Oldalképek
PDF

SotEfOjua,' quod Rochettus p. 5i. non recte pro ge- tate (a. 200. ante Troica) usque ad sexti anle Ghri

nitivo habet, mirum est nomen, magisque mirum stum saeculi initium ponendam esse; priorem ta

varia lectio praebet %%Kt[x.o\j.a: melius foret Y.Ktvo\j.a, men non ea, in qua versetur, aetate scriplam esse.

hoc est 'Eyjzvo/ja. In 'axki&okw succurrit 'AXKt&oKog Nam quum priori insit OY, quod in posteriore in

Tov Xkowiov ap. Pausan. V, 5 extr. lleiTOTrig est "Vwtyig, fine demum comparet, item X aspirata, quae in

nomen mulieris apud Pausan. IlE00|UEva est Howfxva posteriore nusquam scripta est, et quum in illa

(Pausan. VIII, i4> 6".). Ubi vero %eo[j.ef3o dedi, nullum sit scripturae discrimen, in altera progressu

Barthelemius in fractura duo elementa perisse sta- aetatum scribendi ratio sensim novata deprehenda

tuens corrigit 5|£ [eo] a/*£/3o, X^dfj.l2ov: Serambus viri tur, attpae in priore O constanter rotundum sit, in

nomen apud Pausan. VI, 10. Max. Tyr. Diss. IV. posteriore ex angulari paulatim rotundetur, ibique

TIoXoKtro est TloXv^w, muliebre nomen ap. Pausan. Y iam scribatur, quod in huius §. 1. deficiat et

Pro ILoavijja Barthel. ILo-avo^oo habet: sed illud pri- §. 2. demum redeat; colligit inde titulum priorem

sco tueare Lacoriismo et Aeolismo Eleorum et Ere- (num. 44-) non esse nisi ex antiquo exemplari mu

triensium, qui vel in media voce P pro X pronun- tatis nonnullis litteris transcriptum (ut est columnae

ciabant (v. ad 11.). ILtr. autem pro Il£to\ non oflen- Duiliae inscriptio). Reliqua vero patet illum iis

dit. §. 2. TToXvQota est Aristandri filia, a Polyboea aetatibus tribuere, quibus sacerdotes illae munere

Hyacinthi sorore denominata, quae Apollineo cul- functae essent, usque ad sextum ante Ghristum

tui coniuncta in basi signi Amyclaei picta erat saeculum, hoc est sex saeculis ab initio sexti retro

(Pausan. III, 19,4-): ^ quidem statues, ubi titu- computatis: et sexti ante Christum saeculi initio

lum genuinum esse putaveris. Medesicastae ut videtur etiam priorem titulum ex alio antiquiori

Priami filiae nomen notum ex Homero, Apollo- exemplo transcriptum putasse, licet hoc non diserte

doro, Pausania. Sub finem rursus est 'Afata, Dia- pronunciaverit. Adversus quae viri docti placita mo

nae cognominis. Numerus annorum, si omnes, quae nere sufficit, de titulis tam antiquis vix cogitari

enumerantur mulieres, altera alteri successerunt, posse, nec sexlo ante Christum saeculo OY scri

est 623. ptum esse: Amyclam, ut Eurotam et Lacedaemo

Postremo ut de praecedentis et huius inscri- nem, non vixisse unquam, sed esse haec nomina

ptionis argumento dicam, quum Fourmontus (Hist. hominum ex urbibus et flumine ficta: tpio minus

Ac. T. VII. p. 558.) catalogum sese sacerdotum credibile est historicum catalogum Amyclae regis

Apollinis Amyclaei repperisse dixisset, in quo sa- nomine insignitum tam antiquum extitisse, ut ex eo

cerdotiorum anni inde ab Amycla rege Lacedaemo- iam sexto ante Christum saeculo titulus num. 44

niorum templique origine usque ad Romanomm transcriptus esse potuerit. De Lelegum et Achaeo>

imperium consignati essent, quod Freretus quoque rum ante Dores sermone iudicare ut impeditum

ib. Mem. p. 297. refert; Barthelemius hos ipsos est, ita qui Graecae linguae origines altius rima

duos titulos intelligi perspexit. Hic p. 4<>3 sqq. tus fuerit, vix sibi persuadebit, Spartae ante Dores

Amyclam, a quo prior catalogus initium capere Ionicas formas, qualis 'Aixvfxwvy est, usitalas fuisse.

dicitur, annis ante bellum Troianum fere ducentis Nam ne de Lelegibus dicam fabulosis magis tpiam

et Amyclarum oppidum et templum Apollinis con- veris, Achaei Aeoles fuerunt, et Aeolica dialectus

didisse ex vulgari fama credit; et hac altera qui- universae Peloponneso communis olim fuit (v. ad

dem inscriptione illarum sacerdotum recensum con- num. 11.): quodsi in Peloponneso Ionicae formae

tinuari iudicat, scriptura tamen non aequali con- ustpiam auditae sunt, AiytaXw eae tribuendae sunt,

ceptum, sed discrimina ea ostendente, tpiae aliquot donec ibi Iones ab Achaeis expulsi habilabant.

saeculorum intervallo nasci debuerint; priorem vero Quamquam mollis ille Ionismus neque in ArytaXw

inscriptionem (num.44-) eiusdem catalogi praeceden- neque in Attica, sed in Ionia potius Asiana ex

tem constituere partem: in utraque ob ipsam sae- cultus videtur, Lydorum et aliarum gentium in ea

culorum successionem Sacerdotes et Gamillas non parte terranim habitantium mollitie eo deducente

eodem modo referri, quum in priore solarum ma- etiam advenas severiores, caelique natura hos ipsos

trum anni nolati sint, Gamillarumque sive puella- mitioribus sonis assuefacienle. Licet igitur Pau

rum nomina nuda addantur, in posteriore vero sanias (II, 3y.) Argivos ante Dorum imperium si

utraeque suos annos consignatos habeant parique mili atque Athenienses sermone usos contendat,

sint dignitate, ita ut modo mater modo puella per praeter AtytaXov et vix hunc universae Peloponneso

aliquot annos sit sacerdotio functa, quod mutatis Aeolica ante Dores dialectus tribuenda est, et Io

caerimoniis alio tempore nupta mulier, alio virgo nicae linguae in Fourmontiana inscriptione usus

sacerdos constituta fuerit. Sed quoniam in priore fraudis praebet indicium. Accedit nominum pau

numeri decadici sint, nec semper observatus Doris- citas, quae in his titulis, ut in ceteris suspeclis

mus, sed pro eo vulgaria insint, ut 'Ay.vfj.wvy, in Fourmontianis, exiguam fingentis eruditionem pro

altera autem litterales numerorum notae sint et dere videatur. Postremo qui finxit, eum quidem

constans Dorismus; priorem videri ante Dorum in concedo catalogum sacerdotum fingere voluisse;

Laconica habitationem scriptam, temporibus Lele- qualis fuit Hellanici Lesbii index koetwv TY\g"TT^ag:

gum vel Achaeorum, alteram posthac, imperanti- illud nego, titulo num. 45.. continuari priorem

bus Doriensibus: utramque inde ab Amyclae ae- num. 44- Nam uterque titulus ab eadem fere Amyclae aetate procedit, non solum num. 44» sed bus recensus contineatur, aut eundem catalogum

[graphic]

etiam num. ubi statim post initium 'Ei/aAia Tov bis et vario modo finxerit qui finxit. Geterum

'AfxujtAa in conspectum procedit: quod Barthelemium num. 45- sane ita compositus est, ut §. 2. sero ad

non vidisse mireris. Nullus enim post Amyclam dita videri deberet, scriptura autem eius §. simi

Lacedaemonis f. Amyclarum conditorem (Meurs. lis est ei, quae num. 44- observata est: igitur

Regn. Lac. 2.) alius Amyclas fuit, neque alius fa- num. 44- recentiorem quam num. 45. litteraturam

cile fingi antiquitus poterat, postquam ab illo con- ostendit. Sed nihilominus num. 44- antiquiorem

ditas Amyclas esse fictum erat: solius enim huius sequitur numerorum scribendorum rationem deca

urbis causa heros ille compositus erat. Unus ante dicam, num. 45. recentiorem. Quae omnia male

eum est Amyclas Lelegis f. aeque commenticius composita sunt: nec potuerunt tam male a Sparta

(Meurs. Regn. Lac. i.). Quo argumento quum uni- nis componi, potuerunt a Fourmonto. Gf. etiam ad

versa concidat Barthelemii ratio, superest ut aut num. 46. extr. diversorum sacerdotiorum his duabus inscriptioni

. 46.

Ex fundamentis ecclcsiae S. Nieolai Templi, alias aylov NixoXaou Tou Hoitxov, ad S. Georgium prope Phliuntem. Ed. Barthelemius Mem. Acad. T. XXIII. ad p. 421. tab. III. et explicuit p. 4og—41 minusculis habet Lanzius 1. c. p. 98. Hoc exemplum est Barthelemianum, quod tamen ad Bekkeri apographum correxi.

[ocr errors]

Lege: A-Sajua? 0 EoAao TraTeeo avaKeovTog Tee^evo [to] Ileyeo. Ka^iKtoaTseg 0 Msvepoovog waTeeq avaxeovTog EoneoaTO To Teefxevo. Teeixareoiog 0 Xsttsqso TraTsso avaxtovTog Koahcaeo ro EovTsi:avo ro EoxEoaro. Aawaeeg 0 TleQaro nooog.

In voce 'hSafJLag 0 est, inconstanter, quum pro 4> sit II: tam inconstans vix fuerit prisca aetas. Tertiae vocis EoAao duae priores litterae in monogrammum contractae suntj EoAao est EuAaov: male Lanzius To EoAao pro 0 EoA. legebat. Spiritum omissum non culpabo, quippe qui in genuinis passim et maxime num. 11. in antiquissima inscriptione Peloponnesiaca non compareat. Tr\fievog, notum Argivi regis Dorici nomen, hoc loco alius herois est: Temenus Phegei f. Psophidis in Arcadia rex intelligendus (Pausan. VIII, 24, 4-)- Eius patris nomen latet in Iieyeo, quod Iieeyeos esse debebat: neglexit Fourmontus duplex E, et per eTeQOK/\urtav ipsi tanto

pere adamatam flexit $Yiyew: nomen ipsum ex Pausania duxerat, quo eum et hic et m aliis titulis fabricandis usum esse, potest ex iis colligi, quae ipse Mem. Acad. T. XV. p. 3o,!> sq. dicit. L est Gamma, fere ut num. 11. Barthelemius hanc litteram paulo aliter delineans Lambda esse statuebat, legebatque Iieaeo p. Iljaew Sequitur KaXkiKoar^g filius Mevs\i.oovog, hoc est Barthelemio interprete Mvv\jxwvog, analogia postulante MvrnJLovog: praeterea recepta hic scribendi forma MsvEEjucvoe scribi postulabat, vel potius Dorice et Aeolice MEvajixovo?. Confer num.43. Quodsi vocem MevYifjiwv a verbo jxevw deducere praetuleris, rursum debebat Meveepovog scriptum esse. Dein cum monogrammo et ligatura est EoKeoaro, Evkqotov p. EvKoaTovg,' quam terminationem defendi ad num. /4.6. Sequitur portentosa forma TEEjixaTeQtog, vel ex Bekkeri lectione TssjxarssQtog, etiam monstrosius: prorsus ut pareeoog apud Petrizzopulum 47.

num. 43. Non usquam Tv\ixriT()tog p. A*ipi'tojo? reperitur, nisi in Fourmonti tabulis infra propositis, licet non obsit analogia: sed usus aliud voluit. Et quidni certe TaixaT^iog scriptum est? Haec sola, opinor, vox prudentibus posset fraudem aperire, etiamsi cetera meliora essent. Ae7reoeo est Aeirgeov a recto AeVoeos, qui notus ex Pausania Eliacus heros. Mox in KaAtxAeo monogramma est mirificum continens litteras AAIK, vel ut Bartlielemius KaAtneXeo legens statuit, AAIKE; heterocbton KaXXixXeov ferri potest (cf. ad num.45.). EojTeirayo (EvtTTetpavoy) recte legit Lanzius; Barthel. male Eotrreyavo. Sequitur EvnqaTov et Aa<pd\g, quod nomen sane Argivum et Phliasium; Laphaes enim Argivus tyrannus, et Phliasius artifex (Pausan. II, 21, 9. II, 10. VII, 26.). Is est Perati filius (ne'oaTo? est ap. Pausan. II, 5.), 0 TleqaTov: nam A est 0, pro quo quod apud Barthelemium est A, id ex Bekkeri apographo correxi. Est is xoocs, ut >to'oai sunt in Amyclaeis. In universo titulo Tra-n^o non patrem naturalem designat, neque genitivus praecedens hinc suspensus est, sed sacerdos significatur, ut in Amyclaeis appellatione matris: hinc in fine Kogog, Camillus. 'AvarteovTog autem Barthelemius explicat avaxwg e%ovTog, eTriixekovfxevov, et intelligit de sacrorum ministro patri sive summo sacerdoti aggregato; Lanzius imperite dva%eovTog legit et exponit simul libante. Sed neque Barthelemii commentum ferri potest, nec probem si quis dicat dvaneovTog esse defuncto, ex Hesych. dvanyiTai, favyjxvai, quae glossa suspecta; (licet alia succurrat, dvv\Ke<rai, dva-Kav<rai, non tamen plane similis): debebat etiam dtaKqrravTog esse. Ne multa, ipse verborum tenor docet dvaneovTog esse QatriXevovTog, a nomine ava^, avaxeg: etsi ea forma plane incognita est, debebatque digamma

praefixum habere. Sic primus sacerdos Athamas Eidai f regitante Temeno Phegei f. munere fungitur; qui rex Psophidis Alcmaeoni Amphiarai f. aequalis habetur: sequitur Callicrales regnante JEucrate Temeni f. et deinceps Callicle Eustephani f. Eucralis nep. regnante succedit Demetrius. Intelligitur Eucratis filium Eustephanum ante imperium defunctum esse, avoque successisse Eustephani filium Galliclem: hinc in solo Callicle praeter patrem avus nominatus est. Quae ut apte composita sunt, ita quomodo Psophidiorum regum memoria in Phliasio monumento una cum sacerdotibus tradatur, nemo facile explicuerit. Postremo qui hanc inscriptionem monogrammatis et ligatis litteris deformem et recentissimis similem Epigonorum aetati tribuerit, cum eo non disputabo: quae inconcinna, inconstantia, barbara insunt, denique solis Fourmontianis propria, ea in ipsa explicatione notavi, possuntque huic quoque titulo ex parte accommodari, quae ad num. 44-4^. diximus: novum est 00 pro SL, nusquam nisi in Fourmontianis infra afFerendis et in Petrizzopuli lapide (num. 43.) obvium, quocum scribendi genere non confundendum illud, ex quo 00 non pro £1 est, sed Sl sive ui ipsum. Quodsi, quantopere Phliasius hic titulus et in ceteris rebus et in litterarum formis, etiam in K lunato (vide ad num. 44-) > cum Amyclaeis consentiat, diligenter considero; neque hunc a Phliasiis, neque Amyclaeos a Spartanis confictos esse posse intelligo, sed ex eadem omnes Fourmonti fabrica prodisse: neque enim Phliasii et Spartani eodem litteraturae genere, eoque a recepta et ex probis monumentis cognita scribendi forma tantopere discedente, facile fuerint usi.

Ara marmoris nigri in Apollinis Amyclaei templo; aeri incisam dederunt Caylus Rec. d'Ant. T. I. P. I. tab. 20. fig. 3. RaoulRochett. Epist. ad Aberd. tab. 3. fig. 5. Consentit apographum Bekkeri. Dedi c\ Caylusio.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][graphic]

'kwoKhwvi. Litterae tales quales num. 45.. 46. sus iudicio octavo vel nono ante Christum saeculo

A inversum praestaret; ceterum praeter O trian- vindicabat Caylus: qua aetate an aris inscriptae

gulare nihil inest suspecti: sed ipsa haec forma dedicationes sint merito ambigas. mihi persuadet fictam esse aram, quam vano pror

1

48.

Ara lapidis nigri, duos pedes et semissem alta, in templo Ongae. Ediderunt Caylus 1. c. fig. 4- Rochcttus 1. c. fig. 5. Dedi Rochetti apographum.

[ocr errors][merged small][ocr errors][graphic][graphic][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

50.

Ara nigri lapidis in templo Ongae, duorum pedum et semissis althudine. Edidit Caylus 1. c. fig. 5. cf. p. 65. Bekkerus praebet sine varietate.

[graphic]

An Aafxarola Tl[oXv]8aixta? Eiusdem haud dubie fabricae, ex qua priores prodierunt.

51.

Amyclis prope Apollinis templum, in basi. Ediderunt Benedictini Nov. tract. dipl. T. I. p. 626. Bocheltus 1. c. tab. 3. fig. 6. Habeo etiam a Bekkero. Rochetti exemplum repetii.

[graphic]

Aajxwva.ua Auuwvclnov liotia. Novi quidem no- rum mortalibus ponendarum haud dubie non pri

men 'avcikov (v. ad num. 60.), Aa\xwvaKov et Aafxoo- scus Spartae mos fuit: quo magis patet commen

va.yt.av nondum repperi, sed AajxwvaKTa et Aajxwacr- ticium esse, quum fabrica antiquissimam simulet

trav: praeterea digamma desidero. Si genuinum fo- scripturam praecedentibus titulis prorsus geminam.

ret monumentum, deberet pro basi statuae haberi, De Benedictinorum placitis taceo. ideoque non posset antiquum iudicari, quia statua

52.

In templo Apollinis Amyclaei, ex schedis Fourmonti Bekkerus. Meminit Barthelemius Mem. Acad. T. XXIII. p. 4o4

Aa/xovaKoo Aotaooyo, hoc est AafxwvaKog AvKovoyov. sed usitatae tantum duae formae sunt, AvKoeoyog

Mirum profecto commentum priori simile; inest (Analect. II. p. a3i.), et AvKooqyog (Iliad. i3o. Py

praeterea O triangulare pro Y, ut in altero Amy- thia apud Herodot. I, 65. et Epigrammata in Ana

claearum sacerdotum catalogo; nota etiam K luna- lect.): ut vox ab opyYj, non ab eqyw formata videa

tum eo absurdius, quum reliqua omnia rectis li- tur, quasi Lupanimus. At Fourmonto ut alvovfxev

neis exarata sint. AvKeoqyov frequentat Fourmontus; alveofxev, sic AvKovqyog AvKeoqyog est.

53.

In templo Apollinis Amyclaei, fragmentum, ut ait Fourmontus. Dedit Bekkerus, memoravit Barthel. 1. c.

« ElőzőTovább »