Oldalképek
PDF
ePub

Ηπου τις σφιν ενισπε θεοπροπιων ευ ειδως,
Η νυ και αυτων θυμος. εποτρυνει και ανωγε.

THE IONIC PARAGOGE OF φι AND φιν.

18. Αλλ' αναχωρησας προσθ' ίπποιών και οχισφιν εστη. -----ο δ' αγλαιηφι πεποιθως. Εκλυεν εξ Ερεβευσφιν, αμειλιχον ητος εχουσα. Δαρδανιδης Πρίαμος, θεοφιν μησίως αταλαντος. Ευχεσθαι εμε νικησαι κρατερηφι βιηφι. Τω δε δι οσσε, Δακρυοφιν πλήσθην.. -Τον τ' εξ ευνήφι θοροντα, Θηρητηρ ετυχησε βαλων.

-Εκ θεοφιν πολεμιζε.

-Κατά Ιλιόφιν κλυτα ταχέα. Δεγμενος οπποτε ναυσιν αφορμηθειεν Αχαιοι. Αλλον οίκου απο νευρηφιν ιαλλεν.

Hom.

CHAP LI.

HEXAMETER VERSE REDUCED TO PROSARÇ ORDER;

TO BE RETURNED INTO METRE.
1. ΜΝΗΣΑΙ σμο πατρος, Αχιλλευ επιεικελθεούς,
Tηλικου, ώσπερ έγων, επι ολου ουδε γηραος.
Και που μεν περιναιεται κανον αμφις εοντες
Ταρουσ' ουδε εσιιν τις, αμύναι λοιγον και αρην
Αλλ' κινος γε ητοι, ακουων, σεθεν ζωοντος
Εν θυμω χαιρεί, τ' ελπεται επι παντα τ' ηματα
Φιλον οψεσθαι υιον, ιοντα απο Τροιηθεν.
Αυταρ παναποτμος εγω, επα αρισίους υιας τεκαν
Εν ευρετη Tρoιη, δ' ουτινα των λελυφθαι φημι.

μόν πεντηκοντα, ότυεες Αχαιων ηλυθον,

σαν

No comfort to my griefs, no hopes remain:
The best, the bravest of my sons are slain !
Yet what a race! e'er Greece to Ilion came,
The pledge of many a lov'd and loving dame!
Nineteen one mother bore-Dead, all are dead!
How oft, alas ! has wretched Priam bled !
Still one was left, their loss to recompense:
His father's hope, his country's last defence.
Him too, thy rage has slain ! beneath thy steel,
Unhappy, in his country's cause he fell!

For him, through hostile camps I bend my way,
For him, thus prostrate at thy feet I lay;
Large gifts proportion'd to thy wrath I bear;
O hear the wretched, and the gods revere!

Think of thy father, and this face behold!
See him in me, as helpless and as old!
Though not so wretched : there he yields to me,
The first of men in sovereign misery!
Thus forc'd to kneel, thus groveling to embrace
The scourge and ruin of my realm and race:
Suppliant my children's murderer to implore,
And kiss those hands yet reeking with their

gore,

THE HONEY STEALER.

2. As Cupid, the sliest young wanton alive, Of its hoard of sweet honey was robbing a hive, The centinel bee buzz'd with anger and grief, And darted his sting in the hand of the thief. He sobb’d, blew his fingers, stamp'd hard on the

ground, And leaping in anguish, show'd Venus the wound; Then began in a sorrowful tone to complain, That an insect so little should cause so great pain. Venus smiling, her son in such taking to see, Said, “ Cupid, you put me in mind of a bee; “ You're just such a busy, diminutive thing, 6 Yet you make woeful wounds with a desperate sting."

Εννεακαιδεκα μοι μεν ησαν, εκ της νηδυος,
Τους δ' αλλους γυναικες ετικτον μοι ενα μεγαροίσί.
Των μεν Αρης θουρος υπο ελυσεν πολλων γουνατ'
Ος δε οιος μου εην, δε «ρυτο αστυ και αυτους,
Τον συ κανας πρωην, αμυνομενον πατρης περί,
Εκτορα· έινεκ του νυν ικανω Αχαιων νηας,
Παρα στο λυσομενος, φερω ο απερεισί αποινα.
Αλλ' θεους αιδιο, αυτον τ' ελεησον, Αχιλευ,
Σου μνησαμενος πατρος: εγω δ' ελεεινοτερος περ,
Ετλης και οι τις ουπω αλλος επιφθoνιος βροτος,
Ορεγεσθαι στομα ποτι χαρ παιδοφονοιο ανδρος.

20

2. Τον Ερωτα ποτ’ κλεπταν κακά μελισσα κεντασε, Συλευμενον κηριον εκ σιμβλων ακρα δε

χάρων
Δακτυλα υπενυξεν πανθ'. ο δ' αλγεε, και εφυσση κερ
Και επαταξε ταν γαν, και αλατο ταδ' Αφροδιτα
Ταν οδυναν δειξεν, και μεμφετο οττιγε τυτθον
Θηριον μελισσα εντι και αλικα ποια τραυματα.
Γελασασα χα ματης, τυ δουκ εσσι ισος μελισσαις;
τοτθος εης μην, δε ποιες τα τραυματα αλικα;

Q

BATTLE. 3. Forth from the portals rush th' intrepid pair, Opposed their breasts, and stood themselves the war. So two wild boars spring furious from their den, Rous'd with the cries of dogs and voice of men; On every side the crackling trees they tear, And root the shrubs, and lay the forest bare; They gnash their tusks, with fire their eye-balls roll, Till some wide wound lets out their mighty soul. Around their heads the whistling javelins sung, With sounding strokes their brazen targets rung; 10 Fierce was the fight, while yet the Grecian powers Maintain'd the walls, and mann'd the lofty towers; To save their fleet, their last efforts they try, And stones and darts in mingled tempests fly.

As when sharp Boreas blows abroad, and brings The dreary winter on his frozen wings; Beneath the low hung clouds the sheets of snow Descend, and whiten all the fields below: So fast the darts on either army pour, So down the rampires rolls the rocky shower; 20 Heavy and thick resound the batter'd shields, And the deaf echo rattles round the fields.

MORAL SENTIMENTS. 4. Who, full of wiles, his neighbour's harm con

trives,
False to himself, against himself he strives;
For he that harbours evil in his mind,
Will from his evil thoughts but evil find;
And lo! the eye of Jove that all things knows,
Can, when he will, the heart of man disclose;
Open the guilty bosom all within,
And trace the infant thoughts of future sin.

0! when I hear the upright man complain,
And, by his injuries, the judge arraign,
If to be wicked is to find success,
I cry, and to be just to meet distress;

3. Εκ δε, τω αυξαντε, μαχεσθην προσθε πυλαων, Εοικοτε συεσσιν αγροτεροισι, τω τ' εν ορειν Λεχαται ιοντα, κολοσυρτον κυνων ηδε ανδρων, Δοχμω τ' ασσοντε υλην αγνυτον σφισιν περι, Εκταμνοντες πρυμνην, υπαι δε τε κομπος οδοντων Γιγνεται, εισoκε τις τε έληται εκ θυμον βαλων: Ως χαλκος φαεινος κομπει επι σηθεσφι των, Βαλλομενων αντην γαρ εμάχοντο μαλά κρατερώς, Πεποιθοτες λαοισιν καθυπερθε, ηδε βιηφιν Οι δ' αρα χειμαδιoισιν απο ευδμητων πυργων βαλλον, «φων τ' αυτων αμυνομενοι, και κλισιων, Ωκύπορων νηων τ'· νιφαδες δ' ώς εξαζε πιπον, Ας τ' ανεμος ζαης δονησα

σας, σκιοέντα νεφιά, Κατεχευεν ταφειας επι πουλυβοτερη χθονι: Ως βελε ερρεoν εκ των χειρών, ημεν Αχαιων, Ηδε και εκ Τρωων: αμφ' κορυθες δ» αυτευν αυον, βαλλομεναι μυλακεσσι, ασπιδες και ομφαλοεσσαι.

4. Ανηρ τευχων κακα αλλα τευχει κακα

οι

αυτώ
Η δε βουλη κακη κακιση των βουλευσαντι.
Οφθαλμος Διος ιδων παντα και νοησας παντα,
Και να επιδερκεται ταδ' αικ εθελησ' ουδε ε ληθει
Oιην

και την δε δικην εεργα πολις εντος.
Νυν δε εγω αυτος μητδικαιος εν ανθρωποισι
Ειην, μητ' υιος εμος: επι κακον δικαιον ανδρα
Εμμεναι, και γε αδικώτερος εξει μειζω δικην:

« ElőzőTovább »