Oldalképek
PDF

Dedi litteras, quale& Raoul - Rochette maiore et accuratiore quam apud Dodwellum modulo delineavit, nisi quod 0 ea forma proposui, quam Dodwellus diserte repraesentat. Memorabile est Gamma ita factum, ut in nummis Siciliae et Magnae Graeciae, Regii ac Gelae et Agrigenti (cf. Raoul-Rochette Epist. ad Aberd. p. 83.), accedens ad Latinam formam G, quae olim etiam pro littera G fuit (Villois. Anecd. T. II. p. 167.): A est vulgare^ Lambda tale, quale vidimus in prioribus titulis (num. 5. ^.), idemque in nummis Cauloniae et Lai cerni ex Eckhel. D. N. Prolegg. p. G. notat Raoul-Rochette. Sigma hic quoque M est; <J) et E singulares quidem nec tamen magnopere notabiles figuras habent, et E quidem eiusdem formae vides num. 20.; Iota amne est formae num. 3. tractatae, sed proxime accedit ad formam num. 20. obviam. Praeterea in sexta voce habes Koppa, quod et in titulis infra edendis et in nummis Corinthi eiusque coloniarum aliarumque.civitatum, utCrotonis, comparet: sed in hoc vasculo in secunda quartaque voce quum simul K reperiatur, me iudice quod Koppa habetur, fuerit potius <l>. Quamquam in uno Attico titulo militari, quem vide in Atticis, et Koppa et Kappa habes. Nomina figuris adscripta haec sunt: 'AyapJfivuv, 'aakce, Aoo4*a%o?, Xaxig, 'Avtyvrag, Tld<pwv, ^lXuiv, Qeoiravtyog: praeter figuras humanas varia insunt ornamenta, aves, quadrupedes, eaeque ferae et monstrosae, etiarii sphinges. Ea vero pars, in qua nomina inscripta sunt, in sinistra ostendit Thersandrum, qui aprum ingentem ense petit: sub apro Philo cernitur; eandem feram sa

gitta percussurus est Papho, appropinquanle Andryta, qui hasta et clypeo munitus est. Sacis et Alce, inter tpias Dorimachus interpositus est, mulieres sunt. In dextera parte post omnes est Agameinnon, qui pro sceptro caduceum gerit. Ex quibus soli Agamemnon et Thersander noti sunt. Primas agere videtur Thersander Sisyphi filius (Pausan. II, 4> 3.); cuius adiutores sunt reliqui: patet enim insigne aliquod Corinthiorum heroum facinus describi, qualis Erymanthii et Calydonii apri strages fuit. Agamemnon haud dubie ideo additus est, quod apud hunc tum summum Corinthi imperium (Iliad. /3, 570. Pausan. II, 4, 2.). Nam Sisyphi filio coaetaneus in fabulis Agamemnon, ut etiam Ulysses Sisyphi est filius habitvis. Quamquam cum hoc non magnopere convenit Glauci Lycii eius, qui ad Troiam pugnavit, genealogia, qui quidem Sisyphi abnepos sit. Ceterum Comm. ad Pind. p. 217. Thersandrum cum Ornytione et Almo Glauci filios dicens falsus sum: debebam enim Sisyphi filios et Glauci vetustioris fratres dicere. Qui Glaucus filium habuit Rellerophonten, Corinthi sub Proeti summo imperio olim dominum (Pausan. 1. c.)j post Bellerophonten igitur ad patruum Thersandrum Corinthi dominium transiisse statueris, aut ad huius fratrem maiorem Ornytionem, a quo regia stirps ad Aleten usque descendebat (v. Pausan.): etsi Proetus tanto ante Agamemnonem intervallo imperavit, ut illi aequalis Bellerophontes vix posset successorem Agamemnoni coaetaneum habere. Sed in talibus non consentiunt fabulae.

8.

Marmor altum pedes VIII r digitos VII, latum ped. I, digitos VI et paulo plus, crassum ultra X digitos; quod tribus a Sigeo promontorio miliaribus, quo loco olim oppidum Sigeum stetit, repperit Sherardus: in summo lapide medio foramen incisum est digitos plus quam duos altum, trcs digitos latum, in quo patet imaginem, quae imposita erat, infixam fuisse. Ingens illud saxum Graeculis villae pauperculae, quam Turcis primum Jeni-hissari, mox Gaurkioi nominasse placuit, sedili olim fuit ante templi fores otiantibus: ex quo inscriptiones Graecas transcripserunt Honierus Graecus, interpres, cui id negotii Sherardus mandaverat, et Sam. Lisle ac deinceps Bern. Mould Britanni; ex his vero apographis edidit Edm. Chishull Antl. Asiat. p. 4> et commentario instruxit usque ad p. 48. plenissimo. Sed ante hoc opus a. 1728. publicatum Sigeensis haec inscriptio eodem edente prodierat Londini 1721. fol. etLugd. Bat. 1727. 8. Chishulliana commentatio recusa est ap. Murat. Thes. Inscr. T. IV. p. MMCIII sqq. cum exemplo aeri inciso. Maioribus litteris nec tamen verae magnitudinis semisscm aequantibus edidit Hesselius Append. Praef. ad Inscr. Gud. C. XXVII. ex schedis Dukeri Hochcpiedianis vel Horstianis: sed in eo apographo ductus nimis ad regidam facti sunt, quam ut id plane fidum haberi queat. Ex Revetti deinde delineatione dedit Chandlerus Inscr. P. I. p. 3. quem secuti sumus. Partim ex Chishullo partim ex Chandlero plures descriptam dederunt, ut Shuckford Harm. sacr. etprof. scr. in Hist. Mundi T. I. p. 260. ed. Angl. (p. 174. intp. Germ.), editor Grammaticae Marchicae Graecae, Benedictini in Nov. Tract. Dipl. T. I. p. 626. qui tamen solam sistunt inferiorem, et de ea p. 629 sqq. disputant; Maffeius Crit. lapid. p. 63. et Donatus in Praef. ad illum librum, Thes. Inscr. Noviss. T. I. p. XV. Lanzi Saggio di ling. Etr. T. I. lab. 1. cf. p. 104 sqq. DHancarvill. llech. sur 1'orig. 1'esprit et les progr. des arts T. II. tab. 20. Bich. Payne Knight de Alphab. tab. II. Minusculis extat ap. Lechevalier Voy. de la Troade T. III. p. 297. cf. T. II. p. 104 sqq. Conferri potest Corsin. Not. Gr. Prolegg. p. XVsqq., item Villois. Anecd. T. II. p. 122. et Placentin. de Sigl. Graec. p. r3. ut alios omittam. Dixit de ea etiam Bentleius in epistola Gallica impressa in Act. Soc. Traiect. Vol. II. n. 1. Mich. Maittaire in Dissertatiuncula in Sig. Inscr. Miscellaneis Graecorum aliquot Scriptorum carminibus inserta p. 180 sqq. et Wasse in Epistola inserta Bibliothecae litter. Londini 1724. 4» no.X. Nostra actate lapis ad Elginum pervenit (v. Viscont. duas Commentt. de collect. Elgin. n. 53.); nunc est in Museo Britannico n. 199. sed valde detritus. In Angliam quomodo semotus sit, exponitur in Walpol. Mem. p. 97 sq.

[graphic][ocr errors][ocr errors][graphic][ocr errors]

In titulo hoc celeberrimo si post tot doctorum (quanquam subabsurdum est, nec potuit nisi ab in

occupationes summam supei*esse difficultatem dixero, epto homine fieri), tamen non intelligitur, cur ille

minus me eruditis displiciturum arbitror, quam si plures voces plane immutaverit, et in ista sua re

ipsius monumenti auctoritatem elevavero. Attamen petitione ultimam inscriptionis partem prorsus omi

ut hoc faciam, res ipsa me cogit: s.ed invitus nec serit. Priorem difficultatem ut removeret, hoc Chis

temere confugi ad sententiam de hac inscriptione hullus commentum excogitavit: post erectum mo

concipiendam, qua illius venerationi plurimum de- numentum mutatam Sigei urbis ditionem esse,

trahitur. Et primum quidem, quum duplex hoc quippe Periandri arbitrio ereplam Mytilenaeis et ad

lapide titulus contineatur; qvii factum sit, ut idem Athenienses translatam, tenentibus id oppidum post

argumentum in eodem marmore bis perscriptum ea Pisistratidis (Herodot. V, 9.4 sq.): igitur ex Lesbia

fuerit, porro silne alter titulus altero vetustior, magis, hoc est Aeolica inferioris inscriptionis forma,

atque uter vetustior sit, quaerendum est. Quodsi transposita verba in magis Atticam esse. Sed haec

Chishullum audimus, inferior inscriptio superiore vana sunt. Sane Sigeum primum Mytilenaeorum

plenior, primitiva est; quae quum in prytaneo Si- fuit usque ad aetatem Pittaci et Alcaei: quo tem

•gei iamdudum posita esset, prytanum aliquem vel pore Athenienses id iis eripuerunt, et a Periandro

alium, cui id lege licuerit, refinxisse partem. in- ipsis addictum relinuerunt. Mox necesse est My

scriptionis, ut ille ait, ad Simonideas litteras osten- tilenaei id recuperaverint: sed iterum iis eripuit

tandas (p. 17.), quae nuper admissae fuerint. Nec Pisistratus, deditque filio Hegesistrato; et tenuit

contemnenda, quae pro hac sententia afieruntur, posthac Hippias. Ita recte statuit Valckenarius ad

argumenta sunt ex scripturae ratione petita. Nam Herod. 1. c. collata Strabonis narratione XIII. p. 600.

superior inscriptio Ionicis, inferior iis litteris per- ed. Cas. At nihil-haec huc faciunt, quod quae de

scripta est, quibus ante receptas Ionicas uteban- utriusque inscriptionis dialecto Chishullus conten

tur: illic, quae in hac sex prioribus versibus com- dit, plane falsa sunt. Inferior enim non Aeolica

prehenduntur, in undecim dilatata sunt: illius li- est sed Attica, nec superior Attica sed plane Io

neae litteraeque vagae, ductus enormes, graciles, nica. Nec, quod ille statuit, superior clarioribus

levissimeque in extrema lapidis superficie super- verbis enunciat, quae inferior insolentibus; sed neu

inductae potius quam incisae (p. inferioris tra est altera disertior, nisi quod in superiore ver

litterae iuste exaratae. Quae argumenta plajie in- bum eSuiy.ev grammaticae rationi magis consentaneum

victa sunt; nisi quod dici potest, Ionicis litteris est quam inferioris e&oxa. Alterum aulem scrupu

scriptum superiorem titulum eadem quidem, qua lum Chishullus in curis secundis (p. 43.) sic exi

inferiorem, aetate incisum esse, sed casui magis mere lentavit: superiorem titulum incisum esse,

quam consilio originem debere, ideoque inferiore quum ex Phanodici rogalu refecta post aliquod

inscriptione iam perfecta, levius inscriptum esse: tempus statua esset: nierito igitur juvJjiua et iav &' rt

de quo infra iterum dicam. Ceterum litterarum, Tt&TyjA x. r. K omissa esse, quippe quod Phanodici

quas in superiore titulo vides, formae, si Ionicas precibus, quae his verbis insunt, iam esset satis

exceperis, non ita sunt recentes, sed potuerunt si- factum. At hinc nihilo magis intelligitur, cur mu

mul cum iis, quae inferius habentur, insculptae talis potissimum verbis reliqua inscriptionis pars re

esse. Igitur etiam Bentleius, cuius ceteras rationes petita fuerit. Itaque quum Chishulli disputatio nulla

ex tempore fusas nec satis consideratas minime ex parte satisfaciat, aliud quaerendum est. Etenim

probo, negavit se intelligere, cur inferior titulus quum absonum sit inferiorem inscriptionem, quae

antiquior habendus sit: immo neminem tam inepte sane potior est, ulla praeter lapicidae oscitantiam

facere potuisse, ut immenso superiori spatio relicto causa infra adscriptam esse , nec intelligi possit,

primitivam inscriptionem infimo prope loco pone- quare quisquam praeter ipsum, qui inferiorem po

ret; ubi sane nec legi commode, et pulveris sor- suit, hanc aliis verbis et mutilam quidem repeti

diumque aggestu oblitterari poterat. Nam quod verit: probabile mihi hoc unum videtur, post in

Chishullus respondet, cippum hunc novem pedes cisam inferiorem inscriptionem additam superiorem

altum basi trium minimum pedum suifultum fuisse, esse, ne nimium inconcinna lapidis videretur ador

ut ea monumenti pars legentium staturam et prae- natio. Tali autem casui fortuito quum inscriptio

tereuntium oculos aequaret; mihi quidem prorsus nis deberetur repetitio, potuit auctor ultimam par

incredibile videtur. Quis enim tantae altitudinis tem omittendam ducere, quod vel prioribus repe

basin imagini ferendae inservientem, hypobathro titis satisfactum consilio esset. Iam vero, ne novus

insuper sufFulserit? Quapropter nihil fere Bent- hic titulus suis cai*eret dotibus, atque ut aliquam

leianae rationi opponi potest, nisi lapicidae errore diversitatis speciem prae se ferret, pro Attica inferio

inferiorem inscriptionem eo quo est loco positam ris dialecto et scriptura placuit Ionica, et in ipsis

esse: ut superior deinceps possit addita esse, aut verbis variatum est: quae variatio ex nulla fere alia

eodem fere tempore, aut paulo post, aut etiam re explicari commode potest. Ceterum additicia

multis elapsis saeculis. Cur autem superior addita huiusmodi opera quum soleant perfunctorie elabo

est, et a quonam? A prytanum aliquo vel alio ea rari, nihil mirum est superiorem inscriptionem le

potestate praedito, respondet Chishullus, ad osten- viter incisam esse. Sed ad hoc post inscriptiones

tandas Simonideas litteras. Quod ut concedamus explicatas redibo: quo lectorem ablego. Quodsi

quis dicat idem etiam post Phanodicum fieri potuisse; non tantum puto iuris cuiquam in alieno monumento fuisse, ut quod liberet adderet. Neque enim a Sigeensibus hoc monumentum positum est, sed a Phanodico, ut paulo post demonstrabo. Accedit quod, cur alius praeter hunc Ionica dialecto usus sit, nemo facile docuerit. Phanodicus quidem postquam Attica dialecto in inferiore titulo usus est, in additicia elegit Ionicam, ut duplex dialectus non sine causa usurpata videretur, Ionica pro Phanodici (nam Proconnesii Iones sunt), Attica pro Sigeensium persona et omnium Graecorum, quibus ea sermonis species coeperat communis esse; sicut post Alexandrum Sigeenses tituli, qui supersunt, communem ofFerunt dialectum. Sed Sigeensibus nulla ratione Ionismus convenit, nec si Sigeensis aliquis superiorem inscriptionem exarandam curasset, alia credo nisi vel Aeolica vel Attica dictione esset usus, quod antiquitus Sigeenses Aeoles sunt, ab Atheniensibus posthac in dicionem redacti. Attamen ea aetate, qua Sigeensem lapidem vulgo perscriptum putant, Solonis et septem Sapientum, mihi non credibile in varianda scriptura et dialecto ita, ut dixi, lusisse monumenti auctorem: quae prima causa est, quamobrem Phanodicum illum, qui hoc monumentum posuit, multo post vixisse arbitrer, ea quidem aetate, qua Atticismus, ut paulo ante significavi, plurimis Graecorum erat communis factus, prisca vero scriptura Attica pridem exoleverat et Simonidea sive Ionica vulgo erat recepta. Sed alia accedit ratio, quam §. 1. exponam: nunc hoc solum occupo, priscam in hoc lapide scripturam meo iudicio antiquitatis afiectationi, non saeculi cultui deberi; id quod, si uterque titulus eodem fere tempore et ab eodem positus est, statuendum necessario: ipsaque verborum simplicitas quaesita magis quam nativa videtur.

His praemissis accedo ad palaeographica et dialecti rationem, ad quam in superioribus provocare necessarium fuit. Est autem uterque titulus /3cv-roocp^bv scriptus, incipiente scriptura a sinistra, quae ratio recentioris videtur @ov(TToocpYlbsbv esse (cf. ad num. 1.). Sed id genus scripturae non ideo nunc electum esse, quod id ea aetate esset usitatum, ipsa superior inscriptib potest documento esse: nam quo tempore Ionica litteratura usitata fuit, certe fooviToocpYitfov non scribebatur nisi antiquitatis afiectandae causa: quod eliam den. 5g. dictum esto. Nec quod utfaque pars Q>ov~roccpY,bbv exarata est, iis favet, qui Ionicam putant recentiorem esse: nam siquis posteriore aetate repetere titulum novo scripturae genere voluisset, quidni vulgarem versuum ducendorum ordinem elegisset? Igitur utramque partem simul exaratam iudico, utramque affectatam: quum praesertim ne probabile quidem sit, simpliciorum, hoc est vetustiorum Graecorum aetate quemquam concinnitatis causa idem argumentum bis perscripsisse diverso lilteraturae genere. Chishulli quidem argumenta nihil moror, Solonis aetati hoc monumentum adiudicantis, quod huius afcoves erant Isscr. Gr. Vol. I.

/3ov-TQO<pY,$bv scripti (Harpocr. Suid. v. o ttdrwSev vofjiog, Phot. Lex. p. 237.), vel quod ea scripturae forma in arca Cypseli cernebatur (Pausan. V, 17.). Iam vero litteras inferioris tituli quod Chishullus Aeolicum magis usum referre putat, saeculi illius ignorantiae condonandum est, quo pauciores ex omni genere inscriptiones erutae erant; sunt litterae plane Atticae, quales partim in aliis ante Euclidem titulis partim num. 9. continentur, nec formae admodum insolentes sunt. Iota est vulgare: Gamma et Lambda (A, U) Alticas ante Euclidem figuras repraesentant: A (^), A obliquatum, O decussatum, vetusta sunt, item M et N. Y vulgaris formae est, Z mediae, qualis in Atticis antiquioribus; sed hoc omnibus locis in sinistram versum est (X), quum in scriptura a sinistra ad dexteram progrediente debuerit potius ad dexteram verti (£): in quo cum Bentleio quadratarii agnoscerem imperitiam, nisiidem in eadem littera aes Eleum vs. 1. et Inscr. 28. item in littera Gamma columna Naniana ofierret. XT est + , ut in Attica num. 9. Diphthongus El his duabus litteris scribitur constanter, praeter infinitivum fjLeXeSalveiv: quod ipsum Attico mori convenit. Nam Attici simili inconstantia diphthongum modo El> modo E scripserunt; unde ipsum E est rb Et vocatum: maxime autem in terminationibus, et in iis formis, in quibus sonus magis ad E simplex accederet, retinuerunt E pro El: in quibus vero formis sonus simplici E affinis sit, cemitur ex dialectis; quo pertinet Aeolica infinitivi terminatio fxtXebalvev. Sic XEPOZ etiam Attici; nec post Euclidem desierunt talia. Vide Oec. civ. Ath. T. n. p. 202. 261. 2g5. et saepius. Distinctio in inferiore titulo fit modo binis modo ternis punctis: sed prius videtur transcribentium incuriae tribuendum: ternis autem punctis etiam Attici ante Euclidem vulgo interpunxerunt; binis vel post Euclidem. Ceterum interpunctionis ratio vaga est atque inconstans. Iam vero in superiore distinguitur binis punctis; <J> et Y formas habent etiam vetustiores quam in altera: P est modo rotundatum modo angulare; prius vel sic, ut ad cursivae scripturae modum incurvatum sit, quod festinanti et currenti scalptoris stilo tribuo. Idem dicendum de figura litterae Sigma ulrinque arcuata in formam cursivi Zeta, quae species affinis videtur angulari Z et 2. Pro ov est O; contra pro et habes E in EMI, quod cave Aeolicum putes; est vulgare eiu.i, ut in Deliaca basi et in Attico vasculo num. 33. Etiam in ~Xvy.eev~iv E videtur vices diphthongi sustinere. Ut vero in inferiore inscriptione scriptura prorsus Attica illa prisca, in superiore Ionica est, ita et dialectum comparatam esse supra monui: poetici nihil video, nec versus sunt, de quibus somniat Chishullus p. 5i. In inferiore sunt Attica haec: rov 'Eofxoy.odrovQ, crasis Kayw, KQarYiQ, XtyeiYjg, crases Ka~l~rarov et dSeXcpol, de quibus formis suo loco dicam, quantum necesse est. Contra in superiore vides Ionica rovofxoK^dreoc, KqyiTy\o, v—oKDY\r/\oiov, —ovTavY\iov: nec quidquam in alterutra alieni admistum, nisi in inferiore dixeris vocem

c

fxehe&atvetv esse Ionicam, et in superiore ex vulgari Sigeensium dialecto pro nomine loci Xlyetov insolentiorem esse formam positam. Sed de his et aliis nonnullis rebus deinceps dicetur. Transeo enim ad singula, in quibus inferioris tituli, verba praemitto, superioris additicii subiicio.

§. l. $avo8tKcv eifxt rov 'EQfxoKodrovg rov Jiookovyi<r/ou] Phanodici sum} Hermocratis f. Proconnesii. In superiore est: iavohtKOv eifxi rovofJ.oy.oa.reog rov TiqokovVyitiov: nam EMI esse eifxt, supra monitum. Exiguum discrimen est, quod Proconnesi insulae nomen illic simplex, hic duplex N habet. Duplex est magis ex more. Strab. XIII, p. ^2$. (ed. Par. 1587.) xa?tfvvrat 'ExaTovvYiTot Tvv&erwg, wg \leXoircvvY\o~ag, xard e$og n rov N yodfj.iJ.arog TrXeovd^ovrog ev rotg rotovrotg, wg MvovvYicog ttai HooKovvYio~og Keyerat xa\ 'AAoVvY\rog. Usus autem ille maxime metro debetur: v. intpp. ad Greg. p. 60. ubi quae in aliquot libris reperitur scriptura HeXoTrovYiTcg (cf. p. 78.), ei nihil tribuo. Attamen vide ne nooxovYiirog, quod in inferiore titulo habes, Atticorum fuerit: certe 'AAo'vriTog ante Bekkerum constanter scriptum erat apud Demosthenem, etiam in ea, quae de Haloneso, oratione si non Demosthenea certe Attica. Forma rovofj.oxodreog terminatione docente Ionica est: crasis in vocis initio Ionibus non inusitata, ut rwyaXfxa, TwXvid-eg; et manifesto Ionismum demonstrat spirilus omissio. Nam ut ro ifxdrtov, rd ifxdrta, vulgo sonant Sotfxdriov, Saifxdrta: ita nisi Ionicum esset, debebat scribi Sovofxoxodrovg; sed Iones ut in compositione dicunt Kard-Keo, xartrrdvat, ita in crasi lenem recipiunt, ut oi diXXot Waaoj, 0 doiTrog wQtnog. In quibus exemplis etsi spiritus asper prioris est syllabae, tamen compositionis analogia eius, quam dixi, docet ab Ionibus etiam ob sequentem spiritum asperum in crasi tenuem non potuisse in aspiratam mutari. Verba ipsa non Phanodici sunt, sed operis ipsius, quod loquens inducitur, hoc est imaginis supra positae; quod pervulgatum. Vide epigrammata in Hipparcho sive dialogo de lucro p. 229. A. Plat. Phaedr. p. 264- D. et locis ibi ab Heindorfio allatis, Herodot. V, 58. Pausan. V, 20. VI, 8. item in basi Deliaca et saepius in titulis et epigrammatis. Igitur non nominativus $avoc%Kcg positus est, sed secundus casus $avo$tKov, nempe imago s. simulacrum: in quo genitivo quumBentleius immerito offendisset, Ghishullus p. 44- sufficientia protulit exempla, Barikewg M.t&Qa^dri5 et BaTtXewg NtKOfXYi&ov ex Deliacis inscriptionibus; adde indidem BaTthewg $ihl~rTtov MaKeSovog: alibi quoque Chishullo notante extat M.YITO0&WQ0V rov 'Etyerlov (v. Inscr. statuar. Romanas). Ita et nummi. Imposita igitur imago fuit, negante licet Bentleio, cuius mira commenta in fine paucis tangemus: nec tamen statua fuit, qua voce Ghishullus passim utitur, sed protome sive thorax, qualis Hermarum est, cui infigendo inserviebat lapidis in summa parte foramen. Eam vero imaginem Ghishullus in prytaneo Sigeensi stetisse arbitratur, idoneis adversus Bentleii dubitationem exemplis demonstrans in prytaneis signa etiam hominum po

sita esse, ut Sapphonis in prytaneo Syracusano (Cic. Verr. act. n. lib. IV, .^7.), Autolyci pancratiastae et aliorum Athenis (Pausan. I, 18, 5.). Attamen id signum cum inscriptionibus ornando prytaneo inservisse non ex ipso hoc monumento patet, sed ea res colligitur tantum inde, quod dona, quae hac imagine remunerati Sigeenses essent, ibi collocata erant. At sive in prytaneo sive alio publico loco posita imago fuit, pro donis haud ita magnificis, aereis haud dubie, imaginis honorem publice decretum esse vetustissima praesertim aetate, nemo credet antiquitatis peritus: quod non fugit Bentleium. Athenis quidem, in civitate artibus florentissima, post Solonem Harmodiumque et Aristogitonem primo Cononi urbis restitutori statua posita est: nam quae de Pindari statua fabula circumfertur, eam satis convici in ed. Pind. Vol. n. P. H. p. 18 sq. Nec Soloni constat superstiti statuam positam esse. Plataeis ad pedes Minervae Arimnesti imago fuit, in Marathonia et Plataeensi pugna ducis (Pausan. LX, 4--); sed etiamsi concedimus a Plataeensibus eam positam esse, tamen magnus ille ATir fuit, nec eius simulacrum ante Phidiae aetatem dedicatum est. Quis igitur Sigei Solonis aetate pro cratere et basi ac colo imaginem cuiquam decretam putaverit, eique ne civi quidem, sed peregrino? Vides absurdum esse SigeO; oppido cum Athenis nullo modo comparando, tantam tribuere liberalitatem. Superest, ut Phanodicus ipse imaginem suam dedicaverit, vel ut hoc monumentum sepulcrale sit a propinquis curatum. Ac sane defunctorum monumentis ut anaglypha, ita etiam statuae et protomae impositae sunt, hae recentioribus potissimum temporibus: unde etiam busta vocatae protomae sunt. Exemplo est Titii Gemelli monumentum Massiliae, suo loco edendum: interim v. Visconti Iconogr. Gr. T. I. p. 582 sq. Sed nostri monumenli stilus non sepulcralis est. Igitur vivus Phanodicus imaginem suam Sigei posuit, permittentibvis Sigeensibus, quod prytanibus ob dona oblata gratus et dilectus erat: nam sine magistratuum decreto nemini licuisse imaginem in publico loco ponere et res ipsa docet et frequens de talibus decretis in inscriptionibus mentio. Vide modo Altica. Quid quod inepta fuisset precatio, eav &e rt Trdiyjji, fxeXe&atvetv fxe, w Xtyefyg, si Sigeenses Phanodici imaginem ponendam curassent? Attamen ne sic quidem antiquunl hoc monumentum esse concedo. Nam qua aetate respublicae nemini nisi iis, qui de civitate ita essent meriti, ut sine illis ne civitas quidem superfuisset, imagines posuerunt ipsae, ea aetate vix cuiquam, qui modicis donis prytanes demulsisset, ut ipse sibi imaginem poneret, concessum est: nec quod Hieronicis licuit ibi, ubi vicissent, suas statuas dicare, aut quod iis domi imagines positae sunt, potest huc advocari. Immo simplici illa aetate nulla civitas immodicam hanc latura arrogantiam erat, ut, quod hodie reges faciunt, privatus imaginem suam publico donaret, vel ea publice ponenda vanam sibi gloriolam quaereret: neque tum tam inanis homi

[graphic]
« ElőzőTovább »