Oldalképek
PDF
ePub
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

'ΕΤΕΟΚΛΗΣ, παραλαβών την των Θηβών βασιλείαν, αποστερεί του μέρους τον αδελφόν αυτού Πολυνείκην φυγάς δ' εκείνος εις 'Αργος παραγενόμενος, έγημε την θυγατέρα του βασιλέως Αδράστου κατελθείν δε εις την πατρίδα φιλοτιμούμενος, και πείσας τον πενθερον, συνήθροισεν αξιόχρεων στρατόν επί Θήβας κατά του αδελφού. ή δε μήτηρ αυτου Ιοκάστη εποίησεν αυτόν υπόσπονδον ελθείν εις την πόλιν, και διαλεχθήναι πρότερον τώ αδελφώ περί της αρχής» δεινοπροσωπήσαντος δε υπό της τυραννίδος του Ετεοκλέους, η μεν Ιοκάστη συναγαγείν τα τέκνα εις φιλίαν ουκ εδύνατο: Πολυνείκης δε ώς προς πολέμιον παραταξάμενος, ανεχώρησε της πόλεως. έχρησε δε ο Τειρεσίας νίκην έσεσθαι τοις Θηβαίοις, εάν ο παίς Κρέον. τος Μενοικεύς σφάγιον 'Αρει γένηται. ο μεν ούν Κρέων ηρνήσατο επιδούναι τη πόλει τον παιδα· δε νεανίσκος έβούλετο, και, του πατρός αυτώ φυγήν μετά χρημάτων διδόντος, εαυτόν απέσφαξε. Θηβαίοι δε τους ηγεμόνας των 'Αργείων έκτειναν. 'Ετεοκλής δε και Πολυνείκης μονομαχήσαντες ανείλον αλλήλους. η μεν ουν μήτηρ αυτών ευρούσα νεκρούς τους υιούς, ανειλεν εαυτήν· ο δε ταύτης αδελφός Κρέων παρέλαβε την βασιλείαν. οι δε Αργείοι νικηθέντες τη μάχη ανεχώρησαν. Κρέων δε δυσχερώς φέρων, τους μέν υπό τη Καδμεία των πολεμίων πεσόντας ουκ. έδωκεν εις ταφήν Πολυνείκην δε ακήδευτον έρριψεν: Οιδίπουν δε φυγάδα της πατρίδος απέπεμψεν, εφ' ών μεν ου φυλάξας τον ανθρώπινον νόμον, εφ' ών δε την οργήν λογοποιήσας, ουδέ παρά την δυστυχίαν ελεήσας.

Χρησμός δοθείς Λαΐφ.
Λάϊε Λαβδακίδη, παίδων γένος όλβιον αιτείς;
δώσω τοι φίλον υιόν ατάρ σε πεπρωμένον εστί
παιδός εου χείρεσσι λιπείν φάος. ώς γαρ ένευσε
Ζεύς Κρονίδης, Πέλοπος στυγεραϊς αραϊσι πιθήσας,
ου φίλον ήρπασας υιόν ο δ' ηύξατό σοι τάδε πάντα.

Το της Σφιγγος αίνιγμα.
Έστι δίπoυν επί γής, και τέτραπον, ου μία φωνή,
και τρίπον· αλλάσσει δε φυών μόνον, όσσ' επί γαίαν
ερπετά κινείται, ανά τ' αιθέρα και κατά πόντον.
αλλ' οπόταν πλεόνεσσιν ερειδόμενον ποσί βαίνη,
ένθα τάχος γυίοισιν αφαυρότατον πέλει αυτού.

[ocr errors]
[merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

ΦΟΙΝΙΣΣ ΑΙ.

Ιο.

*Ω την εν άστρους ουρανού τέμνων οδον,
και χρυσοκολλήτοισιν εμβεβώς δίφροις,
“Ήλιε, θοαϊς ίπποισιν ειλίσσων φλόγα,
ως δυστυχη Θήβαισι τη τόθ' ημέρα
ακτίν εφήκας, Κάδμος ηνίκ ήλθε γην

5

1. εν άστροις, Musgrave, with the crown'd,” &c. Soph. Αntig. 100. ΑκSchol., correctly translates per signa τις 'Αελίου, το κάλ-Λιστον επταπύλη zodiaci. Εust. II. Δ. p. 446. ult.=339, φανεν Θήβα των πρότερον φάος : Αj. 51. Ευριπίδης τον ήλιον την εν άστρoις 866. σε, τον διφρευτών Ηλιον προσεντέμνειν έφη οδον, τήν διά των ζωδίων νέπω. Suidas : αστήρ άστρου διαφέρει: ούτω κίνησιν φράζων. Euripides him. δ μεν αστήρ έν τι έστι: το δε άστρον εκ self imitates this passage in an epigram πολλών συνέστηκεν. in Athenaeus, ii. p. 61. Β. Ω τον αγή- 3. ελίσσων Αld. in violation of the ραντον πόλον αιθέρος, “Ηλιε, τέμνων, Αρ' metre, which most of the Mss. preείδες τοιόνδ' όμματι πρόσθε πάθος και serve. The tragedians use both at their Theodectes Belleroph. Stob. x. p. 126. option, but eivaníav for ĉvariav only in (67. Grot.) Ω καλλιφεγγή λαμπάδ'. the chorusses, [cf. Ηec. 38.] altliough ειλίσσων φλογος "Ηλιε, ποθεινόν πασιν some Mss. exhibit it below, differing ανδρώποις σέλας, Είδές τιν' άλλον πώ- in this instance from Aldus. In v. 241. ποτ' εις ούτω μέγαν 'Ελθόνταγώνα και where Mss. vary, I have retained the δυσέκφευκτον κρίσιν ; Accius has thus reading of Aldus. On the contrary, translated it in Appuleius Florid. p. V. 1202. wliere Aldus has ελίσσετ 348. ed. Elmenhorst. Priscian. de Vers. there the membr. M. R. give einlooey?? Com. p. 1325. • Sol, qui micantem as Musgrave has correctly edited'. candido curru atque equis Flammam Porson. citatis fervido ardore explicas, Quia- 4. τη τόθ' ημ. nam tam adverso augurio et inimico definitions of time and place, in answer omine Thebis radiatum lumen ostendis to the question when and where? Soph. when he was projecting a drama, and póßou. At other times it is not an epic poem, had intended to nied by ev. Eur. Hec. 44. to the Sun. Porson. Comp. Ρar. Iost, εν ήματι.” Matth. Gr. Gr. $ 405, commence it with the address of Satan μένη δ' άγει Θανείν αδελφήν τδ εμην iv. “ O thou that with surpassing glory 5. In the end of this verse Aldus

Eurip. Phæn.

" The dat. is put in

[ocr errors]

accompa.

πεπρω

A

τηνδ', εκλιπών Φοίνισσαν εναλίαν χθόνα"
δς παΐδα γήμας Κύπριδος Αρμονίαν ποτέ,
Πολύδωρον εξέφυσε' του δε Λάβδακον
φύναι λέγουσιν, εκ δε τούδε Λάιον.
εγώ δε παίς μεν κλήζομαι Μενοικέως,
Κρέων τ' αδελφός μητρός εκ μιάς έφυ"
καλούσι δ' Ιοκάστην με, τούτο γαρ πατής
έθετο, γαμεί δε Λάιός μ' έπει δ' άπαις

10

10. "

adds ewv, a word which has crept in, sea-washed coast of fair Phænicia. from whence I know not. Yet in other 9. (εκ) δε τούδε : on this ellipse see places I have noticed it as redundant. Hec. 380. In a fragment of the Pirithous, where

Euripides invented the meis commonly read, Σε τον αυτοφυή, τον thod of explaining his subject in a proεν αιθερίω Ρύμβφ πάντων φύσιν εμπλέ- Iogue, or long preface, almost entirely ξανθ', the Schol. on Apoll. Rh. iv. detached from the piece, in which 144. has σε τον αυτοφυή, πάντων θεών usually one of the persons of the drama αιθέρα ρόμβω. Βrunck has correctly comes forward, and frigidly details all ejected deas from Hippol. 1139.(1143. the events antecedent or relative to Musgr.); although that passage does not the action, gives his own genealogy, or seem even thus sufficiently expurgated. that of one of the principal characters, But this word is more frequently want- informs us of the occasion of his de ing than superfluous. In Androm. 270. scent from heaven, if he is a deity, or άκη βροτοίς θεών εγκαταστήσαι τινα, who has called him forth from the the editio princeps has only βροτοίσιν. tomb, if a mortal; and announces him. In Soph. Phil. 992. θεούς προτείνων self to the spectators by declaring his τους θεούς ψευδείς τίθης, Aldus omits name.- I am the goddess Venus.-I the second Oeous. In Aristoph. Pac. am Mercury, son of Maia.- I am Po. 938. ώς πάνθ' όσαν θεός θέλη, χή τύχη lydorus, son of Hecuba.-I am Jocasta. kaTopBoî, Aldus and both the Juntine – I am Andromache. (Eur. Hipp., Ion, edd. omit Beds, but it is supplied by Hec., Phæn., Androm., Iph. Taur.)” the Schol. and by Suidas under πάνθ' Travels of Anacharsis, V. 263. ' άν, iii. p. 18. In Soph. Ed. C. 1623. κλήζομαι for είμι, as Εur. Ηipp. 2. φθέγμα δ' εξαίφνης τινός Θώύξεν αυτόν, θεά κέκλημαι Κύπρις, where see Monk. we must read φθέγμα δ' εξαίφνης τινός Matthiae cites Virg. En. ii. 677. cui Θεών εθώύξ'. On the other hand, in parvus Iulus Et pater et conjux quonHerc. Fur. 310. 3 χρή γαρ ουδείς μη dam tua dicta relinquor? θεών θήσει ποτέ, which no one, I

sup- 11. εκ μιας γαστρος J. : a reading, pose,

understands, read, 8 xpn dp où- which, provided the words are transδείς μη χρεών θήσει ποτέ. A tragic posed, seems probable, from Ηom. ΙΙ. writer in Ρlut. Cons. ad Αpoll. p. 103. Ω. 496. ιης εκ νηδύος. If this is the Β. says, το τοι χρεών ουκ έστι μή χρεών true reading, the received one has oriForeiv. In the next verse the Schol. ginated froro v. 157. Porson. Burges interprets Φοίν. εναλ. χθόνα, the island appositely refers to Theognis, 294. Tyrus. PonsON. Cf. 211. 647. Kάδ- Ουδ' ήν εκ γαστρος Κύρνε μιας γέγονη. μος έμoλε τόνδε γαν Τύριος. Otherwise 12. Bos rightly supplies ovoua. Porενάλιος is the same as παράλιος, as in son. Cf. Hec. 21. Schæfer suggests Iph. Α. 165. 'Έμολον αμφί παρακτίαν καλείν as the ellipse, referring to Porνάμαθον Αυλίδος εναλίας. Potter : the son's note on Orest. 1662.

« ElőzőTovább »