Oldalképek
PDF

4733.

In Memnonis crure sinistro, sub n. 4752.; edidit Pocock. Descr. Or. T. I. p. 1 o5. aeri incisam, interpositis inter vss. 5. 4. ultimis litteris vss. 2. 3. tituli n. 4721. quod factum incuria operarum videtur. Tractarunt Leichius (ap. Pocock. Inscr. ant. P. I. p. 83.) et Letronnius de stat. voc. Memn. n. xxvII. p. 18o. qui habuit etiam ex schedis Saltii.

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

In Memnonis crure sinistro, supra titulum n. 4752.; edidit Pocock. Descr. Or. T. I. p. 1 o5. aeri incisam; Auctores Descr. Theb. in Descr. Aeg. l. c. p. 1 12. Jomard in Descr. Aeg. Antt. Vol. V. tab. 55. n. 4o. Tractavit Leichius (ap. Pocock. Inscr. ant. P. I. p. 83.), Letronnius de stat. voc. Memm. n. xxvIII. p. 181. qui habuit etiam ex schedis Saltii.

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

In Memnonis crure sinistro; edidit Pocock. Descr. Or. T. I. p. io5. aeri incisam. Tractavit Letronnius l. c. n. xxx. p. 183 sq. qui habuit etiam ex schedis Saltii.

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]

QMARcIvs HERMOGENES PRAEFEL: Ss! s AvG 1 \ ExAvDiT MEMNONEM
HORA IS NONIS MARTIIS SERVIANO ITi ET VARO COS

Q. Marcius Hermogenes praef. [cla]ssis Aug. 1[r.]

eæaudit Memnonem hora r. Wonis Martiis, Ser

viano III. et J^aro cos. Sic Hermogenes videtur Memnonem versibus celebrasse, quemadmodum Petronius Secundus Praef.

Aegypti n. 472o. Quod si ita est, Hermogenes fuit praefectus classis Augustae iv. (de qua vide Introd. p. 515. b. sq.) et titulum posuit die vII. mensis Martii anni p. Chr. 154.

4736.

In Memnone; edidit Hamilton Aegypt. p. 173. Hinc citavit Letronnius Rech. snr l'Ég. p. 269. et tractavit accuratius Journ. des Sav. 1851. m. Iunii et in Comment. de stat. voc. Memn. n. xxxIII. p. 188 sqq. ex schedis Saltii.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

i

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]

xvgiov], μηνός 'Aάιω[3% -

Titulus memorabilis ob mensem *Aêgiav6v, quem in honorem Imperatoris diutius apud se degentis introduxerunt Thebaei. Huius mensis ratio praeclare illustratur papyro astrologico, quem in museo regio Parisino Letronnius repperit. Est hic papyrus, ni fallor, idem, quem a Saltio in catacombis Thebarum repertum edidit Young Hierogl. Vol. II. tab. 52. In eo papyro habetur designatio haec: LT *Avtwv£%ov Kaivagos τοῦ xvgiov, μηνός *Aêguavoυ γ, κατά δέ τούς ágyatovs Tv3i 7. Iam ut κατ' 'AXs%ανδgô in talibus notationibus significat calendarium anni fixi, ita formula κατὰ τοὺς ágχ,αίους vel κατ' Αίγνττίους indicat calendarium quod antehac erat in usu et vulgo vagum vocatur (cf. Ideler Enchir. Chronol. I. p. 150.). Et huius quidem calendarii vagi, servati a chronologis atque astronomis et astrologis, diu etiam in vita civili usum obtinuisse inscriptiones quaedam Nubienses docent n. 4987. 5o2o. Inquirendum igitur cum Letronnio in primum diem mensis *Aêgiayoù. Anno x.

Antonini (a. p. Chr. 147- 148.) dies 1. mensis Thoth

vagi cadit in diem xvii. mensis Iulii, dies 1. mensis Tybi vagi in diem Iv. mensis Novembris. Iam quum ex designatione papyri illius dies vIII. mensis Hadriani sit xvIII. mensis Tybi vagi, dies 1. mensis Hadriani respondet diei x. mensis Tybi vagi, qui incidit in diem xxvii. mensis Athyr fixi sive xxIII. mensis Novembris. Ex his apparet mensem Hadrianum non respondere mensi Aegyptio neque anni vagi neque anni fixi. Itaque mensis Hadrianus non substitutus est mensi Aegyptio ita ut apud Romanos Iulius Quintili, Augustus Sextili. Fuit igitur mensis, ut ita dicam, imaginarius, qui incipiebat die xxvII. mensis Athyr et terminabatur die xxvII. mensis Choeac, vel ut dicamus quod res est, fuerunt triginta dies §7t%vvuoi Imperatoris, quorum initium ex decreto Thebaeorum incidit in diem xxvii. mensis Athyr. ' Causa haud dubie posita est in sollemnitate quadam acta in honorem Imperatoris, qui paucis ante diebus Thebas advenerat (cf. n. 4727.). Sed mensis Hadrianus nemo dubitabit quin proprius sit Thebaeis, qui eo instituto diu usi videntur, recteque colligit Letronnius papyrum illum astrologicum, in quo mentio Hadriani mensis, Thebis esse oriundum. Ex his sequitur titulum nostrum inter diem xxIII. mensis Novembris et diem xxii. mensis Decembris a. p. Chr. 134. positum esse. Chaeremon duorum nomorum simul strategus fuit, Hermonthitici et Latopolitici, quemadmodum de coniectura nostra Charisius(n. 472 1. 4722.) duodecim fere annis ante (conf. Introduct. p. 516. b.). Igauuaría utriusque nomi habes n. 4732. qui incidit fere in tempora Chaeremonis. Vss. 3. 4. Letronnius maluit scribere MÉuyovos τοῦ Seio rátov £kovara, quia M£uvovos τοῦ Sειοτάτου habetur n. 4726. 4752. Scripsissemus etiam nos ita, si licuisset verbum transponere (%kovara Méuycvos τοῦ Seio rátov) quod quum ob spatia intutum sit, praetuli quam dedi collocationem. Vs. 5. aut nomen sororis additum fuit aut ágas -, vel utrumque.

4737.

In Memnonis crure; edidit Letronnius de stat. voc. Memn. n. xxxv. p. 192. ex schedis Saltii.

[ocr errors][ocr errors][merged small]

In latere meridionali basis Memnonis; ediderunt Jollois et Devilliers in Descr. Theb. in Descr. Aeg. Antt. T. I. p. 106. ex schedis Girardi (cf. tab. 22. n. 6.) et graphio delineatam diligentissime in eiusdem operis Vol.V. tab. 55. n. 58. Apographum prius minus accuratum tractavit Boissonad. in Comment. epigr. ad calcem Epistolarum Holstenii p. 445 sqq. Iacobs Abhandl. cet. p. 123. Welcker Syll. epigr. n. aoo. p. 251. ed. alt. Letronnius Journ. des Sav. 1851. p. 574. accuratissime in Comment. de stat. voc. Memn. n. xxxvI. p. 192 sqq. qui habuit etiam ex schedis Saltii.

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

Supplementa vss. 4. 5. 6. 9. 10. Letronnio debentur. Auctor ex locutionibus Homericis (conf. Odyss. II, 4. Il. XIX, 407. Odyss. XII, 438. Il.XVI, 76. Odyss. III, 1.), quas memoria suppeditabat, epigramma composuit paulo verbosius. Videtur saepius visisse Memnonem; quod coniicio ex litteris residuis vs. 12. ubi indicare videtur, quo die una cum uxore Rufilla, quo die cum liberis affuerit. Hinc vs. 9. vox άμοι3αός. In epigrammate memorat eum diem, quo ei bis audita est vox Memnonia, diem xIII. mensis Pachon anni xi vel xII. Imperatoris Antonini (d. VIII. mensis Maii a. p. Chr. 149 vel 150.). Quippe vs. 4. init. legi potest etiam ἐν]δεκάτφ. Improbabile est tô] δεκάτφ. Recte Letronnius interpunxit post φωνγs, in Addendis etiam aliam distinctionem admittens. Vss. 7. 8. idem ausus est scribere:

Zεύς τέλai] άvτολάς ßaaiX%â a's S%ks Rgovefwv.
άλλὰ σὸ νύ]v τετgoi, qwv}ν δ* άτὰ 7Érgov àqyís.

In quo plura insunt indigna tanto viro. Quod putavit inesse in his versibus expressam quandam comparationem status praeteriti et praesentis, verum est quodammodo ; sed Kgovtwv auctor exhibetur vel maxime status praesentis. Scribendum τὸν πάλαι vel τὸν τgά y' άντολάς 3a7iX% ae (qui quondam fuisti cet.). 3aaiXsùs íjos Memnon audit n. 4741. Deinde vs. 8. init. secunda syllaba vocis τάτgov utroque apographo firmatur; etiam € in fine certum est. Sed ἐφάς dici non potest p. άφάς, quod in Addendis cognovit Letronnius. Forma $wxas unice vera est. Sententia haec est: Iuppiter tibi assignavit habitandum saaeum, et statim incepisti vocem edere e saaeo, id quod iam facis semper. Hinc iam apparet, quid sibi velit particula ôë post φωνὴν, quae secundum Letronnii rationem explicari non potest. Vs. 1 o. Letronnius scripsit avv τε φίλη, proponens tamen ipse σὺν κεὸ}. In formis moneo vs. 2. μήτεια (pro μήτης) lapicidae male pronuntianti deberi (cf. Wisconti ad Herodis Triop.

[ocr errors]

4739.

In Memnonis crure sinistro summo, supra titulum n. 4725.; edidit Pocock. Descr. Or. T. I. p. 1o5. aeri incisam. Inde petiit Hamilton Aegypt. p. 174. Tractarunt Jablonskius Synt. p. 1 1 o. Leichius l. c. (ap. Pocock. Inscr. ant. P. I. p. 82.), Iacobs Abhandl. cet. p. 56. et p. 144. Male auctores Descr. Theb. in Descr. Aeg. Antt. T. I. p. 1 1 1. Accuratius tractavit Letronnius de stat. voc. Memm. n. XL. p. 20 1. qui habuit etiam ex schedis Saltii.

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][merged small][merged small]

t, M.„.„;, crure sinistro , supra n. 4742.; edidit Pocock. Descr. Or. T. I. p. io5. aeri incisam. Tractavit Jablonskius 1. c. p. gi. .„;„, ,-estitutionem repetiit Leichius l. c. (ap. Pocock. Inscr. ant. P. I. p. 83.) Ex Jablonskio male dederunt auctores Descr. Theb. in Descr. Aeg. T. I. p. 1 13. Bene tractavit Iacobs Abhandl. p. 13o. accuratius Letronnius in Comment. de stat. voc. Memn. n. xLi. p. 2o2 sqq. qui habuit etiam ex schedis Saltii.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors]

duos. Sensus vss. 4. 5. est hic: Memnon nos, quum primo die sonum parum distinctum audiverimus, nunc iam ut familiares et amicos salutavit scil. clara voce edita (conf. n. 472 1. extr.). Sententia vs. 7. redit ap. Callistrat. Imag. p. 156. 3o. ed. Iac. Ceterum ex hoc versu collato Lucian. Philopseud. p. 33. viri docti demonstrare voluerunt oracula edita esse a Memnone; quam opinionem falsissimam esse statuae historia docet (vide Letronnium p. 29 sq.). De aetate titulorum n. 4739. 474o. ex eorum collocatione iudicandum est. Nam quum n. 4759. positus sit in summo crure, n. 474o. in imo, apparet utrumque recentiorem esse iis, qui intermedii sunt. Trebulla titulo n. 4759. in summo crure posito quum ibi spatium non esset ad recipiendum titulum maiorem n. 474o. hunc incidi iussit in imo crure. Iam quum qui intermedii sunt tituli ad aetatem Hadriani pertineant, colligi potest Trebullae titulos Hadriani aetate esse posteriores.

4741.

In Memnonis pede sinistro, infra titulum n. 474o.; edidit Pocock. Descr. Or. T. I. p. 1 o5. aeri incisam; Hamilt. Aegypt. p. 173. Prokesch Erinner. aus Aeg. cet. T. I. p. 353. litteris minusculis. Tractarunt Leichius 1. c. (ap. Pocock. Inscr. ant. P. I. p. 84.) Jablonskius synt. p. 7a. Pott, Vers. einer Erklärung zweier Inschr. an der Memnonssäule, Helmstedt 18oo. 8. Iacobs Abhandl. cet. p. 47. et p. 1 16 sqq. cf. p. 146. Anthol. Palat. Append. n. 591. Ex Jablonskio male repetierunt Langlès in Nordenii Itin. II. p. 229. et auctores Descr. Theb. in Descr. Aeg. Antt. T. I. p. 1 13. Citarunt Walpol. Travels p. 595. ex Hamiltono, et Welcker Syllog. epigr. p. a5a. ed. alt. Accuratissime tractavit Letronnius Comment. de stat. voc. Memn. n. XLII et xLIII. qui habuit etiam ex schedis Saltii. Quo appareret positus tituli insequentis n. 4742. cum Letronnio delineationem Pocockii expressimus.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small]

posuisset τοῦδε M£gyoyos, suspicatus est eam filiam esse Caeciliae Trebullae, ex matre nominatam KaikiXfa. Tgsßcöλλαs. Hoc autem ob multas rationes parum probabile est, et post ea quae exposuimus in var. lect. vix opus est ut adiiciamus mulierem, si genitivum dedisset, haud dubie scripturam fuisse TPEBOY/\ΛHC, ut n. 4759. Est autem eadem Caecilia Trebulla, quae scripsit n. 4759. 474o. Quod simpliciter dixit êygg J & ázzVzgzœ rcj)s Méuyovos, in eo non laborandum. Nempe quum bis audivisset vocem Memnonis, idque incisis duobus titulis testata esset, epigrammate peculiari statuam celebrandam putavit. In praescriptis, quod non opus fuit, omisit ὸς: quamquam si scripsisset άγζαJ & ός άχούzazz zz 3s M£uvovos

certe versum effecisset quem voluit. Nam voluisse

eam versum facere liquet ex pronomine τοῦδε. Tantopere versibus gaudebat mulier. Argumentum epigrammatis statuae Memnonis dicati sumptum est ex fabula qua Cambyses statuam fregisse credebatur (conf. n. 475o.). Hac fama semel increbescente statuae, antequam fracta esset, sonus affingebatur multo clarior, quam quem edere tum solebat. Immo credebat gens laeta mendaciis, lapidem, quum integer esset, verba expressa edidisse. Hoc igitur exponit Trebulla (conf. n. 4746.). Verborum restitutionem ante Letronnium occupavit Iacobsius. Vs. 7. scripserunt interpretes êêvgt;3s. Lectionem lapidis O^Y MOC refinxi in O^YPTOC, quum requiratur adiectivum. 'Oövgrès h. 1. adiectivum generis communis est, sensu êâvgτικάς. Vs. 8. in apographo Saltiano qui ductus est litteram ^ referens supra litteram ultimam vocis TOOCA, eum Boissonado auctore Letronnius coniunxit cum litteris HN ita ut scriberet ἐν άφείλε Kau377s; quod est versum malum reddere peiorem. Hiatus Trebullae facile condonari potest, hoc praesertim loco versus. Hiatum eodem loco indulsit sibi vs. 6. Figura illa litteram A referens nata videtur ex vitio quodam lapidis. Vs. 9. in lapide est Φ G) ETTMATA, prorsus ut n. 474o. vs. 7. quod explicandum ex pronuntiatione. De aetate titulorum Trebullae vide ad n. 474o.

4742.

In Memnonis pede sinistro, inter n. 474o. et 474 1. et huic quidem ita adiunctum ut docet exemplum ad n. 474 1. exhibitum; infra nonnulla scripta sunt litteris peregrinis; edidit Pocock. I. c. Tractarunt Leichius I. c. p. 85. Iacobs Abhandl. cet. p. 147. Le

[merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]
« ElőzőTovább »