Oldalképek
PDF
ePub

quoddam ad confirmationem ex ratiocinationibus de- A ctum providentiam, et de diligendo proximo sicut

mus adjutorium, semel in Deo substanlialiter factos ingratam per desiderium accepisse satietatem, dum omuis satietas secundum suam rationem et definitionem constituta desiderium exlinguat, et secundum duos constituatur modos. Aut enim, quae subjecia sunt, veluti parva circumscribens desiderium extinguit, aut spernens veluti turpia ac deformia abominauur; ex his salietas fieri consuevit. Deus vero natura subsislens infinitus ac pretiosus, extendere magis fruentium se per participationem ad id, quod infinituin est, desiderium consuevit. Si autem hoc verum, sicut et est, non erat igitur illa, quae dicta est, unitas rauiouabiiium, quae satietatem accipiens perseveranuiae, quae in Deo, partita est, et ex propria discissione mundi hujus generationem cointroduxit, ne optimum Domum circumscriptum faciamus et vile, veluti sauietate quadam circumfinitum, et seditionis causam factam illis, quorum desiderium id, quod incommuuabile est, tenere non potuit. Et ne vanitatem talem quidam de cetero adorent a, ut mihi videtur, ea quae non sunt fingenles, et, quod eo gravius, beatum luuc Patrem, veluli talia sapientem, calumnientur, in quo non solum se ex priori specie vitae animas in corpora venire in ultionem eorum, quae ante perpeurata sunt, malorum dicenues cousequenter possuiit, sedet alios seducere sic habere, rationabiliter conando per personarum probitatem, neque bene neque sancte agentes, sed illos, qui sic habeut, habere dimituentes, nos ipsi pie intellectum magistri cum his, quae dicta sunt, etiam per alium contemplabimur modum. Non arbitror igitur humanae eum generationis hic, sed ingenitae ei miseriae causam iiarrare voluisse. Lugeus enim corporis nosuri miseriam per lioc dicendo : 0 conjunctionem et separationem, quam, dum timeo, circumsequor, et quod amo dedi, et reliqua, et veluti apud semetipsum deliberans de causa eorum, quibus dehonestamur, malorum, et contra eam sapientissima prudentia disputans per hoc quod dicit : Quae erga me sapientia, et quod magnum mysterium ? addidit, solutionem plane faciens, sic : An vult partem nos esse Dci, et desursum fluentes, ut non per dignitatem exaltati, et caelesliu contemplantes; despiciamus Creatorem in luctatione ac pugna, quae contra corpus est, ad ipsum semper aspiciendum, et conjunctam infirmitatem nutrituram esse dignitatis. Ac si sic diceret : quoniam quidem ex anima et corpore per bonitatem a Deo factus est homo, in hoc meditabitur, quod sibi rationalis et intellectualis data sit anima, quippe secundum imaginem facientis eam substituta, quae per desiderium quidem, et ex tota virtute universalem caritatem firmiter Deum cognitione possidet, et secundum similitudinem deificationem accipiet, secundum vero disciplinalem ad subje

seipsam jubeus iiiandatum, prudenter corpus recipit, per virtutes etiam illud famulari Deo efiiciu ut conservum, et per suam medietatem factorem faciet possessurum, et data immortalitate insolubili vinculo illud sibi conjuncturum , ut quod Deus animae, hoc anima corpori fiat, et unus ostendatur omnium Creator, proporlioualiter per humaniuatem omnia ingrediens quae sunt, et in unum veniant multo a se invicem secundum naturam distantia circa unam hominis naturam, sibi inviceum. convenientia, et fit omnia in omnibus ipse Deus, omnia comprehendens, et unum substituens sibimei, eo quod nullum auplius eorum, quae sunt, sinitur possidere motum, eu ipsius expers praesen

P liae, per quam et Dii ei filii b, et corpus et membra

et pars Dei et horum similia et suimus et dicimur ea, quae ad finem est, relatione divinae speculationis.

Quoniam igitur et hoc ei in hoc homo factus est, in primo vero patre eo, quod paratum esl au potentiam, abusus est ad malum, transferens ex eo, quod concessum est, ad id, quod proliibitum est, desiderium — etenim erat per se polens, et adhaerere Doinino, et in spiritum fieri; adhaerere meretrici, et in corpus fieri seductus elegit, et divina et beata visione volens seipsum expulit, sic, dum esset Deus gratia, terra fieri per volunlalem praehonorans — sapienter simul et misericorditer et suae convenienter bonitali nostrae salutis dispensator Deus, irrationabili motui intellectualis vir

C tuus, quae in nobis est, consequenuem opportune af

[blocks in formation]
[merged small][ocr errors][merged small]

mam, sed ad ipsum semper- in:endamus solummodo, A est in Christo, suscitans eum ex mortuis, et eum se

ei quaeramus qui inde sunt splendoribus coruscare, siquidem per inaequalitatem visibilium et titubantium transducit nos in ea quae stant et permanent. Non igitur, ut arbitror, ipsius, quae secundum generationem humanitatis est, causae im talibus, ut dictumi est, Magister facit declarationem, sed ipse usq e post generationem nostram aggravat vitatu iufeliciuauis propter praevaricationem , quemadmodum curiosius atque studiosius divinas ipsius literas cogisantibus est manifestum. lstius eiiium causam unde , et per quid, et ex quo, et propter quid per haec uobis addidit verba, propter eam adminis;ratam nostram sapienter a Deo salutem declarans; illius vero, in quo facua est mysterio, iusiuuans virtutem, altero verborum usus est modo, totam sui de hoc piam voluntatem faciens manifestam ; sicut in eo, qui est in ysvi6λια, id est nativitates, seruoue mamifestat dicens : 'Animus igitur jum et sensus, sic a se invicem discreti propriis definitionibus, inius steterunt, et creatoris Verbi magnitudinem in seipsis ferebant, silentes laudabant magnificentiam magnivoci pruedicatores, nondum vero erat concretio ex utrisque, neque quaedam.mixtura contrariorum sapientiae majoris et circa naturas multae perfectionis indicia, neque omnes thesauri bonitatis cogniui. Hoc autem volens art.fex verbum ostendere, animal unum, ex invisibili dico et visibili natura, hominem creat, et ex materia quidem accipiens corpus jam ante substituta , a seipso vero vitam imponit; in:ellectualem quoque animam et imaginem Dei novit verbum , veluti quendam mundum secundum, in parvo magnum, in terra statuit, angelum alium, adoratorem mixtum, et reliqua. In eo vero, qui est in y&ra, hoc est baptismata, sermone : Quoniam sic haec, aut hoc. 0portebat vero non his, qui sursum sunt, solummodo adorationem circumscribi, sed esse quosdam et deor•um adoratores, ut implerentur omnia gloria Dei, quoniam et Dei; et propterea creatur homo manu Dei, honorificatus etiam imagine. Haec quidem sufficere suscipio, etsi parva coustiuuant, non omnino comtentiose discernenti, el solummodo pugnare gloriosuum non judicanti , ad ostendendam totam Magistri de his, quae dicta sunt, intelligentiam. Si autem de hoc, quomodo Dei portionem Magister nos vocavit, repugnatur, multipliciter quidem jam superius de hoc reddita est ratio. Ut autem fidelior fiat spiritualibus contendens verbis, sanctus et beaius Apostolus Paulus occultam in Deo ante secula laudans sapientiaum, et omnem tenebrosam humanam vitam illuminans, et ignorauliae caliginem animabus abigens, de hoc saiisfacit Ephcsiis, dicens haec : Ut Deus I)omini nostri Jesu Christi, Pater gloriae, det vobis spiritum sapientiae et revelationis, in cognitione ejus : illuminatos oculos cordis vestri, ut si iatis vos, quae sut spes vocationis ejus, et quae divitiae gloriae haereditatis ejus in sanctis, et quae sit supereminens magnitudo virtutis ejus in nos, credentes secundum o;, rationem potenuis viri istis ejus, qnum operatus

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

dere faciens in deaetra sua in caelestibus, super omnem principátum et potestatem et virtutem et dominationem, et omne nomen nominatum non solum in seculo hoc, sed etiam in futuro. Et omnia dedit sub pedes ejus, et eum dedit caput super omnia Ecclesiae, quae est corpus ejus et plenitudo ejus, omnia in omnibus inplentis. Et post aliquanta iterum: Ipse dedit quosdam quidem Apostolos, quosdam vero Prophetas, quosdam Evange!istas, quosdam pastores et magis.ros, ad cognitionem Sanctorum in opus administrationis, in aedificationem corporis Christi, donec occurrimus omnes in unitatem fidei, et cognitionis Filii Dei, in virum perfectum, in mensuram aetatis plenitudinis Christi : ut jam non simus parvuli fluctuantes, et circumferamur omni vento doctrinae in nequitia hominum, in astutia ad artem erroris : veridiei autem in caritate, crescamus in eum per omnia, qui est caput Christus, eae quo omne corpus compaginatum et cohocatum per omnem ab eo administrationem, secundum operationem unuscujusque membri, incrementum corporis facit in aedificationem suimet in dilectione. Non aestimo de cetero alicujus indigere uestimonii pie vivere cognoscentem ad manifestationem secundum Christianos vere creditae veritatis, aperte discenuem per illud: Quia et membra et corpus et plenitudo sumus omnia in omnibus implentis Christi Dei secundum ante secula in Deo et Patre occultam voluntatem recapitulati in ipsum per Filium suum et Dominum Jesum Christum Dominum nostrum. Mysterium enim occultum erat a seculis et a geuerationibus, nunc autem manifestatum per Filii Dei veram et perfectam inhumanationem, qui sibi adunavit secundum subslantiam inseparabiliueret inconfuse nostram naturam, et nos per eam, quae ex nobis et nostra est, intellectualiter et rationaliter animatam sanctam suam carnem, veluti per primitias sibimet copulavit , et unum et idipsum sibimet esse per suam humanitatem dignatus est; sicut praedestinatum est ante secula in ipso esse veluti membra corporis sui, in modum animae ad corpus ia spiriiu compaginavit sibi el contulit, et in mensura induxit aetatis spiritualis secundum ipsum plenitidinis : ostendit etiam, nos in hoc faclos fuisse, el aute secula erga nos optimam Dei voluntatem, non accipiendam per aliquam novitatem, secundum propriam vero rationem, in plenitudinem venit per alium profecto introductum mirabiliorem modum. Oportebat enim Deum quidem, sibimet similes nos favientem , hahentes i)onitatis ipsius participaliter acuta iusiguia, ei in se csse aute secula videntem, et in hunc omnino beatissimum fiiiein ducenlem, nodum nobis per bonum usum naturalibus potentiis largientem, homine vero voluntarie hunc modum expellente per abusionem naturalibus potentiis, ut non longe a Deo fieret peregrinans homo, alium introducere priori mirabiliorem et diviniorem, quantum eo, quod est secundum naturam, quod super naturam es! superius. Et hoc est secreuissimae Dei

ad homines peregrinationis, quantum omnes credi- A species ante corpus est anima, aut corpus; speciem

mus, mysterium; si enim, inquit divinus Apostolus, primum testamentum maneret incontaminatum, non quaereretur secundi locus. Etenim omnibus praeclarum est, quomodo in Christo facuum in fine seculi mysterium, sine dubio in principio seculi in primo parente praevaricationis est approbatio et consummatio. Utiliuer ergo dictum est a Magistro partis vor secundum redditos modos ; et omnis ingenuus et animam et membrorum modum acceperit sic dictam vocem, nullam sibi cogitationum nequitiam afferens, sciens idipsum esse membrum et partem in talibus. Si enim portio corporis subsisuit membrum, portio autem idipsum est et pars, id ipsum itaque membrum et pars est. Si autem id

ipsum membrum est et pars, membrorum vero cu- IB

mulatio et compositio corpus facit organicum, corpus autem organicum animae unitum intellectuali hominem perfectum ostendit : igitur partem hominis qui dicit esse animam seu corpus seu membrum ejus, a veritate non aberrabit. Si autem intellectuaIis animae, utpote hominis, subsistit corpus organum, per totum vero corpus tota implens anima vivere ei e* moveri dat, ut simpla per naturam et incorporalis, non condispertita aut conclusa in eo, sed toti et unicuique membrorum ejus, sic consuevit eam suscipere juxta naturaliter subjectam sibi acceptivam operationis animae virtutem, tota praesens differenter eam accipientia membra proportionaliter ad observationem unum fieri corpus adjungit; introductum

est in magnum et ineffabile Christianorum beatae C

spei mysterium, et parvis et secundum nos, magnas et snpra nos non alienas accipiens similitudines, qui quietam et bene facilem de talibus adhuc intelligentiam creavit. Ac de hoc, quod animae ante corpora subsistant, irrationabilem opinionem relinquens, uobiscum credat Domino dicenti de his, qui in resurrectionem surgent, non posse mori propter ipsins videlicet purgatissimam jure novissimi dati uanifestauionem et participatiouem. Et iterum : 0mnis, qui vivit et credit in me, non morietur in aeternum. Quod quidem, si ante fieret aliquando, impossibile esset, ut ante datum est, per conversionem quandam qualemcunque recipere mortem. Et extra naturales non egrediatur rationes, per vanitatem non existentem de anima opinionem divinitus admirans. Si enim hominis partes, sicut ante redditum est, corpus ei anima constituuntur, partes autem necessario relationem ad aliquid accipiunt; totum enim habet omnino praedicamentum. Quae vero sic dicuntur ad aliquid, eorum sunt, quae simul ubique et semper secundum generationem sunt, quemadmodurn partes speciem totam coitu perficiunt, sola inteHigentia ad hoc dignoscendum , quid sit secundum essentiam unumquodque, a se invicem separata; animam igitur et corpns merito partes hominis inter se invicem ante subsistere temporali er aut post subsistere, impossibile est, alioqui ratio illa, quae sic ficitur ad aliquid solvetur. Et iterum, si per se

vero aliam horum utrumque secundum animae ad corpus compositionem, aut corporis ad animam perficit, aut patientia omnino hoc faciunt aut naturaliter existentia. Et si quidem patientia, patiuntur id, quod non erant, existere, et corrumpuntur; si vero naturaliter existentia, semper hoc eo, quod naturale est, profecto operabuntur, et nunquam quiescet anima coincorporari, neque coinanimari corpus. Sed non est, ut arbitror, passionis aut partium naturalis potentiae , secundum alterins coitum ad alteram, totius secundum speciem plenitudo, sed in ipsis simul secundum speciem totam generationis est. Nonne igitur possibile, sine corruptione ex specie in speciem transmittere qualemcunque speciem? Si antem, quia post mortem et solutionem corporis est anima et subsistit, dicunt, etiam ante corpus esse eam posse et subsistere, inconsiderate, ut mihi videtur, ratio eorum procedit. Non enim eadem est generationis eu essenuiae ratio. Ea enim, quando, ei ubi esse, et ad quid est : ea vero esse, et quid, et quomodo esse est, declarat. Si autem hoc, est quidem semper, postquam fit, per essentiam anima, euimvero non absoluta, per generationem, sed cum conjunctione temporis et loci, et ad aliquid. Non enim simpliciter dicitur anima post mortem corporis ipsa anima, sed homimis anima, et cujusdam hominis anima ; habet enim et post corpus sic speciem suam totam secundum habitum veluti partis praedicatam humanam. Similiter autem et corpus, mortuum quidem per natu. ram, non vero absolutum per generationem. Non enim simpliciter dicitur corpus post separationem ab anima corpus, sed hominis corpus, et cujusdam hominis corpus, etsi cerrumpatur, et in ea, ex quibus est, resolvi elementa consuescat; habet enim et sic quasi speciem totam suam secundum habitum, veluti partis praedicatam liumanam. In aml)obus itaque habitus, anima dico et corpore, veluti totius formae humanae partes, inseparabiliter intellectus, demonstrat et simul eorum genesin, el secundum essgiitiam ad se invicem differentiam oslendit, nullo modo secundum essentiam in eis insitas offendens rationes. Igitur omnino impossibile corpus aut animam invenire aut dicere sine habitu, simul enim cum altero introducitur alicujiis esse alterum. Itaque si alterum subsistat ante alterum, quomodo ut alicujus ausculiandum ? Habituis enim immutabilis est. IIactenus de his. Et siquidem a veritate sermo non recessit, Deo gratias per vestras orationes ad bene intelligendum ducenti ; si vero alicubi a veritate deficit, vos reformate rationis diligentiam, ex Deo talium inspirati scientiam.

CAPITULUM III. EX EODEM sERMONE.

In hoc: Dum etiam a seipsa materies fert inordinatum veluti influrum.

Arbitror quoque, praesentem sermonis intentionem prioris intellectum habere capituli. Quia enim prae

termisit plurima contra materiae amatores et corporis, haec addidit, ut hinc possent pie intentionem Sancti perscrutantes conjicere sic. Quoniam incorruptibilitatis et immortalitatis pulchritudine a Deo clarificatus factus est homo, materialis vero circa se naturae turpitudinem intellectuali pulchritudini praeponens, oblitus est decorae secundum 9nimam dignitalis, magis autem Dei, animam deiformiter formanuis, [omne qitod fecit] sententia dignum, secundum divinum judicium noslram sapienter adminisurat salutem, colligiujue fructum, non solum ipsam corporis corruptionem et mortem et ad omnem passionem promptissimum motum et opportunitatem, sed et extra et circa eum materia!is essentiae instabile et anomalum et ad alienandum ferens et facile, sive tunc ipsam [videlicet animam] Deo propter praevaricationem nostro corpori commiscente, et ad alienandum eam, sic corpore ad passionem et corruptionem et omnino solutionem, sicut mortalium in paradiso pellium declarat amictus, inserente potentiam, juxta quod scriptum est, quia et ipsa creatura subjecta est corruptioni nolens, sed propter subjicientem in spe; seu ex principio, per praescientiam sic eam creante, propter praevisam hominis praevaricationem, ita ut patiendo et vitiando per se in consensum ipsius et propriae dignitatis veniret, et inseparate reciperet ad corpus et seipsam iterum affectum. Concedit enim sapientissimus vitae nostrae provisor, naturaliter uti saepe rebus propriis motibus ad nostram temperantiam, interdum insane eas tractantes, ex confusione et perturbatione circa eas et ex eis, ad id, quod amabile esl secundum naturam, adducens interim nostrum irrationabilem ad ea quae praesentia sunt amorem. Tribus enim existentibus universalibus modis, per quos dicunt erudite nostras sanari passiones, per singu!os modos sapienter inordinato materiae, ordinate secundum super nos et meliorem rationem, ad cognitam Deo bonam pulchramque perfectionem, gubernata malitiae passionum gravedine, medicamentum ponitur. Aut enim antecommissorum peccatorum poenam repetentes, quorum aeque neque vestigium memoria detinemus propter ignorantiam ; fortassis vero recordantes, opportunam delictis restituere correctionem non sustinuimus, sem nolentes, seu non valentes propter ingenitum malitiae habitum ; seu infirmitatem purgamur, aut praesentem et distribuuam a malitiam repellimus, et iterum ad habitum futurae vitae praediscimus aspicere ; aut firma tolerantia et pia fortitudine mirabile exemplum aliis hominibus alius proponit homo, siquidem excelsus, aut intelligentia atque virtute gloriosus, et idoneus per seipsum imperterrita contra terrores copula manifestare interim occultam veritatem. Admonet itaque eos, qui nihil supra praesentem vitam inlelligere possunt,

A ne in sanitate corporis confidant, et distillando mobili rerum cursu per earum defectus exalientur •, •dum praesens steterit vita, eu in talem corruptionem circumvolvantur, circa quam couversio est et mutabilitas; dum sit hoc incertum, quid ex corpore et exterius rerum dissimilitudine ac perturbatioi:e eis contingat. IIoc enim arbitror dicere eum per hoc, dum a seipsa materies fert inordinatum, pro eo quod est, dum sub corruptione eu mutabilitate est hoc lotum, et corpus humilitatis induamur, et aeque ex ipso per insitam infirmitatem multis modis iualis sul)jicimur, ne ab invicem separemur per eam, quae circa nos est, inaequalitatem, sed magis prudeuti cogitatione naturali collegio inaequalitatem plane faciamus, aliorum defectus nostris ipsis adimplenles B superabundantiis. Propter hoc fortassis praesens concessa est conversari anomalia, ut ostenderetur rationis, quae in nobis est, potentia, praehonorans omnibus virtulem. Omnium enim hominum eadem est corporis et eorum, quae extra sunt, conversio et mutabilitas, quae fert et fertur, et solummodo hoc stabile possidet ac firmum, quod instabile est ac

volubile.
CAPITULUM IV.

ejusdem ex seaMoNE iN AthANAsuum.

In hoc : Non enim habet quid altius quam omnino habet.

Videtur mihi per haec absolvisse ab omni comparativo et discretivo et quoquomodo aliter dicto habitu edoctum iste deifer Magister. Nam immenC sam esse talem orationis speciem dicunt, qui in talibus sapientes sunt, et hanc posse incomparabililer super omnia esse dicere, quippe virtutem lalet supereminentis negationis. CAPITULUM V. euusdem ex Epitaphio in SANctum Ateiu NASiut*.

In hoc : Cui igitur licitum fuit, per rationem et contemplationem pertranseunti materiam et carnale hoc, sive mimbum oportet dicere, sive velamen, cum Deo fieri, et purissimo lumine teneri, quantum possibile est humanae naturae, beatus iste ascensione hinc, et illinc deificatione, de qua sintere philosophari donatur, et super materialem dualiuatem fieri per intellectam in trinitate unitatem.

Ego quidem non possum deficiens habere redditam de virtute sanctorum Magistri rationem, etsi quidam, ut scripsistis, hoc arbitrantur, per hoc, D ratione et conlemplatione solummodo, sine actione, post Deum transeuntium ipsam dicere philosophiam; e contrario vero compactam actioni veram circa ea, quae sunt, eorum et judicationem et operationem, quam philosophiam solam vere plenissimam ego saltem audax definio, magis aperte introduxisseeam* suscipio, rationé et contemplatione corrigi eam manifestans d. Quippe rationi conjuncta omninoactione, et judicatione, quae in ipsa est, per contemplationem comprehensa. Siquidem rationis est, ordinare cor

[merged small][ocr errors][ocr errors]

poris motum, veluti freno quodam recta ratiocina- A virtutes divinam sibimet coaptavere formam omnino:

tione ab eo, qui est ad inconsequentiam •, meatu disciplinaliter retentum, contemplationis vero, quae l)eue intellecta atque discreta sumt, prudenter extollere judicando, tanquam lucem clarissimam, per veram scientiam ipsam veritatem ostendens b. llis ambobus maxime creatur omnis sapiens virtus et custoditur, ab his etiam manifestatur per corpus non tota; non enim capitur corpore, dum sit character divinae potentiae, sed quaedam eorum, quae ipsius sumt, umbrae. Et hoc non propter seipsam, propter nudos vero ipsius gratia, ut in imitationem veniant deiformis Deum diligentium virorum conversationis; ut per participationem boni et ipsi malitiae turpitudinem deponentes, dignorum Deo partes fiant, aut deprecantes adjutorium quoddam a potentibus consequi, ut occultum in profundo animae eximiorum affectum per corpus actione manifesta accipientes, omnia in omnibus factam , et per omnia omnibus praesentem Dei providentiam, et ipsos laudent; ut si nemo esset, qui bene agere deprecaretur, seu qui ad virtutem exemplo formari debeat, ipsum solum sufficere sibi omnino, quae seeundum animam sunt, virtutum donis fruentem. Et sine earum per corpus ad manifestum approbatione non est incongruum dicere. Qui igitur pie per contemplationem intelligit, quomodo habent ea quae sunt, et per rationabile consilium considerate ac recte de ipsis rationem definit, et custodit sibimet judicium,-magis vero seipsim judicio irreprehensibilem, omnem simul comprehendens halyet virtutem, ad nihil aliud post cognitam veritatem, adhuc motus, et omnia praeteriit festinanter, aullius omnino rationem faciens eorum, quaecunque earnis et mundi sunt et dicuntur, informatam nabens jam ratione comprehensam sine pugna actionem; quippe omnes sibimet intellectualis nostri potentissimas impassibiles inferens rationes, per quas omnis virtus et scientia est et consistit, jure dum sint rationabilis animae potentiae, ut sint quidem omnino corpore non indigentes, ut vere manifestae sint propter causas praedictas, secumdum tempus eo uti non vituperantur. Dicunt enim intellectualis esse specialiter notiones intelligibilium, virtutes, scientias, artium rationes, propositum, consilium, generaliter vero judicia, comparationes, fugas, appetitus ; et quaedam quidem esse solius secundum animum contemplationis, quaedam vero secundum rationem disciplinalis potentiae. Si autem talibus custoditam propriam vitam sancti conservaverunt, igitur comprehensim per rationem et contemplationem beatus iste vir omnes, quae sunt secundum virtutem et scientiam, introduxit rationes a sanctis comprehensas, per quas divinam notitiam per contemplationem scienter accipientes, prudenter secundum rationem per

non esse necessarium judicans per corpus nominare actionem, ;cognoscens nom eam virtutis esse factricem, sed manifestatricem, et solummodo divinarum intelligentiarum et disputationum ministrum Ut autem et per alium modum manifestum fiat quod dictum est : dicunt, qui nostrarum rerum diligenter rationes percurrunt, rationalis quidem esse contemplativum et activum. Et contemplativum , quidem secundum intellectum; quippe habet ea quae sunt : activum vero secundum consilium, quod definit actionibus rectam rationem. Et vocant quidem contemplativum, intellectum ; activum vero rationem; et illud quidem sapientiam, illud vero prudentiam. Si autem hoc verum, ex causa itaque

D actionem, secundum quod consequens est, at non ex

materia nominavit Magister rationem, nullam hahentem oppositum habitudinem appellans; ratiomabiliter enim et scienter, at non per inimicitiaiii et contentionem, instat veris contemplativus, et practer ipsa aliud quid videre propter eorum delectatiomem non recipit. Si vero opus est et aliter hoc apertius facere, itcrum, qui secundum virtutem perfectionis rationes exercent, dicunt, quosdam nondum ad materiam secundum habitum communione purgatos circa actiones effici, dum sit mixta adhuc eis circa ea, quae sunt, judicatio, et sunt conversibiles, nondum circa conversibilia habitum deponentes; quosdam vero per virtutis summitatem Deo secundum habitum ap

C proximantes, et ipsius secundum intelligentiam beati.

tudine fruentes, ad scipsos solummodo et I)eum conversos, rumpendo sincere materialis habitudinis vincula, actionibus quidem a materia perfecte alienantur, contemplatiome vero et Deo familiares fiun:. Propterea, inquiunt, manent inconversibiles, nom habentes adhuc ad materiam habitudinem, per qnam cum materia naturaliter mohili contra naturam commoveri ex necessitate consuevit, qui materiae per habitudinem concretus est, et maximae videns indigere potentiae ad depositionem materialis passibilitatis, ab ea liberari volentem, ait Magister : Cui igitur licitum fuit per rationem et contemplationem pertranseunti materiam, et carnale hoc, sive nimbum oportet dicere sive velamen, cum Deo fieri cet. CAPITULUM VI. QU0M0D0 Est Nixibus Et vel.AAieN cAro. Cur autem nimbum esse et velamen carnem dicit Magister, videns quippe, quia omnis humanus ani. mus errans, et a naturali motu relro aspiciens, circa passionem et sensum et sensibilia motum facit, non habens aliorsum moveri, ab eo motu, qui ad Deuni naturaliter fert, deficiens, et divisit carnem in passionem et sensum, carnis enim animatae utrumque est, per nimbum et velamen haec declaravit. Nimbus enim est principali e animae superobumbroris

[merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]
« ElőzőTovább »