Oldalképek
PDF

XX. Opinio de diabolo creato in malitia. Ibid. XXXII. Anima corpore exuta quo feratur. 480
XXI. Refellitur hæc opinio. 440 XXXIII. De inferis quæstio. Animam esse incorpo-
XXII. 0pinionis ejusdem fundamenta convelluntur. Ibid. ream. Sinus Abrahæ. 401
XXIII. Ut intelligendum et diabolum in veritate XXXIV. De paradiso et tertio cœlo quo raptus est
nunquam stetisse. IPaulus. 482
XXIV. De corpore mystico diaboli intelligendum XXXV. Resurrectio corporum ad perfectam beati-
esse illud, Quomodo cecidit, etc. Ibid. tudinem animæ cur sit necessaria. 483
XXV. De eodem corpore diaboli dictum esse illud, XXXVI. Tria visionum genera quomodo erant in
Tu es signaculum, etc. Paradisus Ecclesia. 442 beatis. 484
XXVI. Conclusio de diaboli conditione et lapsu. 443 XXXVII. Sententia quorumdam de tertio coelo. Ibid.
XXVII. De tentatione diaboli per serpentem. Ibid. De sUBseQueNTi locutioNUM oPERE. 485-486
XXVIII. An serpens verba prolata intellexerit. 444 s. AURELlI AUGUsTINI, HIPPONENSIS EPIsCOPI, IN
XXIX. Serpens cur dictus prudentissimus. Ibid. HEPTATEUGHUM LOcUTioNUM LiBRI sEPTEM. Ibid.
XXX. Colloquium serpenti§ cum muliere. 445 LibER PRiMUs. — Locutiones de Genesi. Ibid.
XXXI. Ad quid aperti oculi Adami et Evæ. Ibid. LibeR sEcuNdus. — Locutiones de Exodo. 501—502
XXXII. Mortalitatis et libidinis origo. Ficulnea suc- Liber tratius. — Locutiones de Levitico. 516-516
cinctoria. 446 Liber QUARtUs. — Locutiones de Numeris. 521.522
XXXIII. Vox Dei ambulantis in paradiso. 447 LibeR QUINtUs. — Locutiones de Deuteronomio. 531-532
XXXIV. Adam ob nuditatem sesé abscondens inter- Libera sextUs. — Locutiones de Jesu Nave. 537-538
rogatur a Deo. 448 Libera septimus. — Locutiones de Judicibus. 541-542
XXXV. Excusationes Adami et Evæ. Ibid. De subseQUENti QuaestioNUM oPERE. 545-546
XXXVI. Maledictio serpentis. 449 S. AURELII AUGUSTINI, HIPPONENSIS EPISCOPI,
XXXVII. Poena mulieris. 450 QUAESTI0NUM IN HEPTATEUCHUM LIBRI

XXXVIII. Poena Adami et nomen mulieri impositum. Ibid.
XXXIX. Tunicæ pelliceæ. Exprobratio superbiae. 451
XL. Expulsio e paradiso. Excommunicatió. Ibid.
XLI. Opiniones de hominis peccato ; quale fuerit. 452
XLII. An Adam crediderit seruenti, quave ratione
ad peccandum inductus sit. Ibid.
Liber dUodeciMUs. — De paradiso et tertio coelo
quo raptus est Paulus, déque multipliici visionum
genere disputatur. 453-454
CAPUT PRiMUM. De paradiso lecus Apostoli exami-
nandus.
II. Apostolum potuisse nescire an extra corpus pa-
radisum viderit, si vidit in ecstasi. 455
III, Apostolus certus seyidisse tertium cœlum, incer-
`tus quomodo viderit. Ibid.
IV. Vere tertium cœlum fuisse illud quo raptus est
Apostolus.Difficultas quomodoApostolus certussit
de cœlo viso, et incertus de modo quo visum fuit. 456
V. Eadem difficultas enodatur. 457
VI. Visionum genera tria. 458
VIl. Genera visionum : corporale, spirituale, intel-
ectuale. Corporale proprie et translate. Spirituale

Ibid.

luribus modis. 459
VIlI. Unde spirituale dicitur visionum genus secun-
dum. 460
IX. Ę ad mentem pertinere. 461
X. Intellectuale genus visionis. Ibid.
X[. Corporalem visionem referri ad spiritualem,
hanc vero ad intellectualern.
XII. Corporalis et spiritualis visio. 463
XIII. An insit in anima vis divinationis. 464
XIV. Intellectualis visio non fallit. In aliis falli non
semper est perniciosum. 463
XV. Somnia venerea sine peccato contingere. 466
XVI. Corporalium similitudines a spiritu in seipso
formari. /bid.
XVII. Similitudines animo expressæ unde innotes-
cant dæmonibus. Visiones quædam miræ. Phre-
netici. Puer ægrotans. 467
XVIII. De visionum causis. 469
XIX. Unde nascantur visiones. 470
XX. Visa quæ a corpore occasionem habent, non
tamen exhiberi a corpore. Ibid.
XXI. Visa corporalibus similia in quæ anima rapi-
tur, non ideo esse naturæ diversæ. 472
XXII. Quomodo contingant visa illa, ex quibus
divinationes occulto instinctu seu casu factae. /bid.
XXIII. Spiritualem naturam, ubi tam multis causis
similitudines corporalium formentur, in nobis
existere. 473
XXIV. Visionem intellectualem spirituali, spiritua-
lem corporali præstare. 474

XXV. Solam intellectualem visionem non fallere. 475
XXVI. Raptus animæ duplex, spirituali visione
et intellectuali. 476
XXVII. Quo genere visionis Deus a Moyse visus. 477
XXVIII. Tertium cœlum et paradisum de quo
Ap9stqlus, posse intelligi tertium genus visiónis. 478
x§f§. An ut plures coeli, ita in Spirituali et intel-

lectuali visione plures gradus. Ibid.
XXX. In spirituali genere visionis alia visa quasi

divina, alia humana. 479
XXXI. In intellectuali visione alia sunt quæ in

anima videntur, aliud lumen quo ipsa illustra-
tur. Lumen animæ Deus. Ibid.

PAtRol. XXXV.

[blocks in formation]

PI, DE SCRIPTURA SACRA SPECULUMi. 1bid.
PRaefAtio. Ibid.
De libro Legis, qui Exodus nominatur. 890
De Levitico. 892
De Numeris. 895
De Deuteronomio. 896
De Jesu Nave. 902
De Psalmis. Ibid.
De Proverbiis. 913
De Ecclesiaste. 925
De Cantico canticorum. Ibid.
De libro Job. 926
[)e libro 0see. 928
De libro Joel. Ibid.
De libro Amos. Ibid.
De libro Michææ. 929
De libro Habacuc. 930
De libro Sophoniæ. Ibid.
De libro Zachariæ. 931
De libro Malachiæ. Ibid.
[)e libro Isaiæ. 932
De libro Jeremiæ. 937
De libro Ezechielis. 941
De libro Sapientiæ. 947
De Ecclesiastico. 948
De libro Tobiæ. 959
De Evangelio secundum Matthæum. 970
De Evangelio secundum Marcum. 980
De Evangelio secundum Lucam. 983
De Evangelio secundum Joannem. 992
De libro Actuum Apostolorum. 993
De Epistola B. Pauli ad Romanos. 904
De Epistola I B. Pauli ad Corinthios. 999
De Epistola II B. Pauli ad Corinthios. M 107
De Epistola B. Pauli ad Galatas. 1011
De Epistola B. Pauli ad Ephesios. 1012
De Epistola B. Pauli ad Philippenses. 1015
De Epistola I B. Pauli ad Thessalonicenses. 1017
De Epistola II B. Pauli ad Thessalonicenses. 1018
De Epistola B. Pauli ad Colossenses. M019
De Epistola I B. Pauli ad Timotheum. 1020
De Epistola II B. Pauli ad Timotheum. 4023
De Epistola B. Pauli ad Titum. 1025
De Epistola B. Pauli ad Philemonem. 4026
De Epistola ad Hebræos. /bid.
De Epistola I Petri. 1029
De Epistola II Petri. 1032
De Epistola Jacobi. 4933
De Epistola I Joannis. M036
De Epistola II Joannis. M039

De Epistola III Joannis.

[ocr errors]

De libro Apocalypsis.
Admonitio iN libraos de consensu evANGelistARUM.
S. AURELII AUGUSTINI, HEPPONENSIS EPIS-
COPI, DE CONSENSU EVANGELISTARUM LIBRI
QUATUOR. 1041-1042
Libera praimus. — Dicto breviter de Evangelistarum
auctoritate, numero, ordine ac, varia scribendi
ratione, Augustinus, §'; uam de eorumdem
consensu agat, illis hoc libro occurrit qui vel
moventur cur Christus ipse mihil scripserit, vel
fingunt scriptos ab ipso fuisse libros de magicis ;
uique adversus evangelicam doctrinam jactitant
:hristi discipulos non tantum magistro suo am-
Ę; tribuisse quam re vera erat, dicendo ilum
eum ; sed etiäm deorum cultum prohibendo,
non hoc docuisse quod ab ipso didicissent. Con-
tra quos doctrinam Apostolorum ex prophetarum
eloquiis vindicat, ostendens Deum Isräel solum
colendum esse qui solus a Romanis quod deos
alios coli secum vetaret, ante non receptus, jam
demum Romanum imperium suo nomini subju-
gavit, atque apud omnes gentes, uti per suos
prophetas futurum promiserat, idola comminuit
perTEvangelii prædicationem.
CAput praimum. Evangeliorum auctoritas.
II. Ordo Evangelistarum, et scribendi ratio.
III. Matthæus cum Marco ad regiam, Lucas ad sa-
cerdotalem Christi personam intentionem retulit. 1044
IV. Joannes ipsius divinitatem exprimendam cura-

[ocr errors]

Ibid.

Ibid.
1043

vit. M045
V. Virtutes duæ, circa contemplativam Joannes,
circa activam Evangelistæ alii versantur. Ibid.

VI. Quatuor animalia ex Apocalypsi de quatuor
Evangelistis aliis alii aptiùs intellexerunt. 1046

VII. Causa suscepti operis de Evangelistarum cqn-
sensu. 0ccurritur iis qui dicunt Christum nihil
scripsisse, discipulos vero ejus Deum illum præ-
dicando mentites fuisse. 47

VIII. Si fama narrante Christus creditur sapientissi-
mus, cur majori fama prædicante non credatur

eus. 048
IX. Quidam fingunt Christum scripsisse libros de
Magicis. 1049
X. Eosdem libros Petro et Paulo inscriptos quidam
delirant. bid.
XI. In eos qui somniant Chistum magica arte po-
ulos ad se convertisse. 50

XII. Judæorum Deus, illis subjugatis, ideo non
fuit a Romanis receptus, quod is juberet se so-
lum coli simulacris deletis. Ibid.

XIlI. Judæos cur Deus passus est subjugari. 1051

XIV. Deus Hebræorum victis illis se victum non
esse ostendit idolorum eversione et gentium om-

nium ad ipsius cultum conversione. Ibid.
XV. Pagani Christum laudare compulsi, in ejus
discipulos contumeliosi. 1052
XVI. Apostoli de subvertendis idolis nihil a Christo
vel aTprophetis diversum docuerunt. Ibid.
XVII. In Ròmanos qui Deum Israel solum rejece-
runt. M053
XVIII. Hebræorum Deus a Romanis non receptus,
uia se solum coli veluerit. Ibid.

XlX. Hunc esse verum Deum. 1054
XX. Contra Deum Hebræorum nihil a Paganorum
vatibus prædictum reperitur. Ibid.
XXI. Hic Solus Deus colendus, qui cum alios coli
rohibeat, coli non prohibetur ab aliis. 1055
XXII. 0pinio gentium de Deo nostro. Ibid.
XXIII. [je Jove et Saturno quid nugati sint Pagani. 1056
XXIV. Non omnes deos colunt, qui Deum Israel
rejiciunt, nec eum colunt, qui alios colunt. 1058
XXV. Dii falsi alios coli secum non prohibent.
Deum Israel esse Deum verum convincitur ex
operibus ejus et prædictis et impletis.
XXVI. Idololatria per Christi nomen et Christia-
norum fidem juxta prophetias eversa. 1060
XXVII. Urget idololatrarum reliquas, ut demum
serviant vero Deo idola ubique subvertenti.
XXVIII. Prædicta idolorum $'°;
XXIX. Deum Israel quidni colant Pagani, si eum
vel præpositum elementorum esse opinantur.
XXX. Deus Israel impletis prophetiis jam ubique
innotuit. - Ibid.
XXXI. Prophetia de Christo impleta. M064
XXXII. Apòstolorum contra idololatriam doctrina
vindicatur et prophetiis. 1066
XXXIII. In eos qui rerum humanarum felicitatem

per christiana tempora diminutam esse conque-
runtur. 1068
XXXIV. Epilogus superiorum. 1069
XXXV. Mediatoris Inysterium antiquis per prophe-
tiam, nobis per Evangelium prædicaiur. Ib
Liber secundus. — Matthæi Evàngelium usque ad
cœnæ narrationem ex ordine pertractat Aügusti-
nus, cumque eo comparatalia §îjî?; etJoan-
nis Evangelia, demonstrans perpetuam interqua-
tuor Evangelistas reperiri cönsénsionem. 074-1072
CAPUt prumuv. Quare usque ad Joseph generatores
Christi commemorentur,cum deillius semineChri-

stus non sit natus, sed de Virgine Maria. Ibid.
II. Quomodo sit Christus filius David, cum ex Joseph
filii David concubitu non sit natus. Ibid.
III. Quare alios progeneratores Christi Matthæus
enumerat, alios Lucas. Ibid.
IV. Quare quadraginta generationes, excepto ipso
Christo, inveniuntur apud Matthæum, cuim qua-
tuordecim triplicet. 1074
V. Quomodo Mátthæi ordini congruat ordo Lucæ in
his quæ de conceptu et de infantia vel pueritia
Christi alius prætermittit, alius commemorat. 1077
VI. De ordine prædicationis Joannis Baptistæ inter
omnes quatuor. 1084
VII. De duobus Herodibus. 1086

VIII. Quomodo Matthæus dicat timuisse Joseph ire
cum infante Christo in Jerusalem, propter Arche-
laum ; et non timuisse ire in.Galilæam, ubi erat
tetrarcha Herodes frater eju.s. Ibid.
IX. Quomodo dicat Matthæus, ideo isse in Galilæam
Joseph cum infante Christo quiatimuit Archelaum
pro suo patre regnantem in Jerusalem, cum Lucas
dicat ideo isse in Galilæam, quia ibi erat Nazareth
civitas eorum. 1086
X. Quomodo Lucas dicit, bunt parentes ejus per om-
nes annos in Jerusalem in die solemni £. de cuim
illo puero; cum dicat Matthæus quod metu Arche-
lai timuerint illuc ire ab Ægypto redeuntes.
XI. Quomodo g9tuerint, conpletis diebus purgatio-
nis matris Christi, sicut Lucas dicit, ascendere
cum illo in templum ad peragenda solemnia, si
secundum Matthæum jam Herodi per Magos no-
tum erat eum natum, pro quo, cum eum quære-
ret, tot occidit infantes.
XII. De verbis Joannis inter omnes quatuor.
XIII. De baptizato Jesu.
XIV. De verbis vocis factæ de cœlo super baptiza-
tum. Ibid.
XV. Quomodo secundum Joannem Evangelistam
dicat Joannes Baptista, Ego non moveram eum ;
cum secundum alios inveniatur quod jam nove-
rat eum.
XVI. De tentato Jesu.
XVII. De vocatione apostolorum piscantium.
XVIII. De tempore secessionis Jesus in Galilæam.
XIX. De illo sermone prolixo quem secundum Mat-
thæum habuit in monte.
XX. Quomodo dicat Mafthæus centurionem ad eum
accessisse pro puero suo, cum Lucas dicat quod
amicos ad eum miserit.
XXI. De socru Petri quo ordine narratum sit.
XXII. De 0rdine rerum quæ post, hoc narrant,
utrum nil inter se dissentiant Matthæus, Marcus
et Lucas. 1102
XXIII. De illo qui ait Domino, Sequar te quocumque
ieris, et aliis quæ juxta sunt, quo ordine narren-
tur à Matthæo et Luca.
XXIV. De transfretatione ejus, ubi dormivitin navi-
cula, et de expulsis dæmoniis, quos permisit in
porcos, quomodo ea quæ gesta 'vel dicta sunt,
conveniant inter Matthæum, Marcum et Lucam.
XXV. De paralytico cui dixit, Dimittuntur tibi pec-
cata, et, Tolle grabatum tuum, maxime utrum lo-
cus ubi hoc factum est conveniatinter Matthæum
et Marcum ; qui Matthæus dicit in civitate sua,
Marcus autem in Capharnaum.
XXVI. De vocatione quoque Matthæi. utrum Mar-
co et Lucae, qui dicunt Levin Alphæi, idem Mat-
thæus congruat.
XXVII. De convivio ubi objectum est ei quod cum
peccatoribus manducaret, et quod non jejuna-
rent discipuli ejus, quod videtur alius alios dicere
à quibus objectum sit, et de verbis eorum, res-
Εig; Domini, utrum Matthæus, Marcus et
ucas, congruant.
XXVIII. De filia Archisynagogi resuscitata, et mu-
liere quæ tetigit filubriam vestimenti ejus; utrum

106A
M062

1063

A087

M093
Ibid.
1094
1097
1098

1H00
1104

4103

1104

1105

1106

A 107
M 134

[merged small][ocr errors]

XXX. Ubi turbarum misertus misit discipulos suos,
dans eis potestatem sanitatum præstandarum, et
eis multa mandavit, ordinans quemadmodum vi-
verent ; ubi quærendum est quomodo Matthæus
Marco et Lucæ congruat, maxime de virga quam
secundum Matthæum dicit non ferendam, secun-
dum Marcum autem solam ferendam; et de habitu
calceamentorum atque vestium. Ibid.
XXXI. Ubi Joannes Baptista misit ad Dominum de
carcere discipulos suos, quid Matthæus et Lucas
dicunt.
XXXII. Ubi exprobravit civitatibus quod non ege-
rint pœnitentiam, quod et Lucas dicit: ubi quæ-
rendüm est quemádmodum illi Matthæus ipso
ordine congruat. Ibid.
XXXIII. Ubi vocat ad tollendum jugum et sarci-
nam suam, quemadmodum Matthæus a Luca non
discrepet in narrandi ordine. M 116
XXXIV. Ubi discipuli spicas vellentes manducave-
runt, quemadmodum inter se congruant Mat-
thæus, Marcus et Lucas in narrandi ordine.
XXXV. De illo qui manum aridam cum haberet,
sabbato curatus est, quemadmodum narratio Mat-
thæi concordet cum Marco et Luca, vel rerum
ordine, vel I)omini et Judæorum verbis.
XXXVI. Considerandum utrum ab isto cujus arida
manus sanata est, digrediantur hi tres Evange-
listæ ut in nullo sibi adversentur ipso narratio-
nis ordine.
XXXVII. De muto et cæco qui dæmonium habebat,
uomodo Matthæus Lucasque consentiant. Ibid.
XXXVIII. Ubi ei dictum est quod in Beelzebub ejicit
dæmona, quidquid ex ipsa occasione locutus' est
de blasphemia adversus Spiritum sanctum, et do
duabus arboribus, utrum in nullo Matthæus a duo-
bus aliis, maxime a Luca, dissentiat.
XXXlX. Quod respondit petentibus signum, de Jona
propheta et de Ninivitis, et de regina Austri, et de
spiritu immundo, quicum exierit ab homine, redit
et invenit domum mundatam, quomodo Matthæus
Lucæ congruat.
XL. Ubieinuntiata est mater et fratres ejus, utrum a
Marco et Luca ordo ipse non discrepet.
XLl. Quod ex naviculatuirbis locutus est deillo cujus
in seminando aliud cecidit in via, etc., et de illo cui
superseminata sunt zizania, et de grano sinapis,
et de fermento ; et quod in domo löcutus est, de
thesauroabscondito in agro, et de margarita, et de
sagena missa in mare, et de proferente de the-
sauro nova et vetera, quomodo Marco et Lucæ Mat-
thæus consentiat, vel in his quæ cum illo dixerunt,
vel narrationis ordine.
XLII. Quod venit in patriam suam, et mirabantur do-
ctrinam, cum genus ejus contemnerent: quomodo
consentiat Marco et Lucæ Matthæus, `maxime
utrum narrandi ordo nihil alteri adversetur.
XLIII. Quemadmodum inter se conveniant Mat-
thæus, Marcus et Lucas de verbis Herodis cum
audisset de mirabilibus Domini, vel de ipso nar-
rationis ordine. 1122
XLIV. De Joanne incluso, vel etiam occiso, quo or-

1115

Ibid.

Ibid.

1118

[ocr errors]

M 120

Ibid.

dine ab his tribus narretur. M A 23
XLV. Ad miraculum de quinque panibus quo ordine
ab omnibus, et quemadmodum ventuiii sit. 1124

XLVI. In ipso de quinque panibus miraculo quem-
admodum inter se omnes quatuor conveniant. { 125
XLVII. Quod ambulavit supef aquas, quomodo qui
hoc dixerunt inter se conveniant; et quomodo ab
illo loco digrediantur, ubi turbas de quinque pa-
nibus pavit.
XLVIII. Quomodo Matthæus et Marcus non adver-
sentur in eo quod ab eis tribus narratur quid pos-
teaquam transfretarunt factum sit. 1129
XLIX. De muliere Chananæa quæ dixit, Et canes edunt
de micis cadentibus de mensa dominorum suorum,
quomQdo inter se Matthæus Lucasque consentiant. Ibid.
L. Cmm de septem panibus pavit turbas, utrum inter
se Matthæus Marcusque conveniant.
LI. Quod dicit Matthæus inde eum venisse in fines
Magedan, quomodo congruat Marco; et in eo quod
§*££; signum respondititerum de Jona. 1131
LlI. De fermento Pharisæorum quomodo cum Marco
conveniat, vel re vel ordine. Ibid.

1127

[blocks in formation]

ost octo. - 1133
LVII. Ubi de adventu Eliæ locutus est eis, quæ sit
convenientia inter Matthæum et Marcum. Ibid.

LVIII. De illo qui ei obtulit filium suum, quem
giscipuli sanafe non potuerunt, quemadmodum
tres isti consentiant etiam ordine narrationis.
LIX. Ubi de passione sua cum eis dixisset, con-
tristati sunt, quod tres ipsi eodem ordine com-
memorant.
LX. Ubi de ore piscis solvit tributum, quod Mat-
thæus solus diêit. Ibid.
LXI. De puero parvulo quem proposuit imitandum,
ge scandalis mundi, de membris corporis scanda-
lizantibus, de angelis parvulorum qui vident fa-
ciem Patris, de una óve ex ovibus centum, de
fratre corripiendo in secreto, de solvendis ligan-
disque peccatis, de concordia duorum et con-
gregatione trium, de dimittendis peccatis usque
septuagies septies, de servo cui `dimissum est
multum debitum, et ipse parvum non dimisit
conservo, Matthæus quemadmodum cæteris non
repugnet. Ibid.
LXII. Quando interrogatus est utrum liceat dimit-
tere uxorem, quemadmodum inter se consentiant
Matthæus et Marius, maxime de ipsis interrogatio-
nibus vel Domini vel Judæorum atque responsis,
in quibus videntur aliquantulum variare.
LXIII. De parvulis quibus manus imposuit, de divite
cui dixit: Vende omnia tua; de vinea quo conducti
sunt operarii per horas diversas, quémadmodum
Matthäeus duobus aliis non repugnet.
LXIV. Ubi secreto duodecim discipülis de passione
sua prædixit, et mater filiorum Zebedæi cum filiis
suis £$! ut unus eorum ad dexteram ejus, al-
ter ad sinistram sederet, quomodo non repugnet
Matthæus aliis duobus.
LXV. De cæcis Jericho illuminatis, quemadmodum
non adversetur Matthæus vel Marco vel Lucæ.
LXVI. De asinæ pullo, quomodo Matthæus cæteris
congruat, qui solum ' pullum commemorant.
LXVII. De expulsis templo vendentibus et ementi-
bus,quemadmodum tresisti non repugnentJoanni
qui hoc idem longe alibi dicit. A 139
LXVIII. De arefacta arbore ficulnea, et quæ juxta
narrata sunt, quomodo non repugnet Matthæus
cæteris, et maxime Marco de ordine narrationis. M 140
LXIX. Cum Dominum inlerrogaverunt Judæi, in
qua potestate ista faceret, quomodo inter se con-
sentiant isti tres. 414A
LXX. De duobus quibus imperaverit pater ut irent
in vineam, et de vinea, qüae locata est aliis agri-
colis, quomodo non adversetur Matthæus illis
duobus, cum quibus eumdem ordinem tenet, et
maxime in hac parabola quam omnes tres dicunt
de vinea locata, propter responsionem eorum qui-
bus dicebatur, ubi aliquantum videtur variare.
LXXI. De nuptiis filii Regis ad quas turbæ invita-
tæ sunt, quem Matthaeus ordinem tenuerit,
propter Lucam qui tale quiddam alibi dicit.
L§î. De nummo Cæsari reddendo, cujus habeat
imaginem, et de muliere quæ septem fratribus
nupserat, quemadmodum tres isti condordent.
LXXIII. De illo qui commendata sunt duo præ
cepta dilectionis Dei et proximi, qui ordo sit
narrantium Matthæi et Marci, ne a Luca discre-
pare videantur. 1146
LXXIV. Quod Judæi interrogantur de Christo, cujus
eis filius videatur, utrum non repugnet Matthæus
aliis duobus; quia secundum istum dicitur, Quid
vobis videtur de Christo? cujus est filius ? Cui res-
ponderunt, David; secundum illos autem, Quo-
imodo dicunt Scribæ Christum filium esse David ? A 147
LXXV. De Pharisæis sedentibus super cathedram
Moysi, et dicentibus quæ non faciunt, cæteris-

Ibid.

1137
Ibid.
AM 38

M 142

A 145

Ibid.

que in eosdem Pharisæos a Domino dictis, utrum
Sermo Matthæi congruat aliis duobus, et maxime
Lucæ, qui non hoc ordine, sed alibi similem com- . .
memorat. Ibid.
LXXVI. Cum prænuntiavit templi eversionem,
quomodo aliis duobus narrandi ordine congruat. M 149
LXXVII. De sermone quem habuit in monte Olive-
ti, quærentibus discipulis quando erit consum-
matio, quemadmodum tres isti inter se congruant. A 150
LXXVIII. Quod commemorant Matthæus et Marcus
ante biduum futuræ Paschæ, et postea dicunt
od in Bethania fuit, quomodo non repugnet
oanni, qui cum ipsis narrat hoc idem quod factum
est in Bethania, et dicit, A nte seae dies Paschae.
LXXIX. De coena in Bethania, ubi mulier unguento
pretioso Dominum perfudit, quomodo inter se
congruan tMatthæus, Marcus et Joannes, et quo-
modo Lucæ non adversentur tale aliquid alio
tempore commemoranti.
LXXX. Ubi mittit discipulos ut præparent ei man-
ducare Pascha, quomodo inter se congruant Mat-
thæus, Marcus et Lucas. M 156
Liber terti Us. — Evangelistarum a coenæ narra-
tione ad Evangelii finem concordia, collato simul
ordineque digesto singulorum contextu, demons-
tratur. 1157-1158
CAPUT PRiMUM. De coena Domini, et de expresso tra-
ditore ejus, quemadmodum inter se quatuor con-
veniant. Ibid.
II. De prædicta negatione Petri, quemadmodum
ostendantur nihil inter se repugnare. Ibid.
III. De his quæ dicta sunt a Dómino donec exiret
de domo ubi cœnaverant, quemadmodum nihil
discrepare monstrentur.
IV. De his quæ gesta sunt in illo prædio vel horto,
quo ex illâ domo post coenam venerunt, quomodo
trium, id est Matthæi, Marci et Lucae consonan-
tia demonstretur, quoniam Joannes de hoc tacet. 1164
V. De his quæ in ejus apprehensione facta et dicta
omnes commemorant, quomodo inter se nihil
appareat dissentire.
VI. De his quæ gesta sunt cum duceretur Dominus
ad domum principis sacerdotum, et quæ in ipsa
domo cum nocte perductus esset, et maxime de
Petri negatione, quemadmodum inter se omnes
congruant.
VII. De his quæ mane gesta sunt, priusquam Pilato
traderetur, quomodo Evangelistæ inter se non
discrepent ; et de testimonio Jeremiæ quod Mat-
thæus propter Domini pretium interposuit, cum
hoc in ejusdem prophetæ Scriptura non inveniatur. 1173
VIII. De his quæ apud Pilatum gesta sunt, quo-

[ocr errors]
[ocr errors]

1163

1166

1168

modo inter se nihil dissentiant. 1176
IX. De illusione qua illusus est a cohorte Pilati,

quomodo non dissonent tres qui hoc dicunt,

Matthæus, Marcus et Joannes. 4181

X. Quomodo non repugnet quod Matthæus, Marcus
et Lucas angariatum dicunt, qui portaret ejus
crucem, cum Joannes dicat quod eam Jesus ipse
ortaverit. 1182
XI. De potu quem dederunt ei priusquam comme-
morata esset ejus crucifixio, quomodo conveniat
inter Matthæum et Marcum. Ibid.
XII. De divisione vestimentorum ejus, quomodo
inter se omnes conveniant.
XIII. De hora dominicæ passionis, quemadmodum
non inter se dissentiant Marcus et Joannes, prop-
ter tertiam et sextam. 1bid.
XIV. De duobus latronibus cum illo crucifixis, quo-
modo omnes concordent. A 189
XV. De his qui Domino insnltaverunt, quomodo
inter se consonent Matthæus, Marcus et Lucas. M 190
XVI. De latronuiii insultatione, quomodo non repu-
gnent Matthæus et Marcus Lucæ, qui dixit unum
eorum insultasse, alium credidisse. Ibid.
XVII. De potu aceti, quomodo inter se omnes con-
sentiant. 1191
XVIII. De vocibus Domini qnas continuo moriturus
emisit, £?? non repugnent Matthæus et
Marcus Lucæ, et ipsi tres Joanni.
XIX. De scissione veli quomodo non dissentiant
Matthæus et Marcus a Luea,quo ordine factum sit. Ibid.
XX. De admiratione centuriofiis et eorum qui cum
illo erant, quomodo inter se consentiant Mat-
thæus, Marcus et Lucas.
XXI. De mulieribus quæ ibi stabant, quomodo
Matthæus, Marcus et Lucas, qui dixeruint eas a

4 192

1193

longe stetisse, non repugnent Joanni, qui nomi-
navit unam earum juxtà crucem stetisse.
XXII. De Joseph qui corpus Domini petiit à Pilato,
quomodo omnes comsentiant, etquomodo a seipso
oannes non dissentiat. A 195
XXIII. De sepultura ejus, quomodo tres a Joanne
non dissentiaut. Ibid.
XXIV. De his quæ circa tempus resurrectionis Do-
mini facta sunt, quemadmodum omnes non in-
ter se dissentiant. 4 496
XXV. In eo quod se postea discipulis manifestavit,
quomodo sibi omnes Evangelistæ non adversen-
tur, colatis testimoniis et de apostolo Paulo et de
Actibus Apostolorum. 4203
Liber QuARTUs. — De iis quæ peculiaria sunt Marci,
Lucæ et Joannis. 1215-1216
CAPUT PRiMUM. In Evangelio Marci, exceptis his quæ
cum Matthæo dixit, quomodo nulla repugnantia
demonstretur, ab initio usque ad illud ubi ait,
Et ingrediuntur Capharnaum, et statim sabbatis
docebat eos, quod cum Luca dicit. {216-1217
II. De homine à quo spiritus immundus ejectus est
convexans eum, quomodo Lucæ qui hoc cum eo
dixit, non repugnet. 4217
III. De uominé Petri, quomodo etiam atque etiam
commendetur, non repugnare Joanni, qui dixit
quando hoc nomen accepit. Ibid.
IV. Quod dixit, Quanto magis eis præcipiebat ut tace-
rent, tanto magis plus dicebant, quomodo non re-
pugnet præscientiæ ipsius, quæ in Lvangelio
commendatur. 1218
V. De quo suggessit Joannes, quod in nomine ejus
ejiceret dæmonia non sociatus discipulis, et di-
xit, Nolite prohibere eos : qui enim contra vos non
est, pro vobis est : quomodo non repugnet illi
sententiæ ubi ait, Qui non mecum est, adversus
fme est.
VI. Quod in occasione hujus qui in nomine Christi
ejiciebat dæmonia, quamvis cum discipulis non
sequeretur, Marcus amplius quam Lucas Domi-
nuin dixisse narravit, quomodo ostendatur ad
hoc ipsum pertinere quod illum in nomine suo
virtutem facientem vetuit prohiberi.
VII. Hinc usque ad cœnam Domini unde omnia om-
nium considerari cœperunt, nullam de Marco
j;'"}}$ esse tractatam. 1221
VIII. De Lucæ Evangelio, quomodo principium ejus
congruat principio libri Actuum Apostolorum. Ibid.
IX. Quomodo ostendatur quod de piscibus captis
Lucas commemoravit non pertinere ad illud quod
videtur simile Joannes narrasse post Domini re-
surrectionem, atque inde jam usque ad cœnam
Domini, unde omnium omnia usque ad finem
considerata sunt, nullam etiam ex Evangelio
Lucæ tractatam esse quæstionem.
X. De Joanne evangelista, quid a cæteris tribus di-
stet. 1223
AdMoNitio in libros de seraMone DoMiMi IN MoN-
te. 1229-1230
S. AURELII AUGUSTINI, HIPPONENSIS EPISCOPI,
DE SERMONE DOMINI IN MONTE SECUNDUM
MATTHUAEUM LIBRI DUO.
Liber pniMUs. — Explicatur prior pars sermonis a
Domino in monteThabiti, cóntenta Matthæi capi-
te quinto.
Libef secUNdus. — In posteriorem partem sermonis
Domini in monte, contentam Matthæi capitibus
sexto et septimo. 4269-1270
S. AURELII AUGUSTINI, HIPPONENSIS EPISCOPI,
QU.ESTIONUM EVANGELIORUM LIBRI p%, 1322

1194

1249

1220

[ocr errors]
[ocr errors]

Ibid.

PrologUs. Ibid.
LiBER PRIMUs. — Quaestiones in Evangelium secun-
dum Matthæum. 1323-1324
Liber secuNDUs. — Quæstiones in Evangelium se-
cundum Lucam. 4333-1334
Ad MoNitio 1N librum septemdecIM QUaestioNUM supra
MAtthaeum. 1363-1364
QUÆSTIONUM sEpTEMDECIM IN EVANGELIUM
SECUNDUM MATTHAEUM LIBER UNUS. M365-1366
AdMoxitio de tf ActAtibus iN JoANNeM. 1375-1376
PRaefAtio iNcerati Auctor\is. 1387. 1378

S. AURELII AUGUSTINI, HIPPONENSIS EPISCOPI,
IN JOANNIS EVANGELIUM TRACTATUS CXXIV.
1379-13S0
TRActAtus praiMus. In illud Joannis, In principio
erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus

erat Verbum, etc., usque ad id, Et tenebræ eam
mon comprehenderunt. Cap. 1, w. 4-5.

TRAct. II. De eo quod scriptum est, Fuit homo mis-
sus a Deo, cui nomen erat Joannes, etc., usque
ad id, Plenum gratiæ et veritatis. Cap. 1, Y. 6-14.

TRACT. III. Ab eo quod scriptum est, Joannes
testimonium perhibet de seipso, etc., usque ad id,
Unigenitus Filius, qui est in sinu Patris, ipse
enarravit. Cap. 1, W. 15 18.

TRACT. IV. Ab éo quod scriptum est, Et hoc est
testimonium Joannis, quando miserunt Judæi ab
Jerosolymis sacerdotes, etc., usque ad id, Ipse est
13,32ptisat in Spiritu sancto, etc. Cap. 1, w.
19.

TRAct. V. Rursum in illud, Et ego nesciebam
eum, etc. Quid novi Joannes didicerit de Domino
per columbam. Cap. 1, y 33.
TRAct. VI. In eumdém Evangelii locum. Quare
Deus per columbæ speciem ostendere voluerit
Spiritum sanctum. Càp. 1, yy. 32-33.
TRAct. VII. Ab eo quod $criptum est, Et ego vidi,
et testimQnium perhibui quiia hic est Filius Dei,
usque ad id, A men dicó vobis, videbitis coelum
apertum, et Angelos ascendentes et descendentes
super Filium hominis. Cap. 1, w. 34-51.
TRACT. VIII. Ab eo Evangèlii loco, Et die tertia
nuptiæ factæ sunt in Cana Galilææ ; usque ad
id, Quid mihi et tibi est, mulier ? nondum venit
hora mea. Cap. u, y. 1-4.
TRACT. IX. In eamdem ÉÉÉÉ lectionem. Quid
mysterii, sit in miraculo facto in nuptiis apud
Cana Galilææ. Cap. 11, v. 1-11.
TRACT. X. Ab eo Evangelii loco, Post hæc descendit
in Capharnaum ipse et mater ejus, etc., usque ad
id, Ille autem dicebat de templò corporis sui. Cap.
11, y. 12—21.
TRAct. XI. Ab eo quod scriptum est, Cum autem
esset Jerosolymis in Paschâ in die festo multi cre-
diderunt in nomine ejus; usque ad id, Nisi quis
renatus fuerat ex aqua et Spiritu, non potest' un-
troire in regnum Dei. Cap. ii, y. 23-25, et cap.
uim, ¥. 1-5.
TRAct. XII. Ab eo Evangeliiloco, Quod natum est de
carne, caro est, etc., usque ad id, Qui autem facit
veritatem, venit ad lucem, ut manifestentur ejus
opera, quia in Deo sunt facta. Cap. i 11, y. 6-2I.
TRAct. XIII. Ab eo Evangelii loco, Post hæc venit.Je-
sus et discipuli ejus in Judæam terram, etc.,usque
ad id, Amicus autem sponsi, qui stat et audat eum

[ocr errors]

TRAcr. XlV. Ab eo Evangelii löco, Hoc érgo gaudium
meum impletum est, etc., usque ad id, Qui autem
incredulus est Filuo, non videbit vitam, sed ira Dei
manet super eum. Cap. iii, v 29—36.
TRACT. XV. Ab eo Evangelii loco, Ut ergo cognovit
Jesus quia audierunt Pharisaei quia Jesus plures
discipulos facit, etc., usque ad id, Et scimus quia
hic est vere salvator mundi. Cap. iv, w. 4-42.
TRACT. XVI. Ab eo Evangelii loco, Post duos autem
dies eaeiit inde, et abiit in Galilæam ; usque ad id,
Et credidit ipse, et domus ejus tota. Cap. iv, y.
43-53.
TRAcr. XVII. Ab eo quod scriptum est, Post hæc erat
dies festus Judæorum, et discendit Jesus Jerosoly-
mam ; usque ad id, Quærebant eum Judæi interfi-
cere, quia non solum solvebat sabbatum, sed et pa-
trem suum dicebat Deum, æqualem se faeiens Deo.
. v, W. 1-18.
TRAcr. XVIII. In eum Evangelii locum. Amen, amen
dico robis, non potest Filius a se facere quidquam,
nisi quod viderit Patrem facientem ; quæcumque
enim ille fecerit, hæc et Filius similiter facit. Câp.
v, w. 19.
TRAct. XIX. Ab Κ scriptum est, Non potest a se
Filius facere quidquam, nisi quod viderit Patrem
facientem ; 'ÉÉ ad id, Quia non quæro roluntatem
meam, sed voluntatem ejus qui misit me.w. 19-30.
TRAct. XX. Rursum in illud, Amen, amen dico vobis,
non potest Filius a se facere quidquam, nisi quod
riderit Patrem facientem ; quaecumque onim Pater
(*}; hæc eadem et Filius similiter facit. Cap. v,
¥. M

TRACT. XXI. Ab eo quod scriptum est, Pater enim
diligit Filium,et omnia demonstrat ei quæ ipse facit;
usque ad id, Qui non honorificat Filium, non ho-
norificat Patrem qui misit illum. Cap. v, ¥. 20-33.
TraAct. XXll. Ab eo quod scriptum est, Amen, amen
dico vobis, quia qui verbum meum audit, et credit

[merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors]

1492

1502

1510

1522

[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

ei qui misit me, habet vitam æternam, usque ad id,
Quod non quæro voluntatem meam, sed voluntatem
ejus qui misit me. $. v, y. 24-30.
t\{%.%Ì In illam lectionem Evangelii, Si ego
testimonium perhubeo de me, etc., usque ad id, Et
non vultis venire ad me, ut vitam habeatis. Tum
etiam repetuntur superiores lectionesjam ante tra-
ctatæ, scilicet ab his verbis, Amen, amen dico vo-
bis, non potest Filius a se fucere quidquam, etc.
Cap. v, W 19-40. -
Tn Act. XXIV. Ab eo quod scriptum est, Post hæc abiit
Jesus trans mare Galilææ, quod est Tiberiadis ;
usque ad id, Hic est vere propheta qui venit in
mundum. Cap. vi, v. 1-14.
TRAct. XXV. Ab eo quod scriptum est, Jesus ergo
cum cognovisset quod venissent ut raperent eum ;
usque ad id, Et ego resuscitabo eum in novissimo
die. Cap. vi, W. 15-44.
TRAct. XXVI. Ab eo quod scriptum est, Murmura-
bant ergo Judæi de ìllo, quid diacisset, Ego sum
panis qui de coelo descendi ; usque ad id, Qui
ìnanducat hunc panem, vivet in æternum. Cap. vi,
v. 44-59. - -
TRAct. XXVII. Ab eo quod scriptum est, Hæc dirit,
in synagoga docens sábbato in Capharnaum; usque
ad id, Ille enim traditurus erat eum, cum esset
unus eae duodecim. Cap. vi, W. 60-72.
TRAct. XXVIII. Ab eo Evàngelii loco, Et pgst hæc am-
bulabat Jesus in Galilæam ; usque ad id, Nemo ta-
men palam loquebatur de eo, propter metum Ju-
daeorum. Cap. vii, y. 4-13. -
TRAcr. XXIX. In illud Evangelii, Jam autem die
festo mediante, ascendit Jesus in templum ;usque
ad id, Qui misit illum, hic veraae est, et injuslilia
in illo non est. Cap. vii, W. 14-18.
TRAcr. XXX. Ab eo Ê Nonne Moyses dedit robis
Legem, et nemo ex vobis facit Legem ? usque ad id,
Nolite judicare secundum faciem, sed justum judi-
cium judicate. Cap. vii, v. 19-24. -
TRAcr. XXXI. Ab eö loco, Dicebant ergo quidam ea;
Jerosolymis, Nonne hic est quem quærebant Judæi
interficere ? usque ad id, Quæretis me, et non in-
venietis ; et ubi sum ego, vos non potestis venire.
Cap. vii. y. 25-36.
TraAct. XXXII. Ab eo loco, In movissimo autem die fe-
stivitatis stabat Jesus et clamabat, dicens, Si quis
situt, veniat ad me, et bibat; usque ad id, Vondum
enim erat Spiritus datus, quia Jesus nondum fue-
rat glorificatus. Cap. vii, W. 37-39.
TRAct. XXXIII. Ab eo loco Evangelii, Ex illa ergo
lurba cum audissent hos sermones ejus, etc., us-
que ad id, Nec ego te condemnabo ; vade, et am-
plius noli peccare. Cap. vii, v. 40 53, et cap. viii,
y. 1-11.
TRAcr. XXXIV. In illud. Ego sum lux mundi : qui
sequitur me, non ambulai in tenebris, sed habebit
lumen vitae. Cap. viii, v. 12. -
TRAct. XXXV. Ab eo quod legitur, Direrunt ergo
Pharisæi, Tu de teipsò testimonium perhibes, etc.,
usque ad id, Verum est testimonium meum, quia
sció unde veni, et quo vado. Cap. v111, v. 13-14.
TRAct. XXXVI. Ab eo quod scriptum est, Vos se-
cundum carnem judicatis, ego non judico quem-
quam ; usque ad id, Ego sum qui testitngniutn
perhibeo me ipso, et testimonium perhibet de
ime, qui misit me Pater. Cap. v111, v. 45-48.
TRAcr. XXXVII. Ab eo quod scriptum est, Dicebant
ergo, Ubi est pater tüus ? usque ad id, Et nemo
apprehendit eum, quia nondum venerat hora ejus.
Cap. vm, y. 19-20. - -
TaAct. XXXVIII. Ab eo scriptum est. Dicit ergo
eis Jesus, Ego vado, et quæretis me ; usque ad id,
Dirit eis Jesus, Principium, quia et loquor vobis.
Cap. v111, y. 21-25.
TRAct. XXXIX. Ab eo quod scriptum est, Multa
habeo de vobis loqui et judicare ; usque ad id, Et
non cognoverunt quia £í, ejus dicebat Deum.
Cap. v111, yy. 26-27.
TRACr. XL. Ab eo loco, Dirit ergo eis Jesus : Cum
eraltaveritis Filium hominis ; usque ad id, Et co-
gnoscetis veritatem, et veritas liberabit vos. Cap.
vi m, ww. 28-32.
TnAct. XL]. Rursum in illud, Dicebat autem Jesus
ad eos qui crediderunt ; usque ad id, Si ergo pos
Filius liberaverit, vere liberi eritis. Cap. v111,
y. 31-36. - - -
Tract. XLII. Ab eo quod scriptum est, Scio quia filii
Abrahæ estis, sed quæritis me interficere ; usque

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors]
« ElőzőTovább »