Oldalképek
PDF

immortalis memoriae praesul ftatim, ut manus operi admovit, id consilii ceperat, anno proxime imminente facerdotii fui iubilaio, expleturus. Pietatis ergo officium erat, ut, qui vestris fuffragiis in dignitatem fuccedere compulsus fum, ultirna? Eius voluntati, quasi testamento relictac ac consignatas obtemperem: gratitudinis vero, ut Antistitis de congregatione nostra mnumeris nominibus quam optime meriti, memoriam in animis vestris nunquam delendam perennemque reddere fatagam; id haud facilius, ut mihi quidem videbatur, effecturus, quam si ultima Patris optimi ad coelum properantis verba oculis vestris obiicerem, vulnere nondum obducto, quod transitus omnium cordibus inilixit. Deinde ipsum gravissimum munus, quod in humeros meos devolvistis, eiusmodi est, ut digne a me administrari non posse existimaverim, nisi primas curas eo converterem, ut quantum vos diligam, quantumve fingulos vestrum Christo lucrifacere .eupiam, publico ex testimonio intelligeretis. Eum enim in fcopum fublimem fingula libri dogmata collineare, instituta fedula lectione facile percipietis, quamquam piissimus Author, ut erat modestissimus atque ab omni ostentatione alienus, ftylo plumbeo in fcheda feparata fcripserit, se animo potius aliorum, qui in Jludio magis versati funt, diligentiam Jiimulandi, praesens opus elucubrasse, quod ego tandem fenex , modeste pergit, cum iam Deus Jigna mortis appropinquantis apoplectico insultu leviori quidem mibi dedisset, excolere coepi, cateris Jiudiis et occitpationibus fepositis , quibus per totamfere vitamfiim distractus.

Piissimus itaque Pater noster, quum deinceps filiorum animos se verbis excitare ad facratiora ftudia haud posse praevideret, fcriptis id agere atque adeo monitis perennibus constituit; probe gnarus, non 'aliud seque litterarum genus repurgandis, excolendis ac elevandis hominum mentibus magis esse aptum, atque continuam facraj fcripturae lectionem meditationemque: quam unam fere veterum monachorum, ascetarumque fuisse occupationem perbene nostis, qui dum pura funplieique mente ad eam accesserunt, tantum inde tulere fructum, ut non modo cum morum fanctitate tum fcientia? laude in Ecclesia Dei tanquam luminaria magna inclaruerint, fed plurimi etiam in hierarcharum adlecti ordinem haresum confutatione. ac morum reformatione vineam Domini egregie colere atque ampliare quiverint Quod dum ftudium medio pnesertim aevc languescere ccepit, mirum non est, fcolasticas tricas, fpinosas quaestiones , vanasque altercationes unacum disciplinaj relaxatione fuisse invectas, iis fimillimas, a quibus ut fibi caveat Titus, gentium Apostolus monuit. Tit. III. 9.

Id vero ad nos propius, hoc pracsertim tempore attinet, utpote in partem folicitudinis pastoralis vocatos, atque ad curam animarum gerendam destinatos: A quo gravissimo officio quum pauci nostrum eximantur, necessum prorsus est, ut finguli in facrarum litterarum ftudio dies noctesque fese exerceant, atque ita falvatoris nostri, non propria dogmata, non se ipsos, fed Jesum Christum et hunc crucifixum ovibus fibi commissis praedicare discant, quas tamdiu, ut cum Paulo loquamur, parturire tenentur, donec Christus formetur in eis: Nam omnis fcriptura divinitus inspirata utilis est ad docendum , ad arguendum, ad corripiendum , ad erudiendum in iustitia, ut perfectus fit homo Dei, ad omne opus bonum instructus. II. Timoth. III. 16. 17. Quod praesertirn de Evangelio paucis enuntiat S. Paulus: Non erubesco, inquiens , Evangelium. Virtus enim Dei est ad falutem omni credenti. Rom. I. 16.

Jam vero Confratres Venerandissimi! oculos animosque vestros in prassentium temporum communem calamitatem atque fumma pericula convertite , e quibus non folum Ecclesias, fed reipublicas etiam extrema quscvis imminent. Ea namque, pro dolor! vivimus tempora, de quibus Princeps Apostolorum , venient, inquit, in novissimis diebus in deceptione iUusores, iuxta proprias concupiscentias ambulantes, dicentes , ubi est promissio aut adventus eius? eoc quo enim patres dormierunt, omnia Jic perseverant ab initio creatura, II. Pet. III. 3. 4. Qua3 in ccetum pseudophilosophorum aperte quadrant, quos inde a duobus iam faxulis, iusto irati Numinis iudicio, orcus evomuit, lue fua pestifera omnem jctatem ac fexum utrumque inficientes; a qua D. Paulum Colossenses his prasmonuisse arbitror: Videte, ne quis vos decipiat per Philosophiam, ef inanem fallaciam. Coloss. II. 8.

Parum fibi pracstitisse viderentur huius furfuris homines, si haeresim tantum habent enim amcenam quamdam i Deo dignam, mortalibusque non adsequendam fimplicitatem coniunctam, quaj alliciat. Spes fructus amplissimi Vos erigat, quem nec acrugo nec tinea corrumpet Simile nimirum est Verbum Dei grano finapis, quod quamvis minimum, in arborem tamen temporum decursu excrescit, atque ramis exporrectis vago volucrum castui asylum prasbet. Contemnatur licet, derideaturque, fleri fane non potest, quin fructus demum uberrimos ferat, tam Ecclesias, quam reipublicaj falubres, praxipue in cordibus teneraj iuventutis fatum.

Cessabunt mala , quibus premimur , quasque irreligiosa et efframis fentiendi, fcribendique libido in mundum invexit, redibit pax aurea et morum probitas, fuum cuique tribuetur, iam ipsis fummis principibus in id intentis, ut religioni debitus exhibeatur honor, ac hierarcharum iura postliminio revocentur.

Verum quum neque qui plantat, jit aliquid, neque qui rigat, fed qui incrementum dat Deus, I. Cor. XIV. 7.; atque omne datum optimum, et omne donum perfectum

« ElőzőTovább »