Oldalképek
PDF

BIAEOI c7r» AafJLOTTQctTov, BIAEOI oi irep\ Tov a£«oAo- Fourmontus ait primum post reges exercitus prae

yurarov M. Av."Ei\evov, BIAYOI (corrige BIAEOI) eiri fectum esse, qui a magistratuum concilio decreta

L , BIAEOZ Iti \yraToov\puov Avo-hnrov, BIAEOZ haec de bello gerendo receperit; ab hoc lochagis

£7ri AutnWov, item irqeo-Qvg BIAEftN P. Aelius Ale- et moragis imperia mandari. Videtur sibi illum

xandridas: neque usquam aliter. Porro in fictis aliquem magistrum equilum Romano more finxisse,

istis inscriptionibus 'Aquoo-rfioeg conspiciuntur, sex qui post regem tanquam dictatorem esset proximus:

num. 61. pro sex tribubus Fourmontianis ex Cragio sed fuit potius praeceptor, qui rem equestrem edo

derivatis, ut in Introd. dixi: num. 62. sunt tan- ceret equites. Fons est solus Hesychius: 'Hviayjt

tum quinque: sed decem habes in Pharaea, quod jani?, o\$atTKakog immSfi rwv vew AaKwveg. Sed in

tum iam etiam in Messenia Harmostae fuerint, ut certa vox est et etymon ambiguum: si est ex i)vl

ait Fourmontus. Quae ne dubita a Fourmonto oxo? et aow, ut putant, debebat vulgato sermone

ad praeceptas esse opiniones composita. Nam pri- yvioyjxqrYig esse. Accedente Laconismo primum fiet

mum domi Harmostas ordinarios fuisse, merito ne- dvioyjiqTao; et P finale assumpsit Fourmontus passim;

gat Knightius: extra ordinem singuli reipublicae quod non constanter assumpsit (Knight. p. 125.),

constituendae Harmostae nominati sunt in ipsa urbe potest excusari, ut in Eleo aere modo Z modo P

Sparta (cf. Crag. n, i3.): in eo tamen errat Knigh- in terminationibus iisdem promiscue positum est.

tius, quod domesticos Harmostas putat douoo-vvcvg Sed quum apw digamma habeat, scribendum erat

vocatos; qui solis feminis sunt praefecti. Iam vero HANIOXOFAPTAP vel HANIOXOBAPTAP: quod

qui cum Rochetto (p.97.) neget illos num. 61.62. ignoravit Fourmontus; qui si spiritum simul omi

Harmostas esse domesticos, velitque omnes subdi- sit, excusari certis exemplis potest. In transcursu

tarum esse urbium, cogitet an verisimile sit Spar- moneo etiam Laconibus non B, sed H esse spiri

tanos Theopompi aetate subditarum urbium Har- tum: ubi pro spiritu est B, transiit is in digamma;

mostas habuisse: qui potius aucto Spartanorum ex- quod neglexit Rochettus (p. 99 sq.). Postremo belli

tero imperio videntur primum conslituti esse. Sed duces commemorantur Lochagi et Moragi, seni utri

ut haec mittam, ipsa forma 'AquoTTr)oeg errore ridi- que in his titulis omnibus. M.ooai sane sex fuerunt:

culo ficta est (v. Knight. p. 124.). Hesychii glossa sed uwoag quis unquam vocavit? Scribit tamen Four

est: 'Aay.oTr!\g (lege dquco-rrip ex ed. Hagen.), 0 ireu- montus uwqayoi. Quod defendit Rochettus Dissert.

Tcouevcg s~iue?^TYjg eig Vtttikoov itohiv. xui Az&oj $vo iroog archaeol. p. 88. ut sit uooa uwqa, quemadmodum

rw Ovtw (rw Ov$w) rtfi <pKtdg r&eusvot douoo~Tv\oeg Xeyov- Koqag xwpog. Sed haec conferri non possunt: xooog

rai. Patet quae de lapidibus adduntur, ad vulgatae Ionice est Kovoog, Dorice Kwoog: at uoqa non trans

Graecitatis vocem dpuoo-Tr)o douo<rri\ocg pertinere; haec ponitur in uovqa, ideocpie nec in uwqa. Dicas esse

autem ob soni aequalitatem addita esse glossae La- factum ex uoioa uwoa, ut Mouo-a, MolVa, Mwtra: sed

conicae dpuoo-raq, quae vulgo sonat douovTqg. Igitur ne hoc quidem convenit, quum uovqa nulla sit, ut

pluralis est dquoo-rai, ut -Koklraq TroTurai. Quod mi- Modcra. Praeterea morarum duces non sunt uopayol

ror non vidisse Rochettum p. 96. Sed Cragius dicti sed -^oXeuao^oi: sic constanter vocat auctor

(H, i3.) ex Hesychio male intellecto dquoTTrioag Xenophonteus Rep. Lac. c. XI sqq. sic Thucydides,

Harmostas dictos esse collegit: quem secutus est Xenophon, Plutarchus: quos omnes pro Laconica

Fourmontus. Porro Harmosyni num. 61.62. quini voce usos vulgari esse quis credet Rochetto (1. c.

sunt, sed num. 63. in Pharaea recentiore decem; p. 79.)? Et quorum fuerit ista vulgaris vox? An

credo ut Messeniacae quoque feminae suos habe- Atticorum? Attici enim sunt Thucydides et Xeno

ant Harmosynos: quae haud dubie habuerunt nul- phon. At horum aetate iroKeuaoyjOg belli dux non

los, nisi etiam Ilelotides mulieres putas Harmosynos fuit, ut aetate Marathoniae pugnae, sed archon sine

habuisse. 'EuTreixwgci (dycoavouoi Hesych.) num. 61.62. bellico imperio. Quodsi illi scriptores Attico vocabulo

itidem quini sunt; in Pharaea num. 63. nulli com- uti voluissent, moragos debebant Tafydpyjivg vocare.

parent: tum enim Spartanos occupata iam Messe- Nec Lochagi fuere Spartanis sex, sed in singulis

nia tanta abundasse annonae copia, ut rerum ve- moris aut quaterni aut quini (Crag. IV, Inter

nalium curatoribus opus non esset: quod nemo hos autem belli duces num. 61. 62. desiderantur

fingere poterat nisi homo et historiae et renim pu- Hippagretae, quos num. 63. demum additos narrat

blicarum Graecarum prorsus imperitus. Ita etiam Fourmontus, quum Theopompo aetate fesso et ae

!3cvayoo, inventulis moderator, in solis est num. 61. groto (qualem tum fuisse ex ficticia Messeniacorum

62. non in Pharaea, quod tum concilium magi- bellorum historia Pausanias tradidit) corporis essent

stratuum nimio a Sparta intervallo afuerit domique custodes appositi. Causa haec plane commenticia

officio fungi ille magistratus debuerit. At quid ta- est: nec duo, ut in ista inscriptione, Hippagretae

libus commentis absurdius? Immo ne magistratus fuerunt, sed tres pro ternis equitum centuriis.

quidem fuit Qovayog, licet in genuinis Spartano- Vide Xenophonti tributum libellum et Cragium

rum titulis frequenter nominetur; puer fuit. Vide II, i4. Neque tertii obitu defendi binarium nu

de eo Hesychium, et cf. Crag. II, 12. Meurs. Misc. merum posse docui ad num. 69. Vides igitur tur

Lac. II, 5. nec obsunt genuinae inscriptiones, in bata in his titulis omnia esse. Tot autem rebus

quibus ille Qovayog nominatur. Prope sigillum in pervertendis quis neget Fourmonti ingenium pror

omnibus tribus inscriptionibus est avioKaoaTYi^; eum sus perversum suffecisse? Mihi quidem, qui ex

Ihscu. Gr. Vol. I. M

[ocr errors]

ipso historiae et titulorum liorum dissensu pro eorum veritate argumentum petivit, tantum abest ut persuaserit, ut fraudis notas in his ternis titulis plane evictas esse putem. INam, ut tamen paucula insuper addam, Fourmontus bellorum Messeniacorum res ex Pausania, potissimo earum auctore hausit, hoc est ex fido quidem narratore, sed non satis iudicioso: nulla autem re quam iudicio magis opus erat in tenui tam remotae historiae notitia: ipsi vero, quibus Pausanias usus est, fontes parum fuerunt limpidi. Nain in altero bello describendo potissimus ei auctor fuit Rhianus Benaeus poeta, Homerum aemulans; in priore Myro Prienensis (IV, 6.), qui quarum rerum nonnisi exigua fama supererat, eas pragmatica rhetoricaque ratione ita proposuit, quasi illis gerendis ipse interfuisset: utriusque quanta fides fuerit, potest vel ex dissensu eorum de Aristomenis temporibus (1. c.) iudicari; Myronemque ipse Pausanias notat his verbis: MvQwva be eirl re aAAo»? xaTauaB-e7v eTTiv Ov TtqooQwuevov, ti ypevc% Te xat ov TrtSavd bo^et Xjyetv, xat ov% v\xto~Ta ev Ty&e Meor<r»)wae trvyyQafyj. Nihilo tamen melius Pausanias ipse scripsit, sed rhetorem pragmaticum in universa eius Messeniacorum bellorum narratione agnosces, quae Romanensi fabulae quam historiae propior est, fucata insuper Hegesiae Magnetis, popularis sui stilo, quo nimium abutitur Pausanias. Illinc igitur quum sibi Founnontus vagas quasdam et inconditas notiones impressisset, homo nullo antiquitatis sensu imbutus omnes sibi res etiam ineptius effinxit, et quasi de Galliarum ageretur regno, Pythios nobis imperii cancellarios et sigilli custodes proponit, provincias loquitur praesidesque provinciarum, mandata profert supremo exercitus duci sub sigillo cancellariorum a regibus data et per illum cum lochagis et moragis communicata, et id genus plura. Ea tamen somnia ita cum his conveniunt tituhs, ut hi ipsi ex illis videantur somniis enati esse, quum praesertim his titulis illustrandis manifesta advocaverit mendacia, quae in Introductione a nobis notata sunt. Quodsi a Fourmonti explicatione recedens hos titulos nihil esse dixeris nisi magistratuum catalogos, rursum intelligi non poterit, cur duo ex iis non Spartae, sed in Messenia positi sint: quod ex solis potest Fourmonti commentis cetera absurdissimis expediri. Denique quidquid pro harum inscriptionum fide Rochettus (Epist. p. 92 sqq.) dixit, redit fere eo, slultum futurum fuisse, qui eo fine, quem his monumentis Fourmontus tribuit, haec ipsa finxisset: at vero stultum fuisse Fourmontum, ex ipsius commentationibus satis superque patet.

Nomina horum trium catalogorum exponere supersedeo, quod facile et legi et corrigi possunt: haec tamen notabo. Num. 61. in Ephoris vs. 32. Boao~t&a est p. BQacrlba?, ex dialecto: inter Pythios quartus Polydorus Telecli f. Fourmonto est frater Alcamenis regis. Bidiaeorum secundus est KXeoQovXog Aaudyjiv, tertius EvfQwv. 'AvtoxaQaTriQ videtur Theopompi regis frater esse, Nicander Nicandri f.

Inter Moragos paenultimus est Evb\tuevov filius: quod nomen paulo insolentius. Celerum universi hi catalogi ex paucissimis sunt nominibus ficti. In primo enim viri sunt Lxxv, in secundo praeter eos, qui iam primo insunt, accedunt novi Lvii, et in tertio novi Xlviii: in singulis autem quum patris quoque nomen accedat, sunt nomina Ccclx. Quae si lacunosa vocabula paucissima exceperis, composita sunt ex nominibus his Lxiv, iisque toties repetitis, quoties numerus appositus significat. Sunt igitur: Alcamenes l\} Alcander 19, Alcidamns 2} Alcippus6} Andromachus 2} Aristander 9, Arislippus \6} Arislobulus 2} Aristodamus 8, Aristomachus 6} Aristomenes i} Battus \, Brasidas 5} Callicles 2} Charidamus \} Charilaus %} Cleanlhes \} Clearchus \} C/eobidus 3} Cleodamus \6} Cleolaus \&} Cleomenes \ \} Cleophilus \} Cinyras \} Damasippus \ \} Damonacus j} Damonicus \} Damophilus \ \} Demelrius i\6} Doryssus 2} Eubulus 5} Eudamenus \} Eudamidas \} Euphron } Iamus \} Labotas \} Lamachus 18, Leo 6} Leonidas } Leotyches 5} Lycomachus 8, Lycostratus 1} Lycurgus 2\} Lysander 5} Machanidas y} Mnemon 2} Nicander5} Nicocles\} Nicodamus\} Nicomachus \} Pamphilus \} Pausanias \} Philander 4-, Philocles 2} Phdodamus S} Philolaus \} Philomachus \} Plato 6, Plistarchus 2} Polemarchus 2} Polydorus 5} Teleclus 6} Theophilus 2} Theopompus 6. Inter haec Demetrii nomen, quod toties etiam in ceteris Fourmonti suspectis monumentis px*ocedit, quadragies et sexies positum est: reliqua quoque nomina sunt pleraque vulgaria, in Fourmontianis istis frequentata et inter se simillima. Sane in eadem urbe et in nobilibus imprimis familiis nomina quaedam celebrata sunt: sed videat aliquis, an in ullo catalogo paulo ampliore tam quam in his frequens nominum repetitio sit. Praeterea dialectus multis in vocabulis laborat et vacillat: ex Latino sermone ficta sunt 'AAx.dvo\Q, 'AQi<rTavb\iQ, Hxcitw, Aeco etc. quae non ignorantia, sed per impudentiam miraculi causa Fourmontus ausus est: item AvxeoQyos, de quo supra monui. P pro E rarum est, ut in avtoxaQaTyiQ, BovayoQ. Suspecta inconstantia est in regis praesertim nomine et in monumento publico} QeoTrouTro? num. 61. XidwofXTTog num. 63. et ex utroque mistum ac vix tolerabile SwcVofiTes num. 62. Defendit tamen haec Rochettus (p. 101.). Heterocliton idque Ionicum KXeofxevew non est probabile; neque enim esse posse KXsofjJveo abiecto Z, concedet qui Graece sciat. Pro Ev&aulfiov, Aewvt&ov, Ma%avtb\v, quis illa aetate non exspectet Ev&autfa etc? Quis-non Mvautov, et XaQtXa (p. XaQtXaov)? AauwvaKov nondum alibi inveni. Putes etiam EvfiwXov p. EvQovXu) scribendum fuisse, ut alia omittam. Postremo si palaeographiam spectes, non posse titulum num. 6i. in quo nunc consistam, antiquum haberi, statim intelliges; sin fictus est, solus potest Fourmontus finxisse, quod Spartanis tanta ista rercim suarum imperitia minime convenit. Sunt autem in scriptura paucissima prisca, ut A et fortasse <P: A (Lambda), 6, C et ligatae litterae recentis usus sunt. De € et C dixi ad num. 59. Insunt praeterea vocalium notae H et £1, quas etsi concedo ante Simonidem iam fuisse inventas (cf. Oec. civ. Ath. T. II. p. 387.), tamen iure dubites ita iam pervulgatas antiquitus fuisse, ut paulo post Olympiadum initium in media Peloponneso apud homi'nes illitteratissimos publice fuerint conspicuae: neque ullum exemplum extat illarum litterarum in Graecis civitatibus ante Simonidem usurpatarum. Gerte quae Rochettus, vir doctissimus (Dissert. archaeol. p. 88. Epist. ad Aberd. p. ii5-no,.) attulit ex nummis, nullo modo satisfaciunt: nummorum enim plurimorum aetas haud potest certa ratione definiri; interque eos sunt nonnisi duo, quibus potissimum insisti posse putaverim: sed ii ipsi nihil evincunt. Quippe H vocalis comparet in nummis Orrhesciorum Lesbo olim, nunc Macedoniae septimoque ante Christum saeculo tributis: quorum fabrica licet rudis sit (vide Rochetti Epist. tab. 1. fig. 1.), non tamen ii possunt aetati adeo remotae tribuij Graeca enim verba Graecam demonstrant eruditionem, quae vix ante Simonidem Macedoniam invaserit. In Grotonis autem nummo sane antiquo (ib. fig. 5.) falsum est comparere litteram fL. Formae hae sunt: ubi gl et 8

dicitur Sl esse. Sed recte Mionnetus has formas

iudicat esse O (jlmpov. Nam quum Kpotm dicatur, non Kpurwv, O binis lineolis auctum non potest aliud nisi O niKoov esse; quo minus O una notatum lineola poterit pro £1 haberi. Nempe O (juxpov olim eandem quam Theta formam habuit, O (vide ad num. 12 sqq.); alia autem litterae Theta forma fuit <8>, quam et ipsam in illo nummo O fjuxpw tributam videmus. Sic ista pro H et A priscis litteris argumenta vides dilabi. Accedit OY in hoc titulo obvium, quod recentioris itidem usus est: v. ad num. 34- Unum ■GcuriXe? p. /3aTiX£i? s. /3aT»X»j? antiquitatis praebet speciem. Prorsus autem ridicule in ternis his titulis scribae nomen obliquo cursu subnotatum est, modestia scribae, ut ait Fourmontus: quasi ille tabulas suo signaverit nomine, qui mos non est inscriptionum (Knight. p. 126.). Recte igitur Rochettus (p. 106.) scribam ideo tantum appositum dicit, quod inter eos, qui officio fungebantur, est etiam ille: sed cur scriptura est obliqua? Respondetur, antiquo more id nomen esse xiovvj&ov exaratum. Gur igitur hoc solum? Sed ne xiovy&v quidem est: nam in columnari scriptura litterae non obliquae iacent, sed recto stant talo altera infra alteram. Quid multa? Scribae sane ista modestia est ex absurdo Fourmonti cerebello prognata.

62.

Calamis, quae nunc Calamata, in lapide indigena duro, tres pedes et semissem longo, duos pedes et quadrantem lato. Ed. Fourmontus 1. c. tab. I. Specimen scripturae inde petitum habes in Nov. tract. dipl. T. I. p. 626. cf. p. 631 sq.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][graphic][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Plurima exposui ad num. 61. quibus paucula agendo placeant relinquo. Dialectus ut plurimum

addenda sunt. In Ephoris rursum est Mve/zwv (p. eadem quae in priore est, nisi quod hic habentur

M.vdjxwv), sed alius patris filius ac num. 61. Alius GatrtXeeg, XeoiroyLTrog (v. ad num. 61.), Ylvrtoi; nihilo

Ephorus est ''A^.icdvo\jo AaiJtaTotov, eiusdem nominis minus inter Lochagos rursum est XtoiroiJLirog. Me

cuius Pythiorum alter, qui etiam num. 61. inter morabihs forma nec tamen reprehendenda Kteavtrrig

Pythios est; idem nomen num. 62. lochagorum (KtedvSvig) in Bidiaeis. Vs. 8. nunc est TlXaTwv,

quarto tribuitur. Haec male composita sunt. Porro quum num. 61. sit Hharw. Scripturae forma ple

pro Alcandro Damophili (num. 61.) nunc Alcander rumque novicia est eadem quae num. 61. sed pro

Damasippi primus est Pythius, et tertius Teleclus C, 6, M, N, antiquae nunc formae conspiciuntur

Telecli pro Teleclo Aristippi. Miror nominum con- E, M, f*', eadem aetate et apud eundem popu

sensum. 'k.vtoxaadm\o est idem qui num. 61. Omitto lum simul diversissimis formis promiscue usurpatis.

alia, et quae corrigenda sunt, iis qui sibi in hoc Quis talibus commentis patietur sibi fraudem fieri?

63.

Prope Pharas in Messenia, hodie ra Aovrgd, hunc titulum inter rudera magnifica fodiendo sese repperisse perhibet Fourmontus, qui edidit 1. c. tab. III. Repraesentat D'Hancarvill. Rech. T. II. p. 11. Knight. tab. VII. Specimen scripturae comparet in Nov. tract. dipl. 1. c.

[merged small][graphic][graphic][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][graphic]

In Pythiorum nominibus primum videtur regis que emendanda emendo, nisi quod h.vKo<rroa,T^g noto

Theopompi filium designare; reliqui quoque regum in AvKoo-Toarog mutandum; ra/zarg»o? aliquoties repe

nominibus gaudent: item awoxa^onif) Theopompi re- ritur, ad modum Phliasiae inscriptionis num. 46.:

gis videtur filius. Getera nomina non persequor, ne- rursum tamen etiam AajuaVtMo? habetur. NoixofvXaxeg tantum duo sunt; at in genuinis Spartanis titulis <TTa<piXov, falsis nituntur lectionibus: Maittairius

multis plures prodeunt. In palaeographicis hic quo- autem de dial. p. 4oi. A. congessit diversissima, ut

que titulus similia atque num. 61.62. offert; hahe- Movcra Moiira, quod nemo linguis iudicandis idoneus

tur tamen l> pro A, item £, M, l^", et pro ilestOO, huc putabit pertinere. Nec aptum exemplum Zeig

de quo supra aliquoties dixi, quae non repeto. Sin- p. Zevg ex nummo Syracusano (apud Torremuzz.

gulare est t pro v in A001W0? et Nojno<p«Xa>cEs: hoc tab. numm. 5.), quippe diphthongum offerens. Sic

etiam in genuinis Fourmonti Spartanis inscriptio- superest unum al<nfxvutvTeg in lapide Gyziceno, qui

nibus inveni, sed quum in plurimis sit vojjiofvhxt^, non apte potest Spartano monumento conferri.

1 videtur transcribentis errori tribuendum. In spu- Eustathius tamen ad Iliad. p. 1913. 32. Av<pQog oY

ria num. 58. idem t vidimus. Quod ut Laconicum <pQog, \xv<rog iMtrog ... ttai ToiavTa Awqiko. nal AloXina:

defendit Rochettus Dissert. archaeol. p. o,5. Epist. sed haec ex incerta etymologia magis quam ex ac

p. io4- plurima tamen, quae afferre possis, exempla curata dialectorum notitia petita videntur. Postremo

sunt ambigua. Certe quae Salmasius ad Inscriptt. adi dicta ad num. 58. Herod. et Reg. p. 173. attulit, hmrelTeTat et 7roA.11

64.

Amyclis in Apollinis, ex schedis Fourmonti; misit Everettus Americanus.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]
« ElőzőTovább »