invidus tunc magis occasionem nocendi amplectitur, quando aliquid committitur ei, cui ille molitur insidias. 0mnem concupiscentiam. Quæ fuerat lege prohibita. Sine lege enim. Pene lex in oblivione erat naturalis, quæ suggerebat, quid sit peccatum : idcirco lex litteræ superducta est : ut commoneret oblitos. Item, si cum lex non esset, peccatum mortuum est: Insaniunt qui de Adam per traducem asserunt ad nos venire peccatum. Propterea hic dicit, peccatum mortuum est: quia in infantibus, qui sine lege sunt, non vivit, id est, impune committitur. Nam maledicente infante parentibus, videtur esse peccatum, non tamen vivum, sed mortuum. Peccatum mortuum erat. Puer licet peccet, mortuum est in eo peccatum : quia non est legi subjectus. Ego autem vivebam sine lege aliquando. Quasi justum et liberum vivere me putabam : sive in præsenti vivebam. Item, cum autem puer essem, legi obnoxius non eram. Sed cum venisset mandatum. In fine oblivionis recognitum est peccatum, adveniente mandato : ut omnis qui illud fecerit, mortuum se esse cognoscat. Peccatum revixit. Ubi adolevi, et cœpi esse sub lege : et delictum, quod cum essem puer, per ignorantiam erat in me mortuum, revixit in me lege dominante. Ita ergo, inquit, mandatum, quod erat ad vitam datum, hoc mihi in mortem inventum est,

[ocr errors]

Quid ergo dicemus? Lex peccatum est? Quia ab ea D pueritiæ consuetudine, et more peccandi. Item, geluxit me : et per illud occidit. Itaque leae quidem A Si autem quod nolo, illud facio : consentio legi, quo

semper mortem dixerat esse solutam. Item ex hinc vult ostendere : quoniam non custodiendo legem, non fuit legis infirmitas, sed humanæ voluntatis. Dicendo autem : Peccatum non cognovi, nisi per legem: personam pueri assumit, qui per ætatis infirmitatem legi obnoxius non est : sed ubi adoleverit, sub lege esse incipit, et mandata cognoscere. Absit. Contra Manichæos. Quod si dixerint, timuit scandalum : semper ergo timuit, et numquam contra legem locutus est. Unde ergo vos audistis, quod ille non fecit? Sed peccalum non cognovi, nisi per legem. Hic in persona ejus hominis loquitur, qui legem accepit,

quia vixerat per naturalem scientiam, et mortuum fuerat per oblivionem, ideo dicitur revixisse per legem. Ego autem mortuus sum. Quia sciens prævaricavi. Et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem. Quod custoditum proficiebat ad vitam, neglectum duxit ad mortem. Item pœnam mortem dicit, quam nobis peccatum per deceptionem suam acquisivit, ostendens temporalia et terrena, quæ putantur esse bona : et legem prævaricare suadens, quæ vitamæternam facientibus repromittit. Nam peccatum, occasione accepta, per mandatum; sancta, et mandatum sanctum, et justum, et bonum. Contra impugnatores legis et contra eos qui justitiam a bonitate secernunt: lex et sancta et bona dicitur et justa. Nisi, inquit, abundaverit justitia vestra. Sed et Deus nonnumquam in veteri Instrumento bonus, et ii, novo dicitur justus. Pater juste, ait Dominus. Contra Marcionistas hic locus facit. Quod ergo bonum est, milii factum est mors? Absit. Non mihi ipsa causa mortis exstitit, sed ego qui peccando invenio mortem. Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum operatum est mihi mortem. Per bonum legis revelatur peccatum, et ab ipsa punitur. ltem vult ostendere qualiter infantis, qui ante sine lege erat, cum cœperit adolescere, et a parentibus nihilominus prohiberi, peccatum incipiat apparere. Apparet autem, cum illud vitare didicerit. lpsum enim peccatum si in proficiente ætate, non solum non abscinditur, sed augetur, supra modum peccans efficitur, dum jam veniam non meretur. • : Ut fiat supra modum peccans. Ante legem modum liabebat per ignorantiam : super modum est, cum scienter admittitur. Item hoc dicit, quoniam peccatum, cum per ætatem obnoxium non erat adolescenti ætati, dominante sibi lege, commissi reputatur in culpam : factum est ultra nodum peccatum. Peccatum per mandatum. Nunc ex persona ejus, qui ætatem legitimam habet, sermo profertur. Qui enim dicit: Quia lex spiritualis est, seipsum condemnat propria voluntate peccante. Unde adjecit: τgo autem carnalis sum, venundatus sub peccato: ut ostendat, quia cum esset liber, ipse se venundedit peccato. Quid enim iterum dicit? Quod enim operor non intelligo : hoc est nolens discernere nocere, volens noceo. Aliena desidero, in eis fraudare non optans : hoc enim ostendit dicens : Non enim quod volo ago : hoc est mihi bonum fieri; sed quod oli illud facio: similiter intelligitur, mihi maluim fieri. Si enim, quod nolo mihi malum fieri, hoc facio: consentio legi, quia bona est, præcipiens, quod tibi fieri non vis, alii non feceris. Scimus enim, quia lex spiritualis est. Quæ spiritualia maiidat. Ego autem carnalis sum. Ego quamcumque legem accipio, et carnaliter vivere consuevi. Venundatus sub peccato. Quod enim operor, non intelligo. Non enim, quod rolo bonum, hoc ago : sed quod odi malum, illud facio. Proposito peccato, ut si consilium ejus accepero, ipsius servus efficiar, sponte memetipsum subjiciens, etiam quasi inebriatus consuetudine peccatorum, ignoro, quid facio. Quod enim operor, non intelligo. Sive ita pronuntiandum : ego non intelligo malum esse, quod invitus admitto, cum malum nolo facere, quod committo : utique cum lege sentio, quæ mala et non vult, et prohibet. Potest autem et intelligi : Si pecco, legis severitati meipsum subjicio. Item invenitur peccare, qui voluntati carnis inservit. :

niam bona est. Si ea, quæ lex præcipit contraria voluntati carnis, custodire voluero secundum carnem, quod nolo, illud facio : secundum vero voluntalem spiritus, legi Dei spirituali atque bonæ convenio. Nunc autem jam non ego operor illud. Ante consuetudinem ergo libens ego ipse faciebam. Item dicens: Jam non ego operor illud : ostendit, quia non est hominis rationalis, irrationalium animalium ritu vivendum. Iuferens autem, quod habitat in me peccatum : docuit, quia totum se tradiderit passionibus carnis, quæ Deo sunt inimicæ. Sed quod habitat in me peccatum. Habitat quasi hospes, et quasi aliud in alio : non quasi unum, ut accidentia scilicet, non naturalia.

B Scio enim, quia non habitat im me, hoc est in carne

[ocr errors]

mea bonum. Non dicit: Non est caro mea bona. Itema hoc ex persona ejus dicitur, qui peccandi consuetudinem habet, et carnis vitiis tenetur obnoxius. Nam velle adjacet mihi. Est voluntas, sed non est effectus: quia carnalis consuetudo voluntati resistit. ltem voluntas carnis amatur magis, quam Dei. Ideo dicit, velle adjacet mibi, ut id quod mihi bonum fieri volo, non perficiam proximo: nam quod odi pati, illud facio. Perficere autem bonum non invenio. Non video facere. Non enim quod volo bonum, hoc facio; sed quod nolo malum, hoc ago. Sicut, verbi gratia, si quis jam devorare consuevit, etiam cum non optat, incurrit. Si autem quod nolo, illud facio : jam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum. Non ego, qui invitus, sed consuetudo peccati : quam tamen necessitatem mihi ipse paravi. Intenio igitur legem volenti mihi facere bonum. Si ego volo, invenio mihi legem bonum facere contra adjacens malum. Item hoc est quod ait, secundum animæ voluntatem bonum velle se facere; adjacere sibi malum juxta desideria carmis. Quoniam mihi malum adjacet. Quod dicit: Quoniam mihi malum adjacet : ostendit, quia non per necessitatem peccat : sed propria voluntate ducitur ad peccatum, cum vult esse carnis amator. Condelector enim legi Dei, secundum interiorem hominem. Consentio legi secundum mentem. Item interior homo noster rationalis et intelligibilis, est ani

D ma quæ consentit legi Dei. Lex enim ejus est ra

tionabiliter vivere, et non duci irrationabilium animalium passionibus. Exterior vero, est corpus nostrum. Ejus autem lex prudentia carnis est: quæ docet edere, et potare, et cæteris uti luxuriis, quæ repugnant rationi. Et si superaverint, legi peccati subjiciunt. Sic enim ita est, sicut quidam æstimant: quia quod nolumus, hoc facimus. Video autem aliam legem in membris meis. Desideria consueta, vel persuasionem inimici. Repugnantem legi mentis meæ. Conscienliae scilicet naturali, vel legi divinæ, quæ in mente censistit. Et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis. In consuetudineum deliclorum.

Infelix ego homo : quis me liberabit de corpore mor- A litudo veritatem habet: sicut Adam genuit ad simi.

tis hujus? Ego qui sic detineor, quis me liberabit de consuetudine mortifera corporali? Gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Admirabiliter intulit, dicens : Gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum : quia quæ Moyses ct naturalis lex non docuit, hæc docuit Dominus noster Jesus Christus : contemnere mundum, et superare vitia. Unde beatus Apostolus hoc docet, dicens: Qui autem Christi sunt, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentiis. ltem, quem lex non potuit liberare : numquid non Paulus nondum erat Dei gratia liberatus? Unde probatur, quia ex alterius persona hæc loquitur. Igitur ego ipse mente servio legi Dei. Recapitulat,

litudinem suam. Similem ergo cæteris hominibus carnem Dominus Deus noster Jesus Christus assumpsit. Et de peccato damnavit peccatum in carne. Quasi si dicas, de hoste expugnavit hostem. Sive sicut h0stias, quas pro peccato offerebant in lege, peccati nomine vocabant, cum ipsi delicta nescirent, sicut scriptum est : Et imponent manus super caput peccati sui; sic et Christi caro, quæ pro peccatis nostris oblata est, peccati nomen accepit. Quidam autem dicunt, quod peccato Judæorum, quod Dominum 0rciderunt, peccatum diaboli, quod hostem deceperat, per hominem condemnari : sicut ad Hebræos dicit: Ut per mortem destrueret eum, qui habebat

ut concludat, et rursum in persona ejus, qui sub lege B mortis imperium. Sive de illius carnis substantis,

erat, hæc loquitur. Carne autem legi peccati. Homo carnalis duplex est quodammodo, et in semetipso divisus.

CAPUT VIII.

Nihil ergo nunc damnationis est his, qui sunt in Christo Jesu, qui non secundum carnem ambulant. Hic Apostolus nihil in illis damnatione dignum esse ait, qui carnis opera crucifixerunt. Leae enim spiritus vitæ in Christo Jesu. Notandum, quia gratiam legem appellat. Liberavit me a lege peccati et mortis. Quæ mortificat pec€atores. Nam quod impossibile erat legi. Hic ostendit quoniam lex per infirmitatem carnis non poterat impleri. In eo autem in quo dixit : Deus, cum Filium suum misisset in similitudinem carnis peccati : et propter peccatum misisse demonstrat, quoniam ante incarnationem erat Filius, et suscepta postea carne, quæ ad peccandum esset proclivior, ipse tamen absque peccato eam susceperit. Et idcirco dicitur in similitudinem carnis peccati, suscepta carne, venisse et peccatum in eadem carne damnasse : quoniam carnem, quam susceperat, innoxiam servaverit ab omni contagione peccati. Item legem dicit, non præcepta sacrificiorum, et cætera, quæ erant umbra, usque ad tempus Christi data : sed illam quam et Dominus noster Jesus Christus docuit, dicens : Omnia quæcumque vultis, ut faciant vobis homines, sic et vos facite illis. Ista est enim Lex et Prophetæ. Infirma enim erat qua nos volebamus. Non enim impossibilia mandata. Unde Filius Dei formam servi accipiens, factus est homo, ut peccatum damnaret in carne, et nos instrueret, quemadmodum oporteat peccatum damnare in carne, ut justificatio legis impleatur in nobis. In quo infirmabatur per carnem. In illis infirmabatur, non in se. Deus Filium suum mittens. Contra Photinum, qui negat, Filium ante carnem. In similitudinem carnis peccati. Dicens in similitudinem carnis peccati, ostendit eum eamdem quidem carnem, sed absque peccato portasse. Item hic simi

quæ ante serviebat peccato, vicit (numquam peccando) peccatum : et in eadem carne damnavit peccatum, ut ostenderet voluntatem esse in crimine, non naturam, quæ talis a Deo facta est, ut possit non peccare, si velit. Ut justificatio legis impleretur in nobis. Ut quod in illis, repugnante carnali consuetudine, implere non potuit, in nobis saltem impleatur, qui exemplo Christi mortificabimus carnem. Qui non secundum carnem ambulamus, sed secumdum spiritum. Qui enim secundum carnem sunt, quae carnis sunt, sapiunt: qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus sentiunt. Homo ex spiritu et carne constructus est. Quando ergo carnalia agit, totus

C caro dicitur : quando vero spiritualia, totus spiritus Si tamen spiritus Dei habitat in vobis. Hic ostendit A timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum Dei.

appellatur. Unaquæque enim substantia, cum eadem alteram in suam ditionem erigit, et vim quodammodo propriam et nomen amittit. Nam singulæ c0gnata sibi et vicina desiderant, Νam prudentia carnis mors est : prudentia aulem spiritus, vita et paae. Notandum, quia non caro mors, sed prudentia. Ejus autem mortem dicens, æternam pœnam significat. Item ipse alibi dicit : prudentiam humanam esse, malo vicem referre. Talis ergo prudentia mortem parit transgrediendo præceptum. Spiritus vero prudentiæ in præsenti pacem habet, & non reddendo vicem, et vitam in futuro. Prudenti vero a providendo est appellata. Quoniam sapientia carnis inimica est Deo. Legi enim Dei non est subjecta. Non ipsa caro, ut Manichæi dicunt, sed sensus carnalis inimicus est Deo. 0mne enim non subjectum, inimicum est, et quicumque se voluerit vindicare, etiam veteris legis nonnumquam modum excedit. Nec enim potest. Impossibile dixit, ut vel sic eos a carnis concupiscentiis revocaret. Qui autem in carne sunt. Hic probatur, quia superius non carnem, sed opera accusaverat carnis: quia quibus hoc dicitur, utique in carne vivebant. Deo placere non possunt. Fieri enim non potest, ut carni deditus, aliquando non peccet. Vos autem in carne estis, sed in spiritu. Hoc est in spiritualibus operibus occupati.

quoniam Spiritus sanctus Patris et Filii sit. Item in illo spiritus Dei habitat, in quo ejus apparent fructus : sicut ait ad Galatas : Fructus autem spiritus est charitas, gaudium, etc. Si quis autem spiritum Christi non habet, hic non est ejus. Spiritus Christi est humilitas, et patientia, omniumque virtutum est, qui dilexit inimicos, et pro eis oravit. Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum. Si Christum imitamini carnalis sensus, quasi mortuus, non resistit. Unde et David aiebat : Ego tamquam surdus non audiebam, et sicut mutus non aperiens os suum, etc. Spiritus vero vivit propter justificationem. Nunc

Notandum est, quia Judæi, etsi filii Dei erant, tamen cum essent sub Lege velut sub pædagogo agentes, spiritum timoris habebant. Item Judæi acceperunt spiritum, qui illos ad servitutem cogeret per timorem. Timere enim servorum est : diligere, filiorum, sicut scriptum est : Servus dominum suum timebit, et filius diliget patrem suum : Illi ergo, qui operari charitatis voluntate nolebant, timoris necessitate cogantur. Nos vero omnia voluntarie operemur, ut filios nos omnes probemus, non servos timoris. Item vos, Romani, in adoptionem filiorum vocati estis, non sicut Judæi, qui, subditi Legis imperio, in servitute tenebantur. In quo clamamus, Abba pater. Qui vocat patrem,

spiritum nostrum significat : qui propter justitiam B filium se esse profitetur. Debet ergo patri in mori

suam vita appellatur, quasi justificans corpus, beata illa æterna vita. Item spiritus vivit, ut justitiam operetur. Non enim hoc solum quæritur, ut a carnalibus cessemus sed etiam ut et spiritualia faciamus. Quod si spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in robis : qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra propter inhabitantem spiritum ejus in vobis. Si tamen purificati, ut in vobis Spiritus sanctus habitare dignetur : non patitur Deus templum spiritus interire : sed quomodo Jesum a mortuis suscitavit: ita et corpora vestra restaurabit. Ergo, fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus. Hoc totum agit, ut ostendat eis

bus similis inveniri: ne, nomine quoque in vacuum usurpato, majori poenæ subjaceat. Ipse enim spiritus testimonium reddit spiritui n0tro, quod sumus filii Dei. Testimonium adoptionis est, quod habemus spiritum, per quem ita oramus. Tantam enim arrham accipere non poterant nisi filii. Si autem filii, et hæredes : hæredes quidem Dei, cohæredes autem Christi. Qui meretur esse filius, meretur effici hæres patris, et veri filii cohaeres. Si tamen compatimur. Si talia patimur, cum necesse fuerit, pro nomine ejus : qualia pertulit ille pro nobis. Ut glorificemur. Sicut Joannes ait : Scimus quoniam cum apparuerit, similes ei erimus.

legem non esse necessariam, quæ carnalibus data est. C Eristimo enim, quod non sunt condignæ passiones

Item manifeste nunc ostendit, quia non de communi et naturali morte superius fecerit mentionem, dicens:

Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini. Significat autem mortem pœnæ æternæ. Non enim, quia caro humana mala sit, et spiritus bonus, laudat spiritum, et vituperat carnem : cum ipse doceat, dicens : Et virgo cogitat, quæ sunt Domini, ut sit sancta corpore et spiritu. Novit enim et mentem accusare, dicens : Homines corrupti mente, hoc enim dicit, ostendere volens maximam partem passionum, desideria humani corporis esse ; quod cum cæteris irrationalibus animalibus commune habemus. Sicut enim cætera animalia de terra habent nativitatem : ita et nos corpus. Anima autem nostra spiritus est

hujus temporis. Hic vult futuram gloriam commendare, ut præsentes pressuras facilius toleremus. Et revera nihil posset homo condignum pati gloria cœlesti : etiamsi talis esset illa qualis modo est vita. Quidquid enim passus fuerit a morte, plus non est', quam etiam pro peccatis suis antea merebatur. Nunc autem et peccata donantur : et tunc vita æterna præstabitur, consortium angelorum, splendor solis, et cætera, quæ sanctis legimus repromissa. Ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis. Modo enim abscondita est cum Christo in Deo : et nondum apparuit quid erimus : quod Dominus repromisit sanctis. Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum

incorporeus, et rationalis, et immortalis. Si enim D Dei exspectat. Diversi jhunc locum diversis modis

secundum carnem vixeritis, moriemini. Secundum rationem expositam, carnales homines justitiam eustodire non possunt. Si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis. Spiritualibus actionibus carnis opera subjeceritis. Notandum sane opera carnis non substantiam accusare. Quicumque enim spiritu Dei aguntur, hi sunt filii Dei. Quicumque merentur sancto Spiritu gubernari. Sicut econtrario, qui peccant, spiritu diaboli aguntur, ab initio peccatore. Item quicumque secundum doctrinam Spiritus sancti vivunt : ipsi sunt, qui spiritu Dei aguntur. Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in PATROL. XXX,

exponunt. Sive omnis creatura resurrectionis tempus exspectat : quia tunc in melius commutabitur, sive angelica, sive rationalis creatura. Petrus enim dicit, Etiam angelos gloriam desiderare sanctorum. Quidam etiam sic dicunt : Adam et Evam esse creaturam, quos olim serpens a spe divinitatis vanitati subjectos, corruptioni effecerit deservire : non ex semetipsis peccantes, sed serpentis instigatione et consilio. Et ipsi, inquiunt, liberabuntur, ut jam non corruptioni deserviant. Omnem autem creaturam dicunt esse, quicumque usque ad adventum Christi justi fuerunt : quia et ipsi nondum accipientes exspectant, Deo pro nobis aliquid melius providente. 22

« ElőzőTovább »